กลืนสวรรค์ทำลายปฐพี

นี่คือโลกที่ทุกคนต่างแสวงหาความแข็งแกร่ง โลกที่ทุกคนต้องการมีชื่อเสียง เงินทอง ลาภยศแน่นอนทุกคนต้องการให้คนอื่นก้มหัวให้ นี่คือโลกที่ทุกคนต่างไขว่คว้าหาพลังและความแข็งแกร่งและสิ่งที่จะทำให้ทุกคนบรรลุเป้าหมายต่างๆได้ถูกเรียกว่าลมปราณแต่จะก็ใช่ว่าทุกคนจะฝึกมันและไปสู่จุดสูงสุดได้ทุกอย่างล้วนขึ้นอยู่กับปัจจัยต่างๆมากมายและในโลกใบนี้เองมีสิ่งต่างๆที่ไม่สามารถจินตนาการได้อยู่หลายอย่าง มังกร? หงส์เพลิง? เทพเซียน?แน่นอนว่ามี หลายๆอย่างได้ถูกค้นพบไปแล้วและหลายๆอย่างก็ยังไม่ถูกค้นพบ
''นี่หลินเฟยเจ้านำเงินไปให้พวกขอทานอีกแล้วใช่มั้ย ฮึ! ข้าบอกกี่ครั้งแล้วว่าให้เก็บเอาไว้เอง''เด็กสาวตัวน้อยอายุเกือบจะ10ปีพูดกับหลินเฟยด้วยท่าทางเบื่อหน่าย
''ก็คนเหล่านั้นมันน่าสงสารมากๆแล้วข้าเองก็ให้ไปแค่1เหรียญเงินเท่านั้นเอง''หลินเฟยตอบกลับโดยหลินเฟยเป็นลูกชายของผู้อาวุโสในตระกูลหลินซึ่งตระกูลหลินเป็นตระกูลที่ใหญ่ที่สุดในเมืองจันทราแม้แต่เจ้าเมืองก็ต้องเกรงใจเมื่อเจอกับหัวหน้าตระกูลหลิน
''1เหรียญเงิน? เจ้ารู้มั้ยว่ามันเยอะขนาดไหน เจ้านี่มัน...''เด็กสาวตัวน้อยต้องเงียบลงเมื่อเห็นหลินเฟยยิ้มนี่ไม่แปลกเพราะตั้งแต่เด็กหลินเฟยเป็นเด็กอ่อนโยนและขี้สงสารอย่างมาก
''นั่นมันตั้ง1เหรียญเงินเลยนะ ทำไมเจ้าไม่เอามาให้ข้า''เด็กชายที่ยืนเงียบมาตลอดพูดขึ้นบ้าง
''ใช่ๆเจ้าเอามาให้พวกข้าไม่ดีกว่าหรือไง''
''ช่างเถอะ พวกเจ้าก็รู้ว่าหลินเฟยไม่มีทางเอาเงินมาให้พวกเราหรอก''กลุ่มเด็กนี่คือเพื่อนของหลินเฟยทั้งหมดเข้าหาหลินเฟยเพราะว่าหลินเฟยอยู่ในตระกูลใหญ่ของเมืองจันทรานอกจากนี้หลินเฟยยังเป็นคนที่ฉลาดเกินอายุเพราะงั้นบางทีพรสวรรค์อาจจะสูงส่งกว่าคนอื่นด้วยเหตุนี้ตระกูลต่างๆภายในเมืองจึงส่งลูกหลานของตัวเองที่อายุเท่าๆกับหลินเฟยมาตีสนิทด้วย
''นี่ก็เย็นแล้วข้าต้องกลับตระกูลก่อน...ไม่อย่างนั้นท่านพ่อจะเป็นห่วงข้าได้''หลินเฟยวิ่งออกไปทันทีเพราะตนเองไม่อยากให้พ่อเป็นห่วง ตั้งแต่เล็กหลินเฟยไม่เคยได้รับความอบอุ่นจากแม่เลยเพราะแม่ของหลินเฟยหายตัวไปตั้งแต่หลินเฟยเกิดได้เพียง10วันเท่านั้นซึ่งเรื่องของครอบครัวหลินเฟยเองก็ไม่ได้รู้มากนักเพราะพ่อของหลินเฟยไม่เคยพูดถึงมัน
หลังจากหลินเฟยที่อายุเกือบจะ10ปีวิ่งไปตามเมืองซึ่งมีคนมากมายเดินไปมาอย่างคับคั่งหลินเฟยหลบคนเหล่านั้นอย่างคล่องแคล่ว ปึ่ก! แต่คนเยอะเกินไปหลินเฟยชนเข้ากับคนอื่นในที่สุด
''ไอ้หนู เจ้าจะด่วนไปตายที่ไหน''ชายวัยกลางคนที่มีแผลเป็นเต็มตัวพูดขึ้นด้วยท่าทางโมโห
''ขะ...ข้าขอโทษท่านลุง ข้ากำลังรีบกลับไปหาท่านพ่อ''หลินเฟยก้มหัวขอโทษทันทีที่ลุกขึ้นมาได้แต่อีกฝ่ายกลับแสยะยิ้มขึ้น คลื่น! แรงกดดันของปราณรวบรวมขั้นที่1กระจายตัวออกมาชายวัยกลางคนหวังจะสั่งสอนหลินเฟย แต่....ฟุ่บ! ชายวัยกลางคนอีกคนกลับปรากฎตัวด้านหน้าหลินเฟยซึ่งชายคนนี้เหลือแขนซ้ายเพียงข้างเดียวเท่านั้น
''เจ้าคิดจะทำอะไรลูกของข้า''
''ท่านพ่อ...''ในตอนแรกหลินเฟยหวาดกลับมากเพราะอยู่ๆก็โดนแรงกดดันจากชายแปลกหน้าแต่ตอนนี้หลินเฟยไม่มีความหวาดกลัวเหลืออยู่เลยมีเพียงความรู้สึกปลอดภัยเท่านั้นที่มาแทนที่เพราะพ่อของตัวเองได้มาถึงแล้วและในสายตาของหลินเฟยพ่อของมันสามารถทำได้ทุกอย่าง
''เจ้าเป็นพ่อของไอ้เด็กนี่? ฮ่า ฮ่า ฮ่า ก็แค่คนพิการเท่านั้นทางที่ดีไสหัวไปซะ''
''เจ้ามาจากเมืองอื่นสินะ ที่เมืองอื่นเจ้าอาจจะทำอะไรก็ได้แต่ที่เมืองนี้เจ้าไม่สามารถทำอะไรได้''พ่อของหลินเฟยก้าวออกไปด้านหน้า ตอนนี้พ่อของหลินเฟยยืนอยู่ต่อหน้าชายวันกลางคนคนนั้นตูม! ตูม! ตูม! เสียงต่อยดังสนั่นเกิดขึ้นพร้อมๆกับพ่อของหลินเฟยหันหลังกลับตุ่บ! ชายวันกลางคนที่คิดจะจัดการกับหลินเฟยหงายท้องลงไปพร้อมๆกับรอยหมัดที่ท้องของมัน3รอย
''ไปกันเถอะลูกพ่อ''ทั่งคู่เดินจากไปแล้ว ตอนนั้นเองชายวัยกลางคนก็ลุกขึ้นมา
''บัดซบ! เจ้าเจอดีแน่''มันคิดจะแก้แค้นแต่แล้วมันกลับรู้สึกว่าร่างกายของมันกำลังร้อนดุจไฟเผาร่างกายของมันเริ่มบวมขึ้นและบวมขึ้น โผล๊ะ! สุดท้ายร่างของมันก็ระเบิดออกกลายเป็นเศษเนื้อ
''โง่เง่ายิ่งนักที่ไปหาเรื่องคนจากตระกูลหลิน''
''คงจะมาจากเมืองอื่นนั่นแหละไม่อย่างนั้นมันคงไม่กล้าไปหาเรื่องกับท่านหลินเทียนแน่ๆ''
''จริงอย่างที่เจ้าพูด ใครๆก็รู้ว่าท่านหลินเทียนรักลูกชายของตนเองขนาดไหน''ชาวบ้านต่างเห็นเรื่องแบบนี้เป็นประจำ เรื่องการฆ่ากันตายกลางเมืองถือเป็นเรื่องปกติที่เกิดขึ้นทุกที่
''ท่านพ่อ ข้าไปที่ลานฝึกก่อนนะ''หลินเฟยพูดกับหลินเทียนหลังกลับมาถึงบ้านหลังเล็กๆในตระกูลโดยหลินเฟยที่อีกไม่กี่วันจะต้องขึ้นไปทดสอบพรสวรรค์ตื่นเต้นมากนี่ถือเป็นความฝันของหลินเฟยทุกๆวันหลินเฟยจะไปที่โรงฝึกของตระกูลเพื่อดูคนในตระกูลที่มีอายุมากกว่าฝึกฝน
''โอ้...วันนี้ลูกชายของผู้อาวุโสหลินเทียนก็มาอีกตามเคย''
''นั่นสินะ ใครๆก็รู้ว่าหลินเฟยอยากจะฝึกวรยุทธมากแค่ไหน''
''ช่างเถอะอย่าไปสนใจเลย เราฝึกต่อดีกว่า''คนในตระกูลต่างเคยชินที่หลินเฟยมาดูคนอื่นฝึกฝนที่นี่บูม! อยู่ๆก็เกิดกระแสลมแรงขึ้น ผู้มาใหม่ได้พุ่งลงมาจากท้องฟ้า
''บ้าน่า! นั่นมันหลินหลงอัจฉริยะของตระกูลเรานี่ กลิ่นอายน่ากลัวแบบนั้นนั่นมันไม่น่าเชื่อเลยนะ...นี่ หลินหลงทะลวงไปขอบเขตปฐพีขั้นที่1แล้ว''
''นะ...นี่ อัจฉริยะมากอายุเพียง25ปีก็ไปถึงขอบเขตปฐพีแล้ว แบบนี้อนาคตคงไร้ขีดจำกัด''ภายในลานฝึกเกิดความปั่นป่วนทันทีที่หลินหลงพุ่งตัวลงมา หลินหลงคือลูกของหัวหน้าตระกูลคนปัจจุบันมันคืออัจฉริยะของตระกูลที่ซัก100ปีจะมีซักคน
''เงียบหน่อย วันนี้ข้ามีเวลาว่างจากสำนักข้าจึงกลับมาเยี่ยมตระกูลและแน่นอนข้ามีของดีมาฝากแต่นั่นขึ้นอยู่กับพวกเจ้าเองว่าจะจดจำและทำความเข้าใจได้แค่ไหน''หลินหลงพูดขึ้นจากนั้นจึงเริ่มทันทีมันแสดงวิชาระดับปฐพีที่เพิ่งเรียนสำเร็จมาออกมา เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! สายฟ้าคำรามขึ้นสายฟ้ากระหน่ำฟาดบนพื้นลานฝึกอย่างต่อเนื่อง
''มังกรร่ายรำ''ฟุ่บ! โฮก! สายฟ้าขดรวมกันเป็นรูปร่างมังกรตัวเล็กๆและคำรามออกมาอย่างน่ากลัวหลินเฟยที่ดูอยู่ไกลๆไม่ได้ตื่นเต้นเลยกลับกันมันขมวดคิ้วแล้วพูดขึ้น
''คุณชายหลินหลงท่านฝึกผิดวิธี''ฉับพลันหลินหลงที่แสดงกระบวนท่าอยู่ได้หยุดลงจากนั้นจึงหันมาหาหลินเฟยแล้วแสยะยิ้มด้วยใบหน้าดูถูกก่อนจะพูดขึ้นด้วยความเย็นชา
''ข้าฝึกผิดยังไงไหนเจ้าลองว่ามาสิ หากเจ้าบอกได้ข้าจะตบรางวัลให้กับเจ้าอย่างงามไปเลย

แต่ถ้าเจ้าตอบไม่ได้...แม้แต่พ่อของเจ้าก็ช่วยเจ้าจากการที่เจ้าดูหมิ่นข้าไม่ได้หรอกนะ''

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่1:เมืองจันทรา

นิยายแนะนำ

กลืนสวรรค์ทำลายปฐพี

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่1:เมืองจันทรา

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้