เย็นวันหนึ่ง...
นักศึกษาหนุ่มปีสามจากคณะบริหารขับรถยนต์กลับมายังหอพัก ร่างสูงใหญ่เต็มไปด้วยกลิ่นเหงื่อจากการเล่นกีฬา ใบหน้าหล่อเหลาขาวผ่องปานดาราหลุดออกมาจากซีรี่ย์สักเื่ บวกกับนิสัยเป็กันเองของเขา มันก็ยิ่งทำให้ชายหนุ่มเป็ที่หมายปองของสาวๆทุกระดับชั้น และขุนเขาก็ใช้สิ่งนั้นอย่างคุ้มค่ามาตลอดสามปี
ตอนนี้ร่างสูงกำลังจะขึ้นปีสี่ การเติบโตทั้งรูปร่างหน้าตายิ่งทำให้เสน่ห์เพิ่มพูนขึ้นไปหลายเท่าตัว
ขุนเขาเดินผิวปากขึ้นไปบนห้องด้วยความสำราญใจ อีกไม่กี่วันก็จะถึงเวลาเปิดเทอม จากที่เคยเป็รุ่นน้องมาตลอด ตอนนี้เขากำลังจะกลายเป็พี่ปีใหญ่ที่สุดในคณะ
“ล็อคทำไมวะ”
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
ร่างสูงของหนุ่มบริหารเคาะประตู เนื่องจากห้องพักขนาดใหญ่นั้นไม่ได้มีแค่เขาเพียงคนเดียว รูมเมทต่างคณะที่รู้จักกันผ่านเพื่อนได้พักอาศัยในห้องเดียวกันมาสามปีแล้ว แม้จะอยู่ด้วยกันมานาน แต่ขุนเขาก็รู้แค่นามและลักษณะท่าทางของเพื่อนร่วมห้องเท่านั้น
แกรก...
“มึงล็อคกลอนด้านในทำไมวะ ไอ้แมน”
“โทษที ปกติเห็นมึงกลับดึกทุกวัน”
แมนตอบเพื่อนเสียงเรียบ
เขาเป็นักศึกษาหนุ่มจากคณะเกษตรศาสตร์ รูปร่างของแมนก็มาดแมนสมชื่อ มัดกล้ามของเขาใหญ่โตและบึกบึนกว่าขุนเขาเป็อย่างมาก ผิวแทนเข้มั้แ่หัวจรดเท้าช่วยให้เห็นสรีระสัดส่วนชัดแจ๋วมากกว่าเดิม โครงหน้าไทยแท้คมคายตามประสาหนุ่มต่างจังหวัด แม้ส่วนสูงจะเตี้ยกว่ารูมเมทคณะบริหารนิดหน่อย แต่โดยรวมแล้วสัดส่วนของแมนก็ล่ำสันกว่าเป็ไหนๆ
ขุนเขาไม่แปลกใจ เพราะเพื่อนร่วมห้องเคยเป็ถึงนักกีฬามวยปล้ำของมหาลัยมาก่อน
“มึงกินข้าวหรือยัง” ขุนเขาถามพร้อมกับถอดเสื้อออกจากร่าง
“ยัง”
“ไปกินด้วยกันมั้ย”
“ไม่เป็ไร กูยังไม่หิว”
เมื่อได้ยินคำตอบ ขุนเขาก็ไม่แปลกใจเท่าไหร่ เขาถามชายผิวเข้มแบบนี้มานานสามปีเต็มแล้ว และคำตอบก็ยังคงเป็เช่นเดิมมาเรื่อยๆ แมนเป็คนเก็บตัว พูดน้อย หน้าเรียบนิ่งเหมือนคนไม่มีอารมณ์ เื่เข้าสังคมแทบจะเป็ศูนย์ ทั้งสองรู้จักกันตอนปีนหนึ่งจากเพื่อนของเพื่อนอีกที และด้วยที่หาห้องไม่ได้ทั้งคู่ ทุกอย่างจึงลงเอยมาอยู่ในห้องแห่งนี้ั้แ่นั้นเป็ต้นมา
โชคดีที่มีเตียงสองเตียง ตู้เสื้อผ้าและอุปกรณ์ต่างๆถูกตกแต่งเพื่อคนสองคน เื่การใช้งานเลยไม่มีการถกเถียงกันเท่าไหร่ แต่ถึงอย่างนั้น ขุนเขาก็รู้สึกว่าเขาอยู่ในห้องนี้คนเดียวมาโดยตลอด แมนไม่เคยถามคำถามกับเขาก่อน ชายหนุ่มต่างจังหวัดผิวแทนเข้มกล้าล่ำคนนั้นมีหน้าที่ตอบเสียงเรียบเพียงอย่างเดียว
หรือไม่...เขาก็ไม่ตอบอะไรเลย
“มึงจะไปที่แปลงเกษตรอีกแล้วหรอ” ขุนเขาถามเพื่อนเมื่อเห็นแมนแต่งตัว
“อืม”
“เออ ก็…เดินทางดีๆแล้วกัน”
“…..”
หนุ่มเกษตรกรรมเดินจากไป และเป็อีกครั้งที่แมนไม่แม้แต่จะหันหน้ามาพยักตอบ
ขุนเขาใช้วิธีตีสนิทสุดความสามารถ แต่ตลอดสามปีที่ผ่านมา ไอ้หนุ่มผิวเข้มสุดเ็าก็ไม่เคยเห็นมิตรภาพจากหนุ่มบริหารเลย ขุนเขาเอาเื่ผู้หญิงมาชวนคุยแต่ก็ไม่เป็ผล เพราะหน้าตาคมเข้มของเพื่อนร่วมห้องก็ไม่ได้ขี้เหร่อะไรขนาดนั้น
ในทางกลับกัน ขุนเขาคิดว่าแมนนั้นหล่อกว่าตัวเองเสียอีก แม้มัดกล้ามของชายคนนั้นจะเป็มัดๆราวกับนักเพาะกาย แต่สุดท้ายก็เข้ากับใบหน้าเถื่อนๆนั้นอย่างลงตัว
130
