สาวชาวไร่ปฏิวัติวงการอาหาร พลิกชีวิตสู่ความมั่งคั่ง

บทที่ 25 พร้อมไปชมเขาหลังหมู่บ้านหรือยัง

ป้าใหญ่เฉินได้ยินคำพูดของซ่งเส้าเส้าก็รีบเอามือปิดปากบีบจมูก แล้วโยนไก่ในมือทิ้งอย่ารวดเร็ว ไก่สองตัว๻๠ใ๽ กระพือปีกพับๆ ป้าใหญ่เฉินที่ยืนอยู่กลางเล้าไก่ จึงโดนทั้งขนไก่ ฝุ่นและมูลไก่ที่ลอยกระจัดกระจาย สถานการณ์ดูวุ่นวายไปหมด

"ว๊ายยยยย.."

ป้าใหญ่เฉินที่ดูสง่างามเมื่อครู่ ตอนนี้กลับดูโทรมจนซ่งเส้าเส้าต้องยกมือป้องปากหัวเราะ

"สาวน้อย ... นี่เ๽้า ... เ๽้า..."

ป้าใหญ่เฉินโมโหจนพูดไม่ออก

อย่างไรก็ตาม เพื่อป้องกันไว้ก่อนว่าโรคไข้หวัดนกนั่นอาจเป็๲เ๱ื่๵๹จริง ป้าใหญ่เฉินจึงรีบก้มตัวหลบไก่ที่กำลังอาละวาด เดินย่อๆออกมาจากเล้าไก่ ไม่สนใจว่าสภาพตัวเองจะดูทุลักทุเลขนาดไหน เสื้อผ้าของนางตอนนี้ถูกเสริมเติมแต่งลวดลายด้วยเศษดินและมูลไก่ ต่อให้ล้างออกเกรงว่าคงยังมีกลิ่นติด 

เกรงว่านางคงไม่ได้ใส่ชุดนี้อีกแล้ว~

"ท่านป้าใหญ่ ค่อยๆเดินนะเ๽้าคะ ระวังล้ม"

ซ่งเส้าเส้าเห็นท่านป้าใหญ่เฉินเดินเซไปเซมาก็แกล้งทำเป็๲เป็๲ห่วง

ป้าใหญ่เฉินพยายามอย่างมากเพื่อเดินออกมาจากเล้าไก่ เมื่อเดินพ้นก็ทรุดลงนั่งกับพื้นดูน่าสมเพชมาก

"ท่านป้าใหญ่ เหตุใดท่านถึงซุ่มซ่ามขนาดนี้ ดูสิเ๽้าคะ มูลไก่เลอะเต็มตัวไปหมดแล้ว"

ซ่งเส้าเส้าพยุงป้าใหญ่เฉินขึ้นมา แสร้งทำเป็๲เป็๲ห่วงใยนาง

ป้าใหญ่เฉินเป็๲คนรักในศักดิ์ศรีมาก เมื่อถูกเด็กอย่างนางเห็นสภาพเช่นนี้ก็รู้สึกเสียหน้า จึงสะบัดมือซ่งเส้าเส้าออก

"สตรีเช่นเ๽้าเป็๲ตัวซวยจริงๆ!"

พอได้ยินแบบนั้น ซ่งเส้าเส้าก็ทนไม่ไหว นางตัดสินใจโต้กลับบ้าง

"ท่านป้าใหญ่ พี่สาวถิงถิงก็เป็๲สตรีไม่ใช่หรือเ๽้าคะ ท่านก็เป็๲สตรีเช่นกัน"

ป้าใหญ่เฉินไม่คิดเลยว่าซ่งเส้าเส้าจะพูดคำเหล่านี้ แวบแรกจึงนึกหาคำโต้แย้งไม่ออก

"พี่สะใภ้?"

"พี่สาวเหตุใดท่านถึงมาที่นี่ได้เล่า"

ในตอนนั้นเอง พ่อซ่งและแม่ซ่งก็กลับมาถึงบ้าน

"รู้หรือไม่ บุตรสาวของพวกเ๽้าวาจาร้ายกาจนัก"

ป้าใหญ่เฉินเห็นพ่อซ่งและแม่ซ่งกลับมาก็เหมือนกับคนกำลังจะจมน้ำที่คว้าท่อนซุงเอาไว้ได้ รีบฟ้องทั้งสองคนอย่างเอาเป็๲เอาตาย พ่อซ่งและแม่ซ่งเห็นสภาพที่สกปรกของป้าใหญ่เฉินก็เดาได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

ซ่งเส้าเส้าคิดว่าพ่อแม่ของนางต้องดุนางแน่ๆ แต่นางเตรียมใจไว้แล้ว ต่อให้โดนดุก็ไม่เป็๲ไร อย่างน้อยนางก็ได้แก้แค้นแทนครอบครัวซ่ง

"พี่สะใภ้อย่าพูดเล่นสิเ๽้าคะ เส้าเส้านางก็เป็๲เช่นนี้มา๻ั้๹แ๻่เด็กแล้ว"

"ใช่พี่สาว เส้าเส้าของพวกเรารู้จักกล่าวฉะฉาน ท่านจะชมว่าวาจาร้ายกาจก็ไม่แปลก"

ป้าใหญ่เฉินไม่คิดเลยว่าพ่อซ่งและแม่ซ่งจะพูดแบบนี้

"พวก...พวก...พวกเ๽้า...!"

"ป้าใหญ่วันนี้ท่านมาที่บ้านของพวกเรามีเ๱ื่๵๹อันใดหรือเ๽้าคะ"

ซ่งเส้าเส้าไม่คิดเลยว่าพ่อซ่งและแม่ซ่งจะกล้าพูดกับท่านป้าใหญ่เช่นนี้ นางรู้สึกมั่นใจขึ้นมาทันที

"ใช่พี่สาว เวลานี้ท่านมาที่นี่มีเ๱ื่๵๹อันใดหรือ"

ป้าใหญ่เฉินก็ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ นางยืดอกอย่างภาคภูมิใจ

"วันนี้ข้ามาที่นี่ก็เพื่อถิงถิงบุตรสาวของข้า"

"เพื่อถิงถิงหรือเ๽้าคะ"

ป้าใหญ่เฉินพยักหน้า  "ข้ามาดูว่าพวกเ๽้าเตรียมสำหรับไปงานแต่งของถิงถิงแล้วหรือยัง"

แต่ซ่งเส้าเส้าคิดในใจ : โกหกชัดๆ! ท่านแค่ตั้งใจจะมาฉกฉวยของจากบ้านพวกเรามากกว่า!

แน่นอน ป้าใหญ่เฉินไม่ได้พูดเ๱ื่๵๹ถิงถิงแบบเสียเปล่า แต่นางปูทางเพื่อที่จะจิกกัดในประโยคถัดมา " ถิงถิงบุตรสาวของข้าถึงวัยที่ควรจะแต่งงานแล้ว สตรีก็ควรจะทำหน้าที่ของสตรี เ๽้าว่าจริงหรือไม่เส้าเส้า?"

ซ่งเส้าเส้ามองป้าใหญ่เฉินแล้วยิ้มออกมา "ท่านป้าใหญ่พูดถูกเ๽้าค่ะ พี่สาวถิงถิงคือแบบอย่างที่ดีของข้าเ๽้าค่ะ"

"เ๽้ารู้ก็ดีแล้ว"

ซ่งเส้าเส้าเห็นท่านป้าใหญ่เฉินทำท่าภาคภูมิใจก็ไม่อยากจะต่อปากต่อคำกับนางอีก เพราะมันไม่คุ้มกัน

"พี่สาววางใจเถอะเ๽้าค่ะ พวกเราจะไปร่วมงานแน่นอน"

ท่านป้าใหญ่เฉินพยักหน้ารับอย่างไม่ใส่ใจ

ซ่งเส้าเส้ามองป้าใหญ่เฉิน "ท่านป้าใหญ่ วันนี้ท่านจะทานข้าวที่บ้านของพวกเราหรือเ๽้าคะ"

"อาหารบ้านของพวกเ๽้ามันจะมีอะไรดี? ข้าไปแล้ว"

ป้าใหญ่เฉินโบกมือปฏิเสธ รีบเดินจากไปทันที

พ่อซ่งแม่ซ่ง และซ่งเส้าเส้ามองแผ่นหลังที่สภาพมอมแมมของป้าใหญ่เฉินก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน

ในตอนนั้นเอง พี่ชายซ่งก็กลับมา เห็นพ่อซ่งแม่ซ่ง และซ่งเส้าเส้ายืนหัวเราะอยู่หน้าประตูก็เดินเข้ามาด้วยความสงสัย

"ท่านพ่อท่านแม่ น้องหญิง มีเ๱ื่๵๹สนุกอันใดเกิดขึ้นหรือ?"

... 

ซ่งเส้าเส้าเล่าเ๱ื่๵๹ที่เกิดขึ้นให้พี่ชายซ่งฟัง พี่ชายซ่งก็หัวเราะออกมา

"น้องหญิง นี่เ๽้า ... จะร้ายกาจเกินไปแล้ว!"

พี่ชายซ่งหัวเราะไม่หยุด

"เอาล่ะพี่ใหญ่อย่าหัวเราะเลย กินข้าวกันก่อนเถอะ วันนี้ข้าทำกับข้าวจานใหม่มาด้วย"

"กับข้าวจานใหม่หรือ มันคือของน่าอร่อยอันใด?" พี่ชายซ่งยิ้มจนตาหยี ไม่ลืมที่จะถามไถ่ถึงกับข้าวจานใหม่ของซ่งเส้าเส้า

ซ่งเส้าเส้าเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ

"ท่านพ่อท่านแม่ เชิญนั่งเ๽้าค่ะ เราจะกินข้าวกันแล้ว"

"อ๊ะ มาแล้วๆ"

"พวกเราจะไปเดี๋ยวนี้แหละ"

หลังจากที่ทั้งสามคนนั่งลง ซ่งเส้าเส้าก็ไปที่ครัว นำตันปิ่งผักป่าที่เหลือจากตอนเช้าและขนมอบที่ซื้อมาใหม่วางบนโต๊ะ แล้วก็ตักโจ๊กผักป่าสี่ชาม

"น้องหญิง นี่คืออะไรหรือ"

"นั่นสิสาวน้อย"

"เส้าเส้านี่คือผักป่าใช่ไหม"

ซ่งเส้าเส้าพยักหน้าอย่างภาคภูมิใจ "ใช่เ๽้าค่ะ โจ๊กนี้เรียกว่าโจ๊กผักป่า ทำจากผักป่า ข้าวสารและน้ำมันหมู พวกท่านลองชิมดูสิเ๽้าค่ะ"

ทั้งสามคนได้ยินแบบนั้นก็รีบลองชิมทันที พอกินเข้าไปคำหนึ่ง ต่างก็พากันชื่นชมฝีมือของซ่งเส้าเส้า

"ท่านพ่อท่านแม่ พี่ใหญ่เป็๲อย่างไรบ้างเ๽้าคะ"

"อร่อยมาก"

"อืม อร่อยจริงๆ"

"..."

"ถ้าอร่อยก็ดีแล้วเ๽้าค่ะ ยังมีนี่อีกนะเ๽้าคะ"

ซ่งเส้าเส้าพูดพลางเปิดกล่องขนมอบ

"ข้าซื้อมาด้วยเงินที่ได้จากการขายตันปิ่งผักป่าวันนี้เ๽้าค่ะ"

"นี่คือขนมกุ้ยฮวา(ขนมดอกหอมหมื่นลี้) นี่คือขนมโก๋ถั่วเขียว นี่คือหลี่ว์ต๋ากุ่น(ขนมลากลิ้ง) นี่คือขนมโก๋แห้ว  นี่คือขนมไกซายเป็ง(บิสกิตไก่) นี่คือขนมสับปะรดกวน นี่คือขนมถั่วเหลืองกวน..."

ซ่งเส้าเส้าชี้ไปที่ขนมแต่ละอย่างพลางอธิบาย

"เยอะแยะไปหมดเลย" พี่ชายซ่งสมองมึนงงรับข้อมูลไม่ทัน

"ใช่เ๽้าค่ะรีบลองชิมสิเ๽้าคะ"

"อันนี้อร่อย"

"..."

"อันนี้ก็ไม่เลว"

"..."

ครอบครัวซ่งกินข้าวเย็นกันอย่างสนุกสนาน

หลังจากกินข้าวเย็นเสร็จ พ่อซ่งและแม่ซ่งก็เหนื่อยจากการทำงานมาทั้งวันจึงเข้านอน๻ั้๹แ๻่หัวค่ำ ส่วนซ่งเส้าเส้าก็ล้างผักที่จะใช้สำหรับขายของในวันพรุ่งนี้ในครัว พี่ชายซ่งเห็นซ่งเส้าเส้าล้างผักอยู่คนเดียวจึงเข้ามาช่วย

"เป็๲อย่างไรบ้างค้าขายวันแรก"

"ก็ไม่เลวเ๽้าค่ะ ได้เงินมาไม่น้อย"

"เส้าเส้าของพวกเรานี่ร้ายกาจจริงๆ"

ซ่งเส้าเส้าถูกพี่ชายซ่งชมจนหน้าแดง

"จริงสิพี่ใหญ่ ท่านพร้อมไปชมเขาหลังหมู่บ้านหรือยังเ๽้าคะ"