ทะลุมิติมาเป็นแพทย์หญิงตัวร้ายพร้อมลูกชายอัจฉริยะ【จบ】

        รอบข้างเต็มไปด้วยเสียงสูดลมหายใจเข้าอย่างตกตะลึงพร้อมกับเสียงกรีดร้องแหลมสูงของท่านหญิงหลิงหยาง

        “ข้า...ข้าไม่ได้ตั้งใจ” กู้ชิงเฉิงมองสาบเสื้อที่ถูกฉีกขาดอยู่ในมือนางเอ่ยด้วยสีหน้าสำนึกผิดว่า “ข้าไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เจ้าล้มลง”ท่าทางของนางช่างไร้เดียงสานัก

        “สตรีต่ำช้า!” ท่านหญิงหลิงหยางตวัดมือขึ้นดึงเสื้อผ้าเข้าหาตัวร่างกายนางสั่นสะท้านด้วยความเดือดดาลนางเงื้อมมือขึ้นหมายจะตบเข้าที่ใบหน้าของกู้ชิงเฉิง 

        กู้ชิงเฉิงคว้าข้อมือของนางไว้แล้วสะบัดออกไปอย่างแรงพร้อมกล่าวว่า “ไม่รู้จักบุญคุณ!ข้าหวังดีกับเจ้า แต่เจ้ากลับตอบแทนด้วยความแค้น ช่างเป็นคนใจคอโหดเหี้ยมยิ่งนัก”

        เดิมทีท่านหญิงหลิงหยางก็แต่งกายไม่เรียบร้อยอยู่แล้วครั้นถูกเหวี่ยงออกไปเช่นนี้ สภาพของนางจึงยิ่งดูยุ่งเหยิงและน่าสมเพชผมยาวสยายยุ่งเหยิงและเสื้อผ้าขาดวิ่น ทำให้นางพลันตกอยู่ในภวังค์

        ในวังหลวงแห่งนี้นางมักจะเป็นฝ่ายรังแกผู้อื่นเสมอ แต่บัดนี้กลับมีคนกล้ารังแกนางใบหน้าของนางมืดครึ้ม นางอยากจะพุ่งเข้าใส่และสังหารกู้ชิงเฉิงให้ตายเสีย

        ทว่านางรู้ดีว่าเมื่อกล่าวถึงความจองหองและดื้อรั้นแล้ว นางไม่อาจสู้กู้ชิงเฉิงได้เลยเพราะแม้กู้ชิงเฉิงในตอนนี้จะไม่มีตระกูลไป๋และตระกูลกู้คอยหนุนหลังแล้วแต่ก็ยังคงมีองค์รัชทายาทเป็นที่พึ่ง นางจึงกำหมัดแน่นด้วยความโกรธแค้น

        ช่วงหลังมานี้นางต้องเสื่อมเสียเกียรติเป็นอย่างมากแม้เรื่องที่นางออกไปแย่งชิงบุรุษกลางถนนจะดูแปลกประหลาดแต่ก็นางรู้สึกว่าเรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับกู้ชิงเฉิงเป็นแน่ดังนั้นในยามนี้ในใจของนางจึงมีแต่ความแค้นต่อกู้ชิงเฉิงเท่านั้น

        “กู้ชิงเฉิง เจ้าอย่าได้กำเริบเสิบสานนัก!” ฮองเฮาสงบใจลงได้บ้างแล้วแววตาของนางเย็นชาราวน้ำแข็งเอ่ยเสียงต่ำอันที่จริงแล้ววันนี้นางพ่ายแพ้ต่อกู้ชิงเฉิงในใจจึงอัดอั้นด้วยความคับแค้นที่ไม่อาจระบายออกได้ ประกอบกับเรื่องของนางกำนัลเฉาก็ทำให้นางรู้สึกกระวนกระวายใจ

        ตอนนี้ฮองเฮาทรงเริ่มเสียพระทัยที่ได้ส่งนางกำนัลเฉาไปโบยเพราะอย่างไรเสียก็มีสายสัมพันธ์ที่ยาวนานหลายปี ความโกรธที่ปะทุขึ้นเมื่อครู่ก็เพราะความผูกพันอันลึกซึ้ง แม้นางจะกุมอำนาจสูงสุดในวังหลวงแต่นางกลับเป็นคนที่โดดเดี่ยวที่สุด นางไม่ได้ครอบครองสิ่งใดเลยนอกเหนือจากตำแหน่งฮองเฮา

        “นี่คือตำหนักคุนหนิง หม่อมฉันไม่กล้าหรอกเพคะ” กู้ชิงเฉิงก้มมองชายกระโปรงที่ขาดวิ่นไปส่วนใหญ่แล้วยกมุมปากขึ้น “แท้จริงแล้วหากหม่อมฉันออกไปในสภาพเช่นนี้ก็มีแต่จะทำให้ราชวงศ์เสียหน้าเปล่าๆ หม่อมฉันจะทำไปด้วยเหตุใดเล่าเพคะ”

        คนโง่เท่านั้นที่ไม่รู้ว่าเมื่อครู่ท่านหญิงหลิงหยางจงใจเหยียบชายกระโปรงของกู้ชิงเฉิงเพื่อให้นางขายหน้าบัดนี้ท่านหญิงหลิงหยางกลับขายหน้าเสียเอง ก็สมควรแล้ว ทำตนเองแท้ๆ

        แม้ฮองเฮาจะมีอำนาจมากเพียงใดแต่นางก็ไม่อาจกล่าวสิ่งใดได้อีกในตอนนี้ นางจึงกัดฟันแน่น“นางกำนัล มาพยุงท่านหญิงกลับไป แล้วนำเสื้อผ้ามาให้พระชายาด้วย”

        นางไม่อาจปล่อยให้กู้ชิงเฉิงออกจากวังไปในสภาพเช่นนี้ได้นั่นย่อมเป็นการทำให้พระโอรสของนางต้องขายหน้า

        เมื่อนางกำนัลนำเสื้อผ้ามาให้กู้ชิงเฉิงแล้วฮองเฮาก็สั่งให้นางกำนัลพากู้ชิงเฉิงไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ตำหนักข้างๆซึ่งอยู่ไม่ไกล เพียงเดินผ่านระเบียงสองแห่งก็ถึงแล้ว

        นางกำนัลที่นำหน้าเดินค่อนข้างเร็วดูเหมือนจะเกรงกลัวกู้ชิงเฉิงเป็นอย่างมากเพราะวันนี้กู้ชิงเฉิงได้สร้างความปั่นป่วนในตำหนักคุนหนิงจนทุกคนประจักษ์แก่สายตาแล้ว

        “ที่นี่เพคะ พระชายาเชิญเข้าด้านใน หม่อมฉันจะเฝ้ารออยู่ด้านนอกเพคะ”นางกำนัลเอ่ยด้วยความระมัดระวัง กู้ชิงเฉิงไม่ได้ใส่ใจมากนักนางพยักหน้าแล้วรับถาดเข้าไปด้านใน แสงสว่างภายในค่อนข้างสลัวทว่าก็ยังพอมองเห็นได้ชัดเจน

        แต่กู้ชิงเฉิงกลับรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกตินางมองไปรอบๆ ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติ จึงเริ่มเปลี่ยนเสื้อผ้าของตนเอง

        ทว่ากลิ่นหอมจางๆที่ลอยอยู่ในอากาศ ทำให้นางยิ้มออกมา กล้าเล่นกลอุบายเล็กน้อยต่อหน้านางคงเบื่อชีวิตเสียแล้วกระมัง หลังจากนั้นนางยังคงเปลี่ยนเสื้อผ้าต่อไป

        พลันเงาร่างสีดำมืดสายหนึ่งพุ่งเข้ามาจากในเงามืดกู้ชิงเฉิงตวัดสายตาอย่างรวดเร็ว นางกำหมัดแล้วทุบเข้าใส่ผู้ที่เข้ามาอย่างรุนแรง

        เงาดำส่งเสียงอู้อี้ในลำคอก่อนจะล้มลงไปนอนกับพื้น กู้ชิงเฉิงไม่รอช้าเข้าไปลงมือจัดการชายผู้นั้นอย่างหนักหน่วง คาดว่าแม้แต่แม่แท้ๆก็จำหน้าไม่ได้แล้ว

        เสี่ยวชุ่ยที่เฝ้ารออยู่ด้านนอกเมื่อได้ยินว่าด้านในไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ นางก็รู้สึกประหลาดใจทว่านางก็ไม่กล้าผลีผลามทำอะไร จึงได้แต่รออยู่เช่นนั้น

        เมื่อกู้ชิงเฉิงจัดการชายผู้นั้นพอใจอีกทั้งนางยังเปลี่ยนชุดเสร็จเรียบร้อยแล้ว นางก็กลอกตาไปมานางรู้ดีว่าทั้งหมดนี้เป็นแผนของฮองเฮาที่ยังคงไม่ยอมแพ้และสำหรับเสี่ยวชุ่ยผู้สมรู้ร่วมคิด นางก็ไม่คิดจะปล่อยไปเช่นกัน

        ทันใดนั้นนางก็ตะโกนออกไปนอกตำหนักว่า "มีใครอยู่บ้างหรือไม่?"

        เสี่ยวชุ่ยชะงักไปเล็กน้อยดูเหมือนทุกอย่างไม่เป็นไปตามแผนที่วางไว้ แต่นางก็ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นนางลังเลเล็กน้อยก็ก้าวเข้าสู่ด้านใน เพื่อดูให้ชัดๆ

        นางเดินเข้าไปอย่างระมัดระวังแสงแดดภายนอกสว่างไสว แต่ภายในตำหนักมืดมิดเมื่อเสี่ยวชุ่ยเดินเข้ามาในทันทีก็รู้สึกปรับสายตาให้เข้ากับความมืดไม่ได้นางจึงยืนอยู่ตรงนั้นเพื่อปรับตัว

        ในวินาทีถัดมานางก็ถูกตีเข้าที่ท้ายทอยจนล้มลงหมดสติ

        กู้ชิงเฉิงมองดูคนทั้งสองแล้วนึกถึงแผนการของพวกเขา ก็รู้สึกสะอิดสะเอียนในใจเพียงชั่วอึดใจก็ยกมือขึ้นมัดเสี่ยวชุ่ยไพล่หลังอุดปากนางไว้แล้วยกชายกระโปรงขึ้นคลุมหน้าทั้งหมด ก่อนจะโยนนางไปข้างกายชายผู้นั้นแล้วเดินออกไปอย่างสง่าผ่าเผย

        นางพอใจแล้วกับสิ่งที่เล่นสนุกในวันนี้ส่วนเรื่องหลังจากนี้จะเป็นอย่างไร นางก็ไม่คิดจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวอีก

        กลิ่นหอมยังคงอบอวลอยู่ภายในตำหนักส่วนกู้ชิงเฉิงก็จากไปอย่างรวดเร็วและออกจากวังแล้ว หลังจากนางจากไปไม่นานชายผู้นั้นในตำหนักด้านข้างก็ฟื้นคืนสติ ด้วยฤทธิ์ยาเขาไม่มีความสามารถในการคิดอ่าน เมื่อเห็นหญิงสาวข้างกายก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงใดๆรีบตรงเข้าหาทันที

        เมื่อฮองเฮาให้คนมาตามหาตามเวลาที่กำหนดก็ได้เห็นภาพที่ไม่อาจทนมองได้ ฮองเฮาเข้าใจผิดคิดว่าเป็นกู้ชิงเฉิงจึงนำเหล่านางสนมมาด้วยหลายคน

        นางคิดว่าหากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปกู้ชิงเฉิงก็อย่าหวังที่จะได้เป็นพระชายาอีกต่อไปแต่นางไม่ทันได้คิดเลยว่าเหตุใดเสี่ยวชุ่ยจึงไม่อยู่ที่ประตูตำหนักจึงทำได้เพียงสาปแช่งในใจว่าบ่าวไพร่เหล่านี้ช่างไร้ประโยชน์ยิ่งนักเทียบกับนางกำนัลเฉาไม่ได้เลยแม้แต่น้อย แต่น่าเสียดายที่นางกำนัลเฉาสิ้นลมไปเสียแล้ว

        ฮองเฮาทรงพาเหล่านางสนมมายังตำหนักด้านข้างเพื่อชมดอกไม้และจิบชาดังนั้นเมื่อเสด็จเข้ามา จึงมีคนจุดโคมไฟให้แสงไฟสว่างไสวไปทั่วแต่กลับมีเสียงแปลกประหลาดดังขึ้น

        เนื่องจากเสี่ยวชุ่ยถูกอุดปากไว้จึงไม่มีเสียงใดๆ มีเพียงนางที่ส่ายหน้าและร้องไห้อย่างกระวนกระวายชายผู้นั้นกำลังอยู่ในห้วงอารมณ์ จึงไม่สนใจว่านางจะบิดตัวไปมาอย่างไรยิ่งบิดเท่าไหร่ก็ยิ่งกระตุ้นความสนใจของเขามากขึ้นเท่านั้น

        "นี่..." นางสนมคนหนึ่งแข็งทื่อไปครู่หนึ่ง"นี่คือตำหนักด้านข้างของฮองเฮาเหตุใดบ่าวรับใช้ผู้นี้จึงได้กำเริบเสิบสานถึงเพียงนี้!" ใบหน้าของนางซีดเผือด แต่ในดวงตากลับมีรอยยิ้มแวบผ่านเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นในตำหนักคุนหนิง ผู้ที่เสียหน้าย่อมเป็นฮองเฮาเหล่านางสนมต่างเห็นเหตุการณ์ สีหน้าก็เปลี่ยนไป ก่อนจะรีบถอยออกมาอย่างรวดเร็ว

        "ฮองเฮาเพคะ บ่าวไพร่พวกนี้กำเริบเกินไปแล้ว ต้องจัดการลงโทษเสียบ้าง"อิ่งเฟยซึ่งกำลังเป็นที่โปรดปรานในช่วงนี้หวังจะใช้โอกาสนี้เหยียบย่ำฮองเฮา เพราะอย่างไรเสียฮองเฮาก็ล่วงเลยวัยสาวแล้วทรงเข้าสู่ช่วงวัยชราเสียแล้ว แต่ฮองเฮาก็มีฐานะและตำแหน่งทั้งยังมีพระโอรสที่น่าภาคภูมิใจอย่างองค์รัชทายาทซึ่งทั้งหมดนี้ทำให้พวกนางอิจฉาริษยาหากทำได้ก็อยากจะเหยียบย่ำฮองเฮาสักสองสามครั้ง นี่คือโอกาสที่หาได้ยากยิ่ง

        "ช่างบังอาจนัก!" ฮองเฮาหรี่ตาลงนางเดินออกจากตำหนักข้าง แล้วหันไปสั่งกับองครักษ์ว่า "ลากชู้รักคู่นั้นไปโบยให้ตายเสีย!"

        เมื่อเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นเหล่านางสนมก็ไม่มีอารมณ์จะชมดอกไม้หรือจิบชาอีกต่อไป ต่างพากันขอตัวกลับฮองเฮาเมื่อบรรลุเป้าหมายแล้ว ก็จากไปอย่างเงียบๆเพราะนางคิดว่ากำจัดกู้ชิงเฉิงได้สำเร็จแล้ว จึงอารมณ์ดียิ่งนัก

        แม้จะสูญเสียมือขวาไปแต่ก็แลกมาด้วยชีวิตของกู้ชิงเฉิง ก็นับว่าคุ้มค่าเดิมทีนางตั้งใจจะให้เกอหลิงหยางแต่งเข้าตำหนักบูรพาเป็นพระชายาแต่เมื่อเกิดเรื่องของฟู่อวี้ขึ้น ก็จำต้องล้มเลิกไป

        พระชายาขององค์รัชทายาทจะต้องเป็นคนที่นางสามารถควบคุมได้เท่านั้นและจะต้องไม่ใช่กู้ชิงเฉิงที่ดื้อรั้นเช่นนี้เด็ดขาด