King Part
หลังจากคณะผมทำการรับน้องที่มหาลัยจนเสร็จสิ้น เนื่องด้วยปีนี้ทางมหาลัยไม่มีนโยบายให้พารุ่นน้องออกไปทำกิจกรรมนอกมหาลัย ทำให้คณะวิศวะกรรมของผมเลยจัดรับน้องที่ลานเกียร์ของมหาลัยกันแทน ผมเองที่มาร่วมกิจกรรมในครั้งนี้ ก็ปฏิบัติตัวตามกฎระเบียบต่างๆเหมือนกับคนอื่นทั่วไป เพราะไม่อยากจะเป็จุดสนใจในการเข้ามาเรียนที่มหาลัยนี้ แต่ถึงอย่างนั้นด้วยการที่ว่าผมเกิดมาพร้อมกับรูปร่างหน้าตาแบบนี้ มันก็คงจะยากลำบากในการใช้ชีวิตสักนิด เพราะไม่ว่าผมจะทำอะไร ขยับไปทางไหนก็มักจะโดนสายตาจากคนรอบตัวเพ่งมองจับตาดูอยู่เสมอ เห้อออ พอพูดถึงตรงนี้แล้วผมรู้สึกเบื่อตัวเองจริงๆครับ เกิดมาทำไมถึงได้หล่อดูดีขนาดนี้กันนะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!!
“ น้องคิงจ๋าาาา กับน้องลูกน้ำ มาทางนี้หน่อยจ้าพวกพี่มีเื่จะแจ้งน้องคิงกับน้องลูกน้ำเกี่ยวกับการประกวดดาวเดือนจ้ะ ” เสียงของพี่ปุยฝ้าย สาวสวยอดีตดาวคณะ ตำแหน่งรองดาวมหาลัยเมื่อปีที่แล้วะโเรียกผมกับลูกน้ำ ที่ได้เป็ตัวแทนประกวดดาวเดือนของคณะวิศวะกรรมปีนี้
“ คืออย่างนี้จ้ะ เดี๋ยวหลังจากเสร็จกิจกรรมรับน้องแล้ว วันเปิดภาคเรียนเราจะมีการฟิตติ้งดาวเดือนที่จะเข้าประกวดเป็ดาวเดือนมหาลัยของปีนี้กันนะจ้ะ ซึ่งพวกน้อง 2 คน ต้องเข้าร่วมกิจกรรมต่างๆอย่างเลี่ยงไม่ได้ และในฐานะที่พี่เองก็เป็ดาวคณะเมื่อปีที่แล้วกับไอ้พี่ปอนด์ เดือนเถื่อนของคณะเรา จะตามไปดูแลพวกเราตอนที่เก็บตัวประกวดกันด้วยนะ ” พี่ปุยฝ้ายชี้แจงเื่ต่างๆที่พวกเราดาวเดือนคณะวิศวกรรมต้องทำ แต่ก็ไม่วายยังหันไปจิกกัดพี่ปอนด์ อดีตเดือนคณะคู่ของตัวเองว่าเป็เดือนเถื่อนอีก
“ เห้ยๆ อะไรวะไอ้น้ำนี่มึงว่ากูเป็เดือนเถื่อนหรอ มึงอย่าลืมกูนี่ได้ตำแหน่งเดือนมหาลัยเมื่อปีที่แล้วด้วยนะเว้ย พูดจาอะไรหัดให้เกียรติตำแหน่งเดือนมหาลัยของกูบ้าง เดี๋ยวพวกน้องๆมันก็ไม่เคารพกูกันพอดี ” พี่ปอนด์หนุ่มหล่อดีกรีเดือนคณะวิศวกรรมปีที่แล้วพ่วงด้วยตำแหน่งเดือนมหาลัย รีบเอ่ยทักท้วงพี่ปุยฝ้ายทันที ที่พูดจาเหน็บแนมพี่แกไปก่อนหน้านี้
“ แหมมม ก็มันจริงไหมล่ะ ตอนประกวดปีที่แล้วกับตอนนี้มึงเปลี่ยนไปเป็คนละคนอย่างกับไม่ใช่คนเดียวกันเลย ปีที่แล้วอย่างกับเทพบุตรลงมาจุติ สุภาพ อ่อนโยน แต่พอได้ตำแหน่งเท่านั้นแหละ ”
“ ทำไม! พอกูได้แล้วมันเป็ยังไง ”
“ เป็ยังไงนะหรอ ก็เถื่อน ถ่อย สถุล ขี้เก๊ก หยาบคาย เหี้… ”
“ พอๆ ๆ ๆ มึงหยุดเลยไอ้ฝ้าย ถ้ามึงยังพูดต่ออีกมีหวังพวกน้องๆมันคงคิดว่ากูเป็ไอ้ตัวที่มันอยู่ในน้ำมาแอบลักปลาในสระหลังคณะเรากินแน่ๆ ” พี่ปอนด์รีบเบรกพี่ฝ้ายก่อนที่จะว่าตัวเองไปมากกว่านี้ แล้วไอ้ตัวที่พี่ปอนด์เอ่ยถึงก็คือไอ้ตะกวดที่มันอยู่ในสระหลังคณะวิศวะของเรานี่แหละ มันมีชื่อเรียกด้วยนะ ว่าไอ้น้องเจมส์ ชื่อแมร่งอย่างเพราะอ่ะ
หลังจากที่กำลังฟังพี่ฝ้ายกับพี่ปอนด์เปิดศึกกันอยู่นั้น ก็มีรุ่นพี่ผู้หญิงคณะวิศวะแต่หน้าจะอยู่คนละภาคกันกับผม เพราะภาคผมเป็ภาควิชาคอมพิวเตอร์จะสวมช็อปสีแดงเืหมู แต่ภาคของพี่เขาจะสวมช็อปสีกรมน่าจะเป็ภาคโยธา วิ่งหน้าตื่นตรงมาที่พวกเรายืนอยู่
“ ตายๆๆๆ ตายแน่ๆมึงปีนี้ ” เสียงของพี่ผู้หญิงที่สวมช็อปสีกรมวิ่งมาพร้อมกับเอ่ยคำอุทานยื่นโทรศัพท์โชว์หน้าจอที่กำลังแสดงรูปภาพบางอย่างอยู่ให้พี่ปอนด์กับพี่ปุยฝ้ายดู พอพี่ปอนด์กับพี่ปุยฝ้ายมองดูรูปภาพในจอโทรศัพท์แล้ว ก็ทำหน้าตาใ หันมามองหน้ากันจนพวกผม 2 คนกับน้ำที่กำลังยืนอยู่ด้วย อยากจะรู้ว่ารูปที่อยู่ในจอโทรศัพท์นั้นมันเป็รูปอะไร ทำไมพี่สองคนเขาถึงได้ทำหน้าใขนาดนั้น
“ ชั้นว่างานนี้พวกเราคงจะประมาทไม่ได้แล้ววะ อีกฝ่ายก็ไม่ธรรมดาเลย พวกเราคงต้องเตรียมรับศึกแล้วล่ะ ” อยู่ๆพี่ฝ้ายเองก็พูดประโยคนี้ขึ้นมา จนมันทำให้ต้องถามพี่แกออกไปว่ามีเื่อะไรกันรึเปล่า ทำไมต้องพูดจาดูเหมือนเป็เื่ร้ายแรงอะไรขนาดนี้ด้วย
“ จะอะไรซะอีกล่ะ ปีนี้มึงมีคู่แข่งที่สมน้ำสมเนื้อกับมึงแล้วล่ะไอ้ท่านจ้าว คณะทันตะส่งองค์ชายลงประกวดเดือนปีนี้ มึงเองที่เป็ถึงท่านจ้าววิศวะที่ใครๆก็ตั้งฉายาให้ มึงต้องทำให้เต็มที่นะเว้ย เอา! เอารูปนี้ไปดู คู่แข่งที่แท้จริงของมึงปีนี้ ” พี่ปอนด์บอกกับผมพร้อมกับส่งโทรศัพท์ที่ตอนนี้มันโชว์รูปภาพของผู้ชายคนนึง ดูจากรูปแล้ว ใบหน้าที่ใสสะอาด ดวงตาเรียวสวยขนตาที่ยาวเป็แพร แก้มที่ขึ้นสีแดงเืฝาด เพราะคงจะเหนื่อยกับการทำกิจกรรมอะไรสักอย่าง มีเม็ดเหงื่อที่เกาะอยู่ที่ปลายผมและข้างใบหน้า พอผมดูแล้วก็นึกถึงคนที่ผมเดินชนที่สนามบินตอนไปรับพ่อที่ไปดูงานที่ต่างประเทศมาเมื่อเดือนก่อน ภาพของผู้ชายคนนั้นยังติดตาอยู่ในความทรงจำของผมจนถึงทุกวันนี้ ผมเองพอได้มองก็ต้องคลี่ยิ้มออกมาแบบไม่ทันรู้ตัว จนคนรอบข้างทำหน้างงๆ กัน ว่าผมจะยิ้มทำไม
“ เอ้า! ไอ้นี่ อยู่ๆก็ยิ้ม นี่มึงไม่รู้สึกกลัวอะไรเลยหรอวะ เดือนทันตะปีนี้สูสีกับมึงมากนะเว้ย ถ้ามึงแพ้ขึ้นมา พี่ปีสามปีสี่ เล่นมึงแน่ๆ ”
“ นี่พวกพี่จริงจังกันขนาดนี้เลยหรอเนี่ย ผมคิดว่าพวกพี่จะให้ผมลงแข่งแบบขำๆกันซะอีก ”
“ ตอนแรกพวกพี่ก็ไม่อะไรกันหรอกนะ เพราะคิดว่ายังไงแล้วเดือนมหาลัยปีนี้ก็ไม่มีใครมาแย่งตำแหน่งไปจากคณะเราได้แน่ แต่พอมาเห็นรูปเดือนคณะทันตะปีนี้นี่สิ่ มันทำเอาพวกชั้นรู้สึกไม่ขำด้วยแล้ว ปีนี้ยังไงแกก็ต้องรักษามาตรฐานการเป็เดือนมหาลัยให้ได้นะ เข้าใจมั้ยพ่อจ้าววิศวะ” พี่ปุยฝ้ายเอ่ยบอกผมถึงความกังวลที่พวกพี่แกกำลังรู้สึกกันอยู่ ทำเอาตัวผมเองต้องส่ายหัวเพราะไม่เข้าใจพวกพี่แกทันที ว่าทำไมกะไอ้แค่การประกวดดาวเดือนต้องจริงจรังอะไรกันเบอร์นี้
หลังจากจบการรับน้องของคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่ลานเกียร์ นี่ก็ผ่านมาจะครบอาทิตย์นึงแล้ว วันจันทร์ที่จะถึงนี้คือวันเปิดภาคเรียนของพวกเรา วันนี้เป็วันเสาร์ที่ผมกำลังย้ายของเข้าหอพักของทางมหาลัย หรือหอในที่มหาลัยบังคับให้เด็กปี1 ต้องเข้าอยู่ก่อนปีนึงนั่นเอง ที่บ้านผมส่งคนมาช่วยผมย้ายของเข้าหอโดยห้องของผมจะมีทั้งหมด 2 เตียง ซึ่งพอในของทางมหาลัยมีไทป์ของห้องให้เลือกทั้งหมด 3 ประเภท คือ ห้องละ 2 คน 3 คน และ 4 คน ซึ่งราคาของห้องพักก็มีความแตกต่างกัน ผมเองที่บ้านพอจะมีเงินเลยเลือกห้องที่อยู่ด้วยกันสองคน เพราะผมไม่ชอบความวุ่นวาย อย่างน้อยๆก็ไม่ต้องไปแย่งกันเข้าห้องน้ำ่เช้ากันละนะ ส่วนรูมเมทที่จะมาอยู่กับผมด้วยนั้นจะเป็การสุ่มจากระบบจองห้องพักที่ทางมหาวิทยาลัยได้ให้เด็กปี1 อย่างพวกเรากดจองห้องแล้วมาเจอกันตอนอยู่ด้วยกันที่หอเลย ซึ่งหากใครได้รูมเมทที่มีนิสัยต่างกัน หรือนิสัยไม่ดีแล้วล่ะก็ คงต้องมีการไปหาหอพักข้างนอกอยู่เองแน่ๆ
“ เอ่อ… นายน้อยครับพวกผมยกของที่นายน้อยเตรียมมาขึ้นมาไว้ให้หมดแล้วนะครับ นายน้อยจะให้พวกผมช่วยจัดของให้มั้ยครับ ” พี่หัวหน้าลูกน้องที่พ่อผมส่งมาช่วยย้ายของเข้าหอเอ่ยถามผมออกมา
“ ไม่เป็ไรพี่กันต์ เดี๋ยวที่เหลือผมจัดการเอง แล้วก็เลิกเรียกผมว่านายน้อยได้แล้ว เรียกแค่ชื่อผมก็พอ ”
“ ไม่ได้หรอกครับ ก็นายน้อยเป็นายน้อยของพวกเรา พวกเรายังไงก็ต้องให้เกียรตินายน้อยนะครับ ”
“ เห้อ! ถ้างั้นเอางี้พวกพี่เรียกแค่ชื่อผม ห้ามเรียกว่านายน้อย เพราะผมโตแล้ว เข้าใจไหมครับ ” ผมถอนหายใจออกมาพร้อมกับบอกให้พวกพี่กันต์เปลี่ยนคำสรรรพนามเรียกชื่อผม เพราะผมไม่ใช่พวกคุณหนูที่มาเรียกนายนงนายน้อย มันดูเด็กไป
หลังจากที่พวกพี่กันต์กลับไป ผมก็วุ่นวายกับการจัดของที่ตัวเองนำมา ผมเลือกเตียงที่นอนติดกับระเบียงและห้องน้ำ เพราะไม่ชอบเวลาคนเดินเข้าออกเปิดประตู มันจะเสียงดังแล้วนอนไม่ค่อยหลับ ซึ่งขนาดของห้องที่ผมเลือกอยู่ห้อง 2 คน ก็ถือได้ว่ากว้างขวางอยู่พอสมควร มีการแบ่งสัดส่วน ตู้เสื้อผ้า เตียง โต๊ะเขียนหนังสือ ได้อย่างลงตัวเป็อย่างดี ผมที่จัดของต่างๆของตัวเองเสร็จแล้วก็ล้มตัวนอนลงที่เตียงของตัวเอง ผมหลับตาพร้อมกับภาวนาในใจว่าขอให้ผมได้รูมเมทที่ไม่เื่มาก และก็ค่อนข้างสะอาดด้วยเถอะ เพราะผมกลัวจะได้รูมเมทที่ไม่ดีมา ไม่งั้นมีหวังผมเองอาจจะต้องย้ายไปอยู่ข้างนอกเองแน่ๆ พอเวลาผ่านไปสักจะเกือบๆเที่ยงได้ ผมที่กำลังจะลงไปหาอะไรกินด้านล่างหอ เพราะวันนี้พ่อค้าแม่ค้าในศูนย์อาหารของเด็กปี1 ก็มีมาขายกันบ้างแล้ว แต่ไม่ทันที่ผมจะลุกจากเตียงดี ก็มีเสียงเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับผู้ชายอีก 2 คน คนแรกที่เข้ามามีรูปร่างสูง ผิวขาว คิ้วเข้ม ใบหน้าหล่อๆออกไปทางแนวลูกครึ่ง แขนดานขวาเดินลากกระเป๋าใส่เสื้อผ้ามาหนึ่งใบกับแขนข้างซ้ายที่หิ้วกระเป๋าใส่ของอะไรมาอีก 2 ใบใหญ่ๆ ผมเองก็เลยรีบลุกเดินไปช่วยยกกระเป๋าที่พะรุงพะรังทันที
“ เอ่อ เดี๋ยวผมช่วยนะครับ ” ผมเดินเข้าไปรับกระเป๋าหิ้ว2ใบ มาจากมือของชายที่เดินเข้ามาในห้อง ซึ่งชายคนดังกล่าวก็ยื่นกระเป๋าให้พร้อมกับเอ่ยขอบคุณผมกลับมา
“ ขอบใจมากนะไอ้หนู ที่ช่วยยกกระเป๋าให้ อยู่ห้องนี้เหมือนกันสินะเราน่ะ ยังไงก็ฝากน้องชายพี่ด้วยแล้วกันนะ นี่ก็ไม่รู้ว่าไอ้น้องชายพี่มันเตรียมอะไรของมันมาเยอะแยะ ขนของมาอย่างกับจะมาอยู่จนเรียนจบ ” พี่ผู้ชายที่ดูท่าแล้วว่าจะเป็พี่ชายของรูมเมทผมเอ่ยสบถเชิงบ่นน้องชายตัวเองออกมา แต่ไม่ทันที่พวกเราจะได้สนทนาอะไรกันต่อ ก็มีผู้ชายอีกคนเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับกระเป๋าสะพายหลังกับหิ้วถุงผ้าใส่หนังสืออะไรไม่รู้ในกระเป๋าเดินเข้ามา
“ บ่นอะไรมากมายอ่ะ นี่ก็อายุก็ยังไม่ 30 นะ ทำไมถึงได้บ่นเก่งขนาดนี้ ” คนมาใหม่พอมาถึงได้ยินพี่ชายของตัวเองบ่นถึงตัวเองก็ทำการบ่นกลับไปทันที
“ แหมมม ยังมีหน้ามาบ่นกูอีกนะ นี่ถ้ากูไม่เห็นว่าเป็น้องชายสายเืเดียวกันนะ กูไม่มาช่วยขนของย้ายเข้าหอแบบนี้หรอก เสียเวลาไปหาสาวๆของกูหมด ”
“ ให้มันน้อยๆหน่อยเื่ผู้หญิงเนี่ย น้องนุ่งไม่เคยคิดจะสนใจกันบ้างเลยรึไง แค่ให้มาช่วยขนของแค่นี้ ทำมาเป็บ่น ทีไปรับสาวๆ พาสาวๆไปเดินช้อปปิ้ง ถือของให้สาวไม่เห็นบ่น แค่มาช่วยน้องขนของแค่นี้ บ่นอย่างกับว่าน้องไปเผาบ้านใครไหม้ซะอย่างนั้น ”
“ เออๆ เอาเถอะ ไม่อยากจะเถียงด้วยแล้ว กลับบ้านไปนอนต่อดีกว่า ยังไงก็ดูแลตัวเองด้วยล่ะ มีอะไรก็โทรหาได้ แต่จะรับไหมก็อีกเื่นะ ไปละ แล้วก็ไปละนะไอ้น้อง ฝากดูพ่อพี่เอ้ย น้องพี่ด้วย มันชอบขี้บ่นยังไงก็พยายามคุยกันดีๆละ อยู่ห้องด้วยกันมีปัญหาอะไรก็ค่อยๆปรับไปนะ ว่าแต่น้องชื่อไรนะ ” พี่ผู้ชายหน้าหล่อเอ่ยถามชื่อผมก่อนที่จะจากไป
“ ผมชื่อคิงครับ เรียนวิศวะ ” ผมแนะนำตัวเองออกไปตามที่ตัวเองถูกถาม
“ อ่อ พี่ชื่ออาร์เธอร์นะ เรียกว่าอาร์ธสั้นๆก้ได้ ส่วนไอ้น้องชายจอมขี้บ่นและก็ขี้เหร่ของพี่ชื่อปริ้นซ์นะ พี่ไปล่ะ ยังไงก็ยินดีที่ได้รู้จักนะ บาย”
พี่อาร์ธพอแนะนำตัวกับผมเสร็จก็เดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ตอนนี้ในห้องเหลือแค่ผม กับผู้ชายอีกคน ที่สูงพอๆกับผมแต่ก็น่าจะเตี้ยกว่าผมไม่กี่เซ็นต์ พอผมหันหน้าไปมองหน้าผู้ชายผิวขาว น้องพี่อาร์ธดีๆ ก็ทำให้ผมต้องสตั๊นไปทันที เพราะผู้ชายที่เป็รูมเมทกับคือคนๆเดียวกันที่ผมเจอที่สนามบิน และก็คือคนที่ได้ชื่อว่าเป็องค์ชายของคณะทันตะ ซึ่งพอเ้าตัวหันหน้ามาสบตากับผม เ้าตัวเองก็ออกอาการใเหมือนกัน ทำให้ตอนนี้พวกเรายืนจ้องหน้ากัน โดยไม่มีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะหลบสายตาหรือหันหน้าหนีกันเลย
85K
