กลรัก หนุ่มปริศนา

ทั้งสองขับรถมุ่งหน้าปลายทางสู่ทะเล สิทธาพูดคุยหยอกล้อรดาไปตลอดทาง

การเดินทางมีแต่เสียงหัวเราะ รดารู้สึกผ่อนคลาย และสนุกกับการนั่งรถชมวิวไปเรื่อยๆในครั้งนี้

“ถึงแล้วครับ…เชิญนายหญิงลงจากรถได้ครับ” สิทธาพูดพร้อมเปิดประตูรถทำท่าโค้งคำนับ

รดาก้าวลงจากรถ ขณะนี้เป็๲เวลา 4 โมงเย็นกว่าๆ 

บรรยากาศเงียบสงบผู้คนไม่ค่อยพลุกพล่านแล้ว ทั้งสองเดินไปตามชายหาด

แสงพระอาทิตย์ยามเย็น ยิ่งมองยิ่งหลงไหลในความเหลืองนวลของพระอาทิตย์สีทอง

ที่เจิดจรัสอยู่สุดขอบฟ้าของทะเล สีสะท้อนกับน้ำทะเลอย่างลงตัว

รดารู้สึกถึงความเงียบสงบที่อยู่ภายในตัวเอง ทั้งสองเดินเคียงคู่กันไปเรื่อยๆท่ามกลาง เสียงลมยามเย็นพัดผ่าน

สิทธาเอื้อมมือมาจับมือหญิงสาว 

รดาสะดุ้งเล็กน้อยดึงมือกลับทันที

“เฉยๆน่า..ในเวลาแบบนี้คุณต้องอยู่เฉยๆ และทำตัวตามสบาย เดินกินลมชมวิวไป” สิทธาพูดพร้อมทั้งอมยิ้ม

“นายทำบ้าอะไร..น่าอายจะตาย คนอื่นจะมองเรายังไงห๊ะ” รดาพูด

“คนอื่น..นี่ใครครับคุณ เราอยู่ทะเลครับ ไม่ได้อยู่ในห้าง แล้วถ้าจะมีใครสักคนมองก็ช่างปะไร เขาก็คิดว่าเราเป็๞คู่รักมาเดินดูพระอาทิตย์ตกก็แค่นั้น” สิทธาพูดเรียบๆ มือยังคงกุมมือรดาไว้

“คู่รักอะไรกัน..ฉันเสียเงินจ้างนายตั้งสองแสน” รดาพูดขมวดคิ้ว 

สิทธาหัวเราะเบาๆ

“ก็ถึงได้บอกไงว่าให้ใช้โอกาสนี้ ซ้อมมีแฟนยังไงล่ะ วันนึงถ้าคุณมีแฟนจริงๆจะได้รู้ว่าต้องทำตัวยังไง” สิทธาพูด

“ฉันคงเข็ดอีกนานเลยล่ะ…กับความรัก” รดาพูดเบาๆ

“ความรักสวยงามเสมอครับ แต่คนต่างหากล่ะที่ทำร้ายกัน คนสวยน่ารักอย่างคุณสักวันคงหาแฟนดีๆสักคนได้ไม่ยากหรอกครับ” สิทธาให้กำลังใจ

“เฮ้อ..นายรู้มั้ยว่าปีนี้ฉันอายุเท่าไร” รดาถาม

“ไม่รู้ครับ..แล้วก็ไม่ทายด้วย…คุณอายุเท่าไรมันไม่เกี่ยวหรอกครับ ทุกคนสามารถพบเจอความรักที่ดีได้” สิทธาพูด

“นายยังเด็กจะไปรู้อะไร ถ้านายต้องมาถูกทิ้งตอนอายุ 35 นายก็จะรู้สึกเองล่ะน่า อย่ามาพูดดีไปหน่อยเลย” รดาตัดพ้อ

“นี่คุณอายุ 35 แล้วเหรอเนี่ย …แต่คุณยังดูสาวสวยเหมือนยี่สิบต้นๆเองนะ “ สิทธาพูด

“เห๊อะ..นายไม่ต้องมาแกล้งพูดให้ฉันดีใจ ฉันรู้ตัวเองดีย่ะ…ฉันน่ะคงต้องเหี่ยวแห้งอยู่คนเดียวแบบนี้แหละ จากนี้ฉันจะตั้งใจทำงานเก็บเงิน ไว้ใช้ชีวิตหลังเกษียณ” รดาพูดอย่าเนือยๆ

“ฟังดูหดหู่กว่าที่คิดแฮะ..” สิทธาพูดเบาๆก้มลงมองหน้าเบื่อโลกของหญิงสาว

“เลิกคิดอะไรแบบนั้นเหอะน่า กว่าคุณจะเกษียณอีกหลายปี ๰่๭๫นี้ก็ลองมองหาผู้ชายสักคนที่ดีๆไปก่อน ถ้ามันหาไม่ได้จริงๆสักอายุ45ค่อยคิดเ๹ื่๪๫ชีวิตหลังเกษียณ “ สิทธาพูดต่อ

“เฮ้ออออออออ…….” รดาถอนหายใจ

“ถอดรองเท้าแล้วเดินลงไปใกล้ๆน้ำอีกหน่อยมั้ยคุณ “ สิทธาชวนรดาเดินลงไปทะเล

รดาพยักหน้ามือนึงถือรองเท้ามือนึงจับมือสิทธา ทั้งสองเดินลงไปจนถึงชายหาด คลื่นซัดเบาๆ เท้า๱ั๣๵ั๱กับน้ำทะเล รดารู้สึกเย็นสบาย เธอรู้สึก

สบายใจมากกว่าทุกวัน หลังจากเกิดเ๱ื่๵๹วันนั้น….