Ep8: ตัวตนที่แท้จริง
*ความจริงที่น่ารังเกียจ*
ผมคลานออกมาจากปล่องระบายอากาศอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะได้ยินเสียงโครมครามตามมาในห้องปฏิบัติการใต้ดิน ID-10 ไม่ตามมาทางปล่องอากาศ แต่น่าจะกำลังสั่งการให้กลุ่มนักรบัปิดล้อมพื้นที่ทั้งหมดแทน
ผมวิ่งหนีจากโรงเรียนเก่าด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความโล่งใจที่รอดมาได้ และความเ็ปจากการถูกทรยศ วิรินทร์ ไม่ใช่ความรักของผม... แต่เป็แค่คนทำภารกิจที่ใช้ 'ความรัก' เป็เครื่องมือในการตามหาชิป
ลูกสาวไม่มีอยู่จริง... ความจริงข้อนี้ทำให้ผมรู้สึกว่างเปล่าจนแทบจะร้องไห้ แต่ความว่างเปล่านั้นถูกแทนที่ด้วยความแข็งกระด้างที่โผล่ขึ้นมาแทนที่ ผมจะไม่ไว้ใจใครอีก
ผมมาถึงโรงแรมเก่าแห่งหนึ่งในย่านชานเมืองอีกครั้ง ห้องพักราคาถูกที่มีเพียงเตียงและโต๊ะเล็ก ๆ เป็ที่หลบภัยเดียวที่ผมมี ผมล็อกประตูแ่า และนั่งลงพร้อมกับจ้องมองชิปความทรงจำหลักที่อยู่ในมือ
ผมไม่มีอุปกรณ์ที่ซับซ้อนในการเข้าถึงข้อมูล แต่ผมมี แหวนโลหะสีดำด้าน และ ทักษะที่ไม่เคยหลับใหล ของตัวเอง
ผมใช้เวลาสองชั่วโมงเต็มในการสร้าง 'ช่องทาง' เข้าถึงชิป โดยเชื่อมต่อชิปเข้ากับโทรศัพท์มือถือเก่าผ่านแหวนของผมอย่างซับซ้อนและเร่งรีบที่สุด ทันทีที่การเชื่อมต่อสมบูรณ์ กระแสข้อมูลจำนวนมหาศาลก็ไหลทะลักเข้าสู่สมองของผมผ่านแหวน
ความปวดร้าวที่ศีรษะถึงขีดสุด! ผมกรีดร้องออกมาอย่างเงียบงันและกัดฟันแน่น ภาพ เสียง และความรู้สึกจากอดีตที่หายไป ถูกร้อยเรียงกลับเข้ามาอย่างรุนแรงและปวดร้าว
*ณัฐ... ไม่ใช่วีรบุรุษ*
ณัฐ ศิรินันท์... ชื่อเต็มของผม
ผมจำได้แล้ว... ผมจำได้ทุกอย่าง
* ผมไม่ได้เป็สถาปนิกอิสระที่บริสุทธิ์... ผมเป็ 'ผู้ออกแบบระบบความปลอดภัยทางการเงินระดับโลก' ที่ทำงานให้กับองค์กรใหญ่ที่แฝงตัวอยู่เื้ัรัฐบาล
* โครงการฟีนิกซ์ ไม่ใช่แค่การสร้างตัวแทน... แต่คือโครงการที่จะ ควบคุมเศรษฐกิจโลก ผ่านเครือข่าย 'ณัฐ' ที่ถูกวางตัวไว้
* วิรินทร์ คือเพื่อนร่วมงานในองค์กร ไม่ใช่คู่หมั้น เธอคือ 'ตัวควบคุม' ที่คอยดูแลไม่ให้ผมก้าวข้ามขอบเขตของโปรเจกต์
* การขโมยชิป คือการกระทำของผมเอง... แต่ไม่ใช่เพื่อเปิดโปงความชั่วร้าย แต่เพื่อ นำชิปนี้ไปใช้ควบคุมโครงการฟีนิกซ์ด้วยตัวเอง และขึ้นเป็ผู้นำคนใหม่ของเครือข่าย
ผมไม่ใช่เหยื่อที่บริสุทธิ์... ผมคืออาชญากรผู้ทะเยอทะยานที่พยายามยึดอำนาจจากผู้สร้างของตัวเอง!
ความจริงข้อนี้ทำให้ผมรู้สึกคลื่นไส้ มันไม่ใช่แค่ความทรงจำที่กลับมา แต่มันคือ 'จิตสำนึก' ที่ถูกเปิดเผย
ผมจำได้ถึงเหตุการณ์สุดท้าย:
ผมกำลังพยายามหลบหนีไปพร้อมกับชิป... แต่ถูก เพื่อนร่วมงาน ที่รู้แผนของผมดักรออยู่ เขาเข้ามากระชากชิปคืน... และในจังหวะนั้น พี่คิง ก็เข้ามาร่วมวง...
ผมถูกตีหัวด้วยคีมเหล็ก... เพราะผมพยายามต่อสู้เพื่อรักษาชิปไว้... ไม่ใช่เพื่อหนีจากการถูกอุ้ม
*ID-10 คือความผิดพลาด*
แล้ว ID-10 ล่ะ? เขามีบทบาทอะไรในการกำจัดผม?
ในความทรงจำที่กลับมา ผมเห็นการประชุมฉุกเฉินขององค์กรหลังจากผมหายตัวไป:
* ID-10 ถูกเปิดใช้งานก่อนกำหนด เพื่อมาแทนที่ผมและทำให้เครือข่ายไม่ล่มสลาย
* แต่ ID-10 ที่ถูกโปรแกรมให้มี ความทะเยอทะยานแบบเดียวกับผม ก็เริ่มมีปัญหากับคำสั่งขององค์กร
* ID-10 ไม่ใช่แค่ตัวปลอมที่มาใช้ชีวิต... เขาคือ ณัฐอีกคน ที่เชื่อว่าเขามีสิทธิ์ในชีวิตนี้ และกำลังถูกองค์กรพยายามควบคุมเช่นกัน!
ID-10 กำลังพยายามทำในสิ่งที่ผมพยายามทำ... คือการหลุดพ้นจากพันธนาการขององค์กร และใช้ชีวิตในแบบของตัวเอง
ความจริงที่กลับมานี้เป็เหมือนดาบสองคม: ผมได้ความทรงจำคืนมา แต่ก็สูญเสียความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่การสูญเสียความทรงจำได้มอบให้
ผมมองไปยังชิปความทรงจำหลักที่ยังคงเชื่อมต่ออยู่
ผมยอมให้ตัวเองถูกลบความทรงจำไปทั้งหมดเพื่อหนีจากการเป็คนเลวได้ไหม?
ในขณะที่ผมกำลังตกอยู่ในห้วงความคิดที่ปวดร้าว ผมก็ได้ยินเสียงกุกกักเบา ๆ ที่หน้าต่างห้องพัก
ผมรีบคว้าปืนพกและถอดชิปออกอย่างรวดเร็ว...
แก๊ก... ครืดดด...
หน้าต่างถูกเปิดออกอย่างช้า ๆ ผมยกปืนขึ้นเล็งไปยังเงาที่กำลังคืบคลานเข้ามา...
เป็ผู้หญิงคนหนึ่ง... ผมจำเธอไม่ได้... แต่เธอมีปืนในมือ และดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความแค้น
"ID-09... คุณทำลายชีวิตฉันไปแล้ว... คุณจะต้องจ่าย!"
เธอไม่ใช่คนขององค์กร... แต่เป็ใครบางคนที่ผมเคยทำร้ายในอดีต!
ตอนนี้ผมไม่ได้หนีแค่จากองค์กรและเงาของตัวเอง... แต่กำลังหนีจากผลกรรมที่ผมได้สร้างไว้เองเมื่อครั้งที่ผมยังมีความทรงจำที่สมบูรณ์!
-จบตอน
* ID-09 ได้เผชิญหน้ากับ ผลกรรมจากอดีต ที่เขาได้สร้างไว้
ตอนนี้ ID-09 มีความทรงจำเกือบสมบูรณ์แล้ว และจะต้องตัดสินใจว่าเขาจะใช้ชีวิตในฐานะอาชญากรผู้ทะเยอทะยานคนเดิม หรือสร้างตัวตนใหม่ที่ซื่อสัตย์...?!*
*โปรดติดตามตอนต่อไป*