[FanFic Percy Jackson รุ่นลูก] สายเลือดแห่งโพไซดอนที่หายสาบสูญ [รีไลฟ์]

ตอนที่ 54 การโจมตีของอดีตชาติตนที่4

        เช้าวันถัดมาโอลิมปิก พาร์เซลเซอร์วิสได้หยุดทำการหนึ่งวันเนื่องจากมีการทำธุรกิจต้องการเวลาว่างไม่ให้เกิดเรื่องขึ้นจึงมีพนักงานอยู่ไม่กี่คน บางคนได้พักผ่อนวันก็ต่างอยู่สบายๆ ในเขตที่พักบางคนก็กลับบ้านตัวเองไปกันเหล่าพนักงานที่มีหน้าที่ต้อนรับต่างก็เตรียมตัวแบบสุดๆไม่ให้ผิดพลาดจนโดนเฮอร์มีสโกรธจนสาปพวกเขาและพวกเขาคงไม่อยากทำให้เทพีที่กำลังจะมาดูถูกพวกเขาว่าไม่ไว้หน้าเธอเพราะแต่งตัวไม่ดี

        ทางด้านสองสาวกำลังแต่งตัวกันอยู่ในห้องของตนในหัวของโพรทาเลียมีแต่ความคิดที่อยากรู้อยากเห็นว่าเทพีที่กำลังจะมาเป็นใครถ้าเป็นเทพีอาธีน่า คุณยายของเธอ ตอนนั้นเธอเตรียมรูดซิปปากน้องสาวแน่ๆหน้าที่ในครั้งนี้ก็ทั้งสองคนเป็นคนต้อนรับและนำทางเทพีไปหาเฮอร์มีสที่ห้องทำงานแต่ดีแค่ไหนเธอไม่ต้องแต่งชุดแนวกรีกที่ผ้ามันพลิ้วไหวไปมาและทำไมต้องกระโปรงสั้นมากๆอีกจนน่ารำคาญ พอแต่งตัวเสร็จเธอจ้องมองตัวเองผ่านกระจกชุดที่เธอใส่เป็นชุดสูทสีดำจ้องมองไปนานๆคิดเลยว่าตัวเองเป็นเจ้าหน้าที่บริการต้อนรับตามสถานบันเทิงเลยจนเธอนึกถึงสถานที่หนึ่งเลย

        “เหมือนไปเป็นพนักงานต้อนรับของโลตัสคาสิโนเลยแฮะ...”

        “หือ?” ใบหน้าของโฟกัสดูแปลกใจมากๆเมื่อได้ยินสิ่งที่พี่พูดออกมา “ทำไมถึงพูดถึงที่นั่นนะ? พี่เคยไปที่นั่นด้วยเหรอ?”

        โพรทาเลียหันไปมองน้องสาวพร้อมกลับไปช่วยถูกเนกไทให้น้องสาวด้วย

        “ครั้งหนึ่งนะ ตอนนั้นเข้าไปช่วยคนนะ”

        โพรทาเลียช่วยน้องเสร็จก็เตรียมตัวกันออกจากห้องโฟกัสตามพี่สาวออกไปพร้อมกับพูดผ่านโทรจิต

        ‘ช่วยคนที่ติดอยู่ในคาสิโนนั้นนะเหรอ?’

        ‘ใช่ ช่วงนั้นน่าจะเป็นเดือนที่ 4 ที่หนีจากเกาะนั้นแล้วหาที่พักจนไปเจอบ้านหนึ่งเขาที่เขาเปิดรับนักท่องเที่ยวพักในบ้านได้นะ’

        ‘ดีจังนะ’

        โฟกัสแอบอิจฉาพี่สาวจริงๆที่ได้ไปในหลายที่ที่เธอยังไม่เคยไป แต่การไปแบบโดนตามล่าเธอก็ไม่เอาเธออยากมีโอกาสได้ไปเที่ยวท่องโลก เจอประสบการณ์ดีๆ ในการท่องเที่ยวโพรทาเลียเห็นใบหน้าน้องดูซึมๆ ทำให้เธอรู้เลยว่าน้องกำลังคิดอะไรอยู่

        ‘ไว้จบเรื่องพวกนี้ เราสองคนไปท่องเที่ยวรอบโลกกันหน่อยไหม?’

        ‘จริงนะ!’ สีหน้าของโฟกัสเปลี่ยนเป็นดีใจทันที

        ‘จริงสิ’ โพรทาเลียพยักหน้าให้น้องสาว

        ‘เย้!’ โฟกัสกอดพี่สาวอย่างมีความสุขจริงๆ

        ทั้งสองคนเดินออกมานอกประตูทางเข้าเขตที่พักก็เห็นผู้คนจำนวนหนึ่งกำลังเตรียมตัวกันอยู่ชั้นล่างนี้กันทั้งสองคนยังคุยกันไปเรื่อยๆ ผ่านโทรจิตกัน จนเวลาผ่านไปสักพักจู่ๆก็มีกลุ่มควันกำลังก่อตัวขึ้นทำให้เหล่าพนักงานหลายคนต่างรู้ว่าอะไรกำลังจะเกิดอะไรขึ้นโทมัสเห็นแบบนั้นรีบตะโกนออกมาทันที

        “ทุกคนเตรียมตัว เทพีกำลังมาแล้ว!!”

        ทุกคนได้ยินแบบนั้นต่างรีบวิ่งกันไปจุดที่ตัวเองควรอยู่ทุกคนต่างมายืนเรียงกันสองแถวเว้นตรงกลางให้ผ่านกันสองแฝดก็รีบเดินกันมายืนตรงกลางที่เว้นไว้ เมื่อกลุ่มควันรวมตัวกันเป็นวงกลมและแล้วก็มีบางอย่างผ่านเข้ามา ร่างหญิงสาวที่ผอมบางเดินเข้ามาอยู่ตรงหน้าสองแฝดดวงตาของโพรทาเลียถึงกับเปิดกว้างอย่างตกใจเธอไม่นึกว่าหญิงตรงหน้าจะเป็นเทพีที่เธอเคยได้ยินจากสายเลือดเทพีว่ามีหน้าตายังไงแล้วก็นางเป็นบุคคลที่เธอเห็นในความทรงจำอดีตชาติอีก

        สีหน้าของโพรทาเลียนั้นซีดเผือดอย่างกังวลจนโฟกัสจ้องมองพี่สาว

        ‘พี่เป็นอะไรเหรอ?’ โฟกัสถามผ่านโทรจิต

        ‘อ๊ะ...เปล่านะ...ไม่มีอะไร...’ เธอจ้องมองเทพีอย่างสงสัยว่าเธอจะทักอะไรหรือเปล่า

        ‘แน่เหรอ? ดูหน้าตาพี่มัน...’

        ‘พี่แค่รู้สึกไม่ดีนะ...เพราะเทพีองค์นี้...เกี่ยวข้องกับอดีตชาติที่เราตามหาอยู่’

        ‘ว่าไงนะ...?’

        ‘ไว้ค่อยคุยกัน...เราต้องทำงานก่อน!’

        โพรทาเลียตั้งสติแล้วเดินตรงหน้าเทพีเธอจ้องตั้งแต่หัวจรดเท้าของเทพี จึงรู้ว่าคนตรงหน้าเป็นใครแต่พอมองใบหน้าของเทพีตรงๆ มันช่างรู้สึกกระอักกระอ่วนไปหมดอย่างบอกไม่ถูกเธอหายใจเข้าลึกๆ แล้วค่อยๆ โค้งตัวลงทำความเคารพกับเทพี

        “ขอน้อมต้อนรับขอรับ เทพีเฮคาที”

        เทพีตรงหน้ามีผมยาวสีดำใบหน้าอันงดงามที่มีผิวดั่งสีขาวของหิมะและการแต่งกายที่เหมือนพระแม่ที่มีชุดสีขาวแบบกรีกกับผ้ายาวสีขาวคลุมหัวเมื่อเทพีได้รับการต้อนรับอย่างดีมันก็ทำให้เธอสบายใจไปจุดหนึ่งที่มนุษย์กึ่งเทพยังเคารพเธอมากกว่าเทพที่พวกเขาทำงานด้วย

        “ข้าดีใจที่พวกเจ้านั้นต้อนรับข้าอย่างดีแล้วเจ้างั่งนั้นอยู่หนใด”

        “เจ้างั่ง...” โพรทาเลียนึกอยู่สักพักก่อนจะคิดออกว่าหมายถึงใคร“เอ่อ...ท่านเฮอร์มีสอยู่ห้องทำงานขอรับ…”

        “หึ!!”

        น้ำเสียงของเทพีทำให้โพรทาเลียรู้สึกแปลกๆก่อนจะเงยหน้ามองจนเห็นใบหน้าอันบอกบุญไม่รับของเทพี

        ‘เทพีน่ากลัวจริง!!’ โพรทาเลียคิดพร้อมกับเก็บสีหน้าที่กลัวเอาไว้

        เทพีไม่พูดอะไรก็เดินก้าวเท้าออกไปจากตรงนั้นทันทีโพรทาเลียเห็นแบบนั้นรีบตามเทพีทันที

        “เทพีเฮคาที! รอข้าด้วยขอรับ!!”

        เทพีไม่ฟังคำพูดของเด็กหนุ่มแต่อย่างใดแล้วเดินนำพวกเขาไปยังบันไดทั้งสองคนเดินตามเทพีแต่ก็โดนบางอย่างกักไม่ให้พวกเธอเข้าใจเทพีได้จนพวกเธอมองหน้ากันอย่างสงสัยก่อนที่โฟกัสจะมีความคิดดีๆ เธอรีบวิ่งไปแถวๆ เสาพร้อมกับพิงกำแพงเธอย่อตัวลงเล็กน้อยแล้วจับมือประสานเข้าหากันแล้วจ้องมองพี่สาวพร้อมพยักหน้าให้พี่สาวมาโพรทาเลียเห็นแบบนั้นก็เข้าใจทันที ก่อนจะวิ่งตรงไปหาน้องสาวแล้วก้าวขาเหยียบบนมือพร้อมกับกระโดดไต่ขึ้นไปจับราวเมื่อจับได้ก็ปีนขึ้นไปชั้นสองได้สำเร็จทำเอาผู้คนต่างงุนงงกับสิ่งที่สองคนทำมีแค่ไม่กี่คนเข้าใจว่าทั้งสองคนโดนอะไรกันแต่โทมัสมองก็เข้าใจเช่นกันว่าทั้งสองคนจะทำแบบนั้นทำไมเนื่องจากเทพีเล่นกักทางไม่ให้ทั้งสองคนตามขึ้นไปได้เพราะจะได้ด่าเฮอร์มีสได้ว่ามีลูกน้องประสาทอะไร เพราะมีหลายคนที่เคยโดน

        “เล่นวิธีนี่ สองคนนั้นก็เล่นวิธีแบบลุยๆ” โทมัสมองสองสาวช่วยกันพาขึ้นมายังชั้นสอง

        โพรทาเลียก็รีบวิ่งตรงไปยังห้องทำงานของเฮอร์มีสทันก่อนที่เฮคาทีจะมาถึงแล้วเธอก็เปิดประตูต้อนรับอีกฝ่ายได้ทันพอดีเทพีมองทั้งสองคนอย่างสนใจขึ้นมา หลังจากที่เธอไม่ได้สนใจพวกเขาในตอนแรก

        “พวกเจ้าไหวพริบดีนี่”

        “แฮ่กๆ ขอรับ...ต้องขอบคุณพี่สาวข้านางไหวพริบดี...” โพรทาเลียหันไปมองน้องสาว

        “พวกเจ้าชื่ออะไรนะ?”

        “ข้า คีย์ วันเดอร์เลอร์ ขอรับ”

        “ลิซ่า วันเดอร์เลอร์ เจ้าค่ะ”

        “เอ๋? งั้นพวกเจ้าใช่สองพี่น้องที่โครนอสป่าวประกาศว่าเป็นสายเลือดของเขาสินะ”

        โพรทาเลียถึงกับนิ่งเงียบเลยที่ได้ยินแบบนั้นก่อนจะฝืนยิ้มตตอบ

        “ขอรับ…”

        “ถึงได้พลังของพวกเจ้านั้นแปลกประหลาดกว่ามนุษย์ทั่วไหน...”

        “เหอะๆ ไม่ขนาดนั้นหรอกขอรับ...”

        โพรทาเลียทำหน้านิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้แต่ข้างในของเธออยากร้องไห้จริงๆ ว่าตอนนี้ชื่อของพวกเธอสองคนคงถูกป่าวประกาศไปว่าเป็นสายเลือดของโครนอสและข่าวนี่คงกระจายไปทั่วทุกสารทิศแล้วแน่ๆ

        ‘อยากกลับค่ายไป ฆ่าเทพองค์นั้นจริงๆ’ โพรทาเลียคิดพร้อมกับนึกถึงโครนอสในใจ

        เทพีจ้องมองทั้งสองอย่างสนใจกว่าคนอื่นๆที่เคยมาต้อนรับเธอแล้วนางเดินเข้าไปข้างในห้องก็เห็นเฮอร์มีสกำลังจ้องมองพวกเขากำลังคุยกันอยู่ที่หน้าประตูจนเขาเริ่มเบื่อแล้วพอเทพีเดินเข้าไปก็นั่งลงตรงข้ามกับเฮอร์มีส

        “ไง เฮคาที”

        “เฮ้ เฮอร์มีส~ ดูแก่ลงนะ!”

        เฮอร์มีสฝืนยิ้มอย่างแฝงความโกรธเคืองที่อีกฝ่ายบอกว่าเขาแก่ลงเฮคาทีจ้องมองเสื้อผ้าอีกฝ่ายทำให้เธอขำออกมาที่เขากล้าใส่ชุดสูทที่ทำให้ดูตัวใหญ่แต่ก็ดูดีที่มาต้อนรับเธอ

        “แหมๆเสื้อผ้านี่ก็เปลี่ยนคนเรากลายเป็นคนใหม่ได้นะเนี่ย”

        “เหอะๆ ไม่ต้องพูดเลย เฮคาที” เฮอร์มีสเริ่มเบื่อที่ต้องมากัดกับอีกฝ่ายจนคิ้วทั้งสองขมวดเข้าหากันอย่างมากแล้ว “เอาล่ะ!มาคุยเรื่องที่เราจะคุยกัน เจ้าจะได้ออกจากสถานที่ที่เจ้าก็ไม่อยากอยู่นานๆหรอกจริงไหม?”

        “หึ! รู้ทั้งรู้ แต่เจ้าก็ยังเรียกข้ามา”

        “ก็ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าสร้างสิ่งมีชีวิตชั่วร้ายป้องกันไม่ให้ข้าไปหาเจ้า แล้วข้าจะเข้าไปข้างในได้ไง?”

        “โธ่ๆ เป็นถึงเทพ แต่ไม่จัดการอสุรกายได้ช่างไร้น้ำยางเสียจริง!”

        “เจ้าว่าไงนะ!?”

        คลื่นปะทะระหว่างเทพได้เริ่มขึ้นทำเอาสองสาวจ้องมองกันอย่างลำบากใจเลยที่ต้องมาอยู่ในสถานที่แบบนี้แต่สำหรับโพรทาเลียคิดเลยว่าเหมือนคู่รักทะเลาะกันจริงๆพอจ้องมองพวกเขาความรู้สึกแปลกๆ ก็บังเกิดขึ้น แต่เธอก็สงบสติลงช้าๆก่อนที่จะนำเครื่องดื่มไปเสิร์ฟให้แก่เทพทั้งสอง

        “เครื่องดื่มมาแล้วขอรับ”

        “ขอบใจมาก คีย์ จริงสิเจ้าเจอพ่อหนุ่มคนนี้ของข้าแล้วใช่ไหม? เด็กคนนี้เป็นลูกบุญธรรมบ้านข้าเลยนะ!”

        “หึแต่ถืออย่างไงเขาก็เป็นสายเลือดของโครนอส ถ้านับตามญาติแล้วเจ้าก็เป็นหลานชายของเขาไม่ใช่หรือไง เฮอร์มีส”

        “!!” เฮอร์มีสถึงกับนิ่งไปทันทีก็จริงของเทพีที่พูดแบบนั้น เขาค่อยๆ หันไปมองเด็กชาย

        โพรทาเลียที่รับรู้ถึงสายตาของเฮอร์มีส เลยรู้สึกแปลกๆ “เอ่อ...ข้าว่าช่างเรื่องลำดับญาติเถอะขอรับข้าเกรงใจที่ต้องให้เทพเรียกข้าว่าด้วยลำดับญาติสูงๆ นะขอรับ”

        “เห็นไหม?” เฮอร์มีสหันไปเล่นลิ้นกับเทพี

        “หึ!” เทพีหันหน้าหนีอีกฝ่ายก่อนจะคิดบางอย่างขึ้นมาได้แล้วหันไปมองเด็กหนุ่ม “เจ้าวันเดอร์เลอร์หนุ่ม!”

        โพรทาเลียกำลังจะเดินออก เธอชะงักตัวทันที “ขอรับ เทพี”

        “ข้าพึ่งนึกออกเมื่อกี้ เมื่อหลายเดือนก่อนเจ้าช่วยลูกข้าไว้ คงจำลูกข้าได้นะ เขาชื่อโจชัว”

        เมื่อได้ยินชื่อที่อีกฝ่ายพูดเธอก็นึกความทรงจำมากมายจนนึกถึงคนบ้านเฮคาทีทันที

        “อ๋อ...โจชัว...ใช่ขอรับ”

        “ข้าดีใจที่เข้าช่วยลูกข้า ขอบใจจริงๆไม่งั้นนะข้าคงได้ยินสิ่งที่ลูกๆ มาฟ้องอีกแน่ๆว่าเจ้าปีศาจสายเลือดโพไซดอนเล่นงานอีก!!”

        สายตาของเทพีเปลี่ยนเป็นสายตาอย่างโกรธเคืองเหมือนพูดถึงคนที่ทำร้ายลูกของนางทำเอาโพรทาเลียสันหลังวาบทันที เพราะนั้นคือร่างเธอแต่ไม่ใช่เธอถ้าโดนลูกหลังจากการกระทำของนูอัส เธอคงไม่รอดจากเทพแน่ๆเฮอร์มีสมองเวลามันผ่านไปเร็วแล้วก่อนที่เขาจะกระแอมเพื่อให้เฮคาทีสนใจสิ่งที่พวกเขาจะทำในวันนี้

        “อะแฮ่ม! เลิกคุยอะไรไร้สาระเถอะ!มาคุยเรื่องสัญญาต่อได้แล้ว!”

        “ชิ! อ๊ะ! เอกสาร!” เทพีร่ายมนตร์ให้เอกสารออกมาวางบนโต๊ะ

        เฮอร์มีสรับเอกสารมาดูในทันทีโพรทาเลียโค้งขอตัวมายืนข้างๆ โฟกัสทั้งสองโล่งใจที่เงียบกันได้สักทีโฟกัสอยากคุยเรื่องก่อนหน้ากับพี่สาว แต่ไม่รู้จะเริ่มจากอะไรก่อนจะโทรจิตหาพี่สาว

        ‘เอ่อ...รู้สึกว่า...เทพทั้งสองเขาไม่ถูกกันสินะ...?’

        ‘จากที่มอง...ก็น่าจะใช่นะ...’

        ‘เอ่อ...เรื่องก่อนหน้า...ที่พี่บอกว่าเทพีเกี่ยวข้องกับจิตวิญญาณมันหมายความว่าไงเหรอ?’

        ‘ก็...เทพีเขาเป็น...’

        คำพูดของโพรทาเลียยังพูดไม่จบก็มีคลื่นพลังบางอย่างกระทบใส่ทั้งสองคนทำให้พวกเธอเหมือนโดนพายุกำลังพัดร่างกายแต่พวกเธอต้องตั้งตัวไม่ให้พวกเทพเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น

        ‘นี่มันอะไรกัน!!’

        ‘สัมผัสนี่!! จิตสังหารของจิตวิญญาณนั้น!ทำไมกัน!!’

        เมื่อโพรทาเลียพยายามหันหน้าไปมองเธอก็เห็นเทพทั้งสองกำลังยืนทะเลาะกันพวกเขากำลังทะเลาะกันอย่างรุนแรง ยิ่งกระทบคลื่นพลังนั้นให้มากขึ้นตรงหน้าอกของโพรทาเลียมันเจ็บปวดเหมือนมีใครเอามีดมาแทงตลอด

        “เจ้าจะโทษข้าไม่ได้นะของของเจ้าไม่ดีเองต่างหาก!”

        “เจ้าจะบอกว่าของข้ามันห่วยจนส่งแล้วแตกงั้นเหรอ!? เฮอร์มีส”

        “แล้วจะให้โทษข้าที่ขนส่งไม่ดีหรือไง!!”

        สองแฝดต่างมองเทพทั้งสองคนทะเลาะพวกเธอกำลังคิดว่าจะทำไงให้คลื่นพลังนี่ออกไปทำให้พวกเธอไปหยุดเทพได้

        “ต้องเข้าไปห้ามเทพทะเลาะกัน!!” โฟกัสพยายามขยับตัวแต่ไม่มีแรงเลยนี่สิ

        “แต่เราสองคนยังขยับไปไหนไม่ได้เลยนะ!!แล้วเราจะทำอะไรได้!!”

        “ท่านเฮอร์มีส! เทพีเฮคาที!”

        โฟกัสตะโกนออกไปแต่ไม่มีเทพองค์ไหนได้ยินเสียงเธอเลยนั้นทำให้คิดได้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นแน่ๆ โพรทาเลียเพ่งสายตาจนเห็นว่ารอบๆตัวพวกเขานั้นมีภาพลวงตาบังสายตาของพวกเขาจนไม่เห็นว่าพวกเราเจออะไรอยู่

        “โฟกัส!!”

        “อะไรเหรอ?”

        “พวกเทพโดนพาเข้าไปในภาพลวงตาไปแล้วเราต้องหาจิตวิญญาณนั้น!”

        “แล้วตรงไปกัน!!” โฟกัสหลับตาปี๋เพราะคลื่นต่างๆกำลังกระทบโดนใบหน้าเธอจนลืมตาไม่ขึ้น

        โพรทาเลียใช้สายตามองหาว่าจิตวิญญาณอยู่หนใดจนสายตาจ้องมองไปด้านหลังของเฮอร์มีสตรงจุดชั้นวางหนังสือมีเงามืดกำลังก่อตัวกันเป็นร่างคนขึ้น

        “ตรงนั้นไง!!”

        เมื่อโพรทาเลียส่งเสียงออกไปโฟกัสค่อยๆหันมองก็เห็นว่าจิตวิญญาณที่เป็นเงามืดอยู่ตรงชั้นหนังสือก่อนจะเห็นว่าเงามืดค่อยๆ ยกมือขึ้นเงามืดก็ก่อตัวรอบรอบตัวจนเกิดเป็นสิ่งที่คล้ายๆอาวุธแหลมคม แล้วจ้องไปทางเทพทั้งสองคนอย่างอาฆาต

        พอเห็นแบบนั้น ตาของโพรทาเลียลุกวาวอย่างตกใจ “ซวยแล้ว!!”

        ‘ตายไปซะ!!’ เงามืดสั่งให้อาวุธพุ่งตรงไปยังเทพทั้งสองที่ยังทะเลาะกัน

        “หยุดเดี๋ยวนี่เลยนะ! ลักซ์!!”

        เพราะเสียงของโพรทาเลียที่เรียกชื่อของลักซ์ทำให้เทพทั้งสองได้สติจากการทะเลาะกัน เฮคาทีเห็นความผิดปกติรอบข้างเธอตวัดมือไปด้านข้างเพื่อปัดภาพลวงตาตรงหน้าออกไปทันทีสภาพแวดล้อมที่สงบหายไปเป็นคลื่นพลังที่พัดอย่างรุนแรงจนร่างกายพวกเขาจะพัดตามโพรทาเลียรีบวิ่งตรงมาถึงด้านหลังของเฮอร์มีสพร้อมกับใช้โล่ป้องกันอาวุธแหลมคมนั้นทันที

        “อึ้ก!!” ตัวของเธอเกือบไถลเพราะแรงของอาวุธที่พุ่งเข้ามา

        “คีย์!! นี่มันเกิดอะไรขึ้น!”

        “เกิดเรื่องอะไรไม่สำคัญขอรับตอนนี้พวกท่านควรออกจากห้องนี้ไปเดียวนี้!!”

        เงามืดเริ่มโจมตีอย่างต่อเนื่องอาวุธสลับไปมาโจมตีใส่เธอ

        “อึ้ก!!”

        “แต่นี่มัน…!!”

        “โปรดฟังข้าด้วย!! เฮอร์มีส!!” โพรทาเลียตะโกนออกไปทันทีอีกไม่นานเธอจะต้านแรงก็อาวุธที่โจมตีต่อเนื่องไม่ไหวแน่

        “ท่านเฮอร์มีส!เทพีเฮคาทีตามฉันมาทางนี้เลยค่ะ!” โฟกัสสลัดคลื่นนั้นออกไปได้เธอก็ตรงดิ่งมาพาเทพทั้งสองออกจากห้องนี้ไปทันที

        พอเห็นแบบนั้นโพรทาเลียก็ช่วยป้องกันไม่ให้เงามืดนั้นทำร้ายเทพได้จนพวกเขาออกจากห้องนี้ไปแล้ว เงามืดนั้นมีสีหน้าไม่ชอบใจทันที

        “เจ้า! บังอาจมาวุ่นวายเรื่องของข้า!!”

        “เจ้าต่างหากที่กำลังทำอะไร!!โดยที่รู้ทั้งรู้ว่าสองคนนั้นเป็น...”

        “หุบปาก!! พวกเขา!” เงามืดกำหมัดไว้แน่นมากๆก่อนจะตะโกนพร้อมคลื่นพลังอันรุนแรงอีกครั้ง "พวกเขาไม่ใช่พ่อแม่ข้าอีกแล้ว!!"

        เงามืดพุ่งตรงมาจับคอเธอพร้อมกับพาเธอกระแทกกับกำแพงดังตู้ม ทำให้ทุกคนที่อยู่รอบๆ ต่างกรีดร้องทันที โฟกัสพาเทพออกมาจากห้องนั้นไม่นานก็มีเสียงดังตามมาพร้อมฝุ่นควันมากมายพวกเขาหันไปมองตามเสียงก็เห็นว่ามีสิ่งบางอย่างพุ่งออกมาจากห้องนั้นทำให้เฮอร์มีสเห็นรีบวิ่งไปดูเมื่อควันหายหมดก็เห็นสภาพห้องของตนเองที่เละไปหมดแล้ว

        “อ๊ากกกกกกกกกกกกก! ห้องทำงานข้า!!”

        “อย่าพึ่งห่วงห้องตัวเองได้ไหม! เฮอร์มีส!!”

        สองเทพเอาแต่ทะเลาะกันอีกโฟกัสรีบวิ่งตรงไปยังจุดที่มองจากชั้นสองแล้วเห็นพี่สาวที่ตกลงไปข้างล่างโพรทาเลียจับมือเงามืดให้ออกจากคอของเธอ แต่พอออกโดนกระแทกออกมาจากห้องทำงานเธอก็รู้เลยว่าตัวเองต้องตกกระแทกพื้นข้างล่างแน่ๆ ภาพทุกอย่างมันช่างเร็วสุดๆเธอตกลงกระแทกพื้นอย่างแรง จนเกิดรอยแตกที่พื้นเป็นวงกว้างพร้อมกับฝุ่นควันมากมาย

        “อ๊ากกกกกกกกก!!” เลือดพุ่งออกมาจากเต็มปากของโพรทาเลียไปหมด

        โทมัสเห็นเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างงุนงงว่าเกิดอะไรขึ้น ฝุ่นควันมากมายปกคลุมไปหมดเมื่อฝุ่นควันจางหายไปโทมัสก็เริ่มเห็นสิ่งที่คล้ายๆ มนุษย์กำลังยืนขึ้นพร้อมกับร่างที่นอนอยู่บนพื้นนั้นเมื่อเห็นร่างนั้นก็ทำให้ใบหน้าของเขาตกใจ

        “คีย์!!” โทมัสรีบวิ่งตรงไปหาโพรทาเลียพร้อมอาวุธในมือทันที

        โพรทาเลียได้ยินคนเรียกชื่อเธอ ก็เห็นอีกฝ่ายกำลังวิ่งมา“อย่าเข้ามา!!พี่โทมัส!!”

        โทมัสชะงักทันทีที่โพรทาเลียตะโกนออกมาโพรทาเลียพยุงตัวขึ้นช้าๆ ที่หัวของเธอมีเลือดออก เธอตกจากที่สูงแค่สองชั้นแต่อาการบาดเจ็บอย่างกับตกมาหลายชั้น

        “หึ! จะเล่นแบบนี้สินะ! ไซกาเลน!” ดาบของโพรทาเลียก็โผล่ออกมาในทันทีเธอตั้งท่ารอโจมตีอีกฝ่าย “เข้ามาเลย!!”

        เงามืดเสกวัตถุบางอย่างออกมาคล้ายๆ มีดสั้นออกมาสองเล่มก่อนจะจับมันแล้วพุ่งตรงมาหาเธอทันใด โพรทาเลียเห็นแบบนั้นก็รับการโจมตีครั้งแรกได้อย่างไม่มีอะไรผิดพลาดแต่อีกฝ่ายเพิ่มความเร็วมากขึ้นจนทำให้เธอได้รับบาดเจ็บจากการฟัน

        “พี่ค่ะ!!” โฟกัสตะโกนออกไปด้วยความห่วงสุด

        “พี่เหรอ!?” เทพทั้งสองต่างมองเด็กสาวที่เรียกน้องชายตัวเองว่าพี่

        โฟกัสนิ่งไปสักครู่ก่อนจะหันมามองเทพทั้งสองที่จ้องมองเธออย่างสงสัย“ข้าหมายถึงน้องนะคะ”

        “อืม...เมื่อกี้เธอยังพูดหนูอยู่เลยนะตอนนี้พูดข้าอีก” เฮคาทีเข้าใกล้เด็กสาวอย่างใกล้ชิด “เจ้าไม่ใช่หญิงสาวที่ชื่อลิซ่าสินะ!”

        “คือ...ข้า...” โฟกัสถึงกับไม่รู้ว่าจะทำไงดีคงต้องจำใจบอกพวกเธอไปจริงๆ “ขอประทานอภัยเจ้าค่ะใช่ค่ะ ข้าไม่ใช่พี่ลิซ่าหรอกเจ้าค่ะ ข้าคือโฟกัสเมซ่า แจ็กสันเจ้าค่ะ!”

        “หนูน้อยบ้านแจ็กสันนั้นเอง!!”

        “งั้นเด็กหนุ่มนั้น...” เฮคาทีหันไปมองการต่อสู้ที่ดุเดือดมากๆแต่คนที่เสียเปรียบอยู่นั้นคือ เด็กหนุ่ม

        “คนนั้นเป็นคีย์จริงๆ ค่ะ แต่มันเป็นชื่อปลอม...ที่ตั้งขึ้นเพื่อความปลอดภัยนะเจ้าค่ะ...”

        “ปลอดภัย...”

        “งั้นข้าจะเล่าให้ฟังระหว่างที่พวกเราจะไม่เข้าไปยุ่งกับการต่อสู้ที่เป็นบททดสอบของอดีตชาตินะเจ้าค่ะ”

        “อดีตชาติ!?”

        เทพทั้งสองต่างงุนงงกับสิ่งที่อีกฝ่ายบอกว่าเงามืดคืออดีตชาติแล้วเป็นอดีตชาติของใคร

        จบตอนที่ 54 โปรดติดตามตอนที่55 ต่อไป