โชคดีฉันได้สามีสามคน

        แต่ทุกครั้งที่เธอหัวเราะเบาๆหรือเผลอเอียงหน้าให้ปอยผมเคลื่อนลงมาบนแก้ม นัทพงษ์รู้สึกเหมือนหายใจติดขัดเล็กน้อยและเมื่อเธอยื่นจานหอยนางรมมาให้เขา ขณะที่ปพนต์หันไปคุยกับพีช มารตีก็กระซิบเพียงแผ่วเบา

        “จิ้มกับน้ำจิ้มซีฟู้ดก่อนสิ…จะได้ไม่เผ็ดเกินไป” เสียงของเธอ…อ่อนหวานจนเขาต้องวางส้อมลงช้าๆ

แล้วเธอก็หันกลับไปคุยกับปพนต์เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

        บรรยากาศมื้อเย็นริมระเบียงของวิลล่าอบอวลไปด้วยกลิ่นทะเลและกลิ่นหอมของอาหารทะเลย่างเสียงคลื่นซัดเบาๆ เป็นจังหวะกล่อมใจ เงาจันทร์ทาบทอลงบนโต๊ะอาหารไม้เนื้อดีพร้อมจานสีขาวงาช้างที่จัดวางเรียงไว้อย่างสวยงามไร้ที่ติ

        มารตีดูจะทำหน้าที่เจ้าบ้านได้อย่างไร้ที่ติ เธอเป็นคนคีบกุ้งให้พีชเติมน้ำจิ้มให้ปพนต์ และยิ้มอ่อนหวานกับคำชมเรื่องรสชาติอาหารของทุกคนทุกอย่างดูปกติ...แม้กระทั่งกับนัทพงษ์ หากมองแค่ผิวเผิน...

แต่นัทพงษ์กลับรู้สึกถึงบางอย่างที่เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน

        แววตาของมารตีเวลาหันมาทางเขา ไม่ได้เป็นสายตาแบบที่เขาคุ้นเคยจากเธอในห้องประชุมหรือแม้แต่ในตอนอยู่ที่ชายหาดไม่กี่วันก่อน มันเป็นสายตา...ของใครบางคนที่กำลัง“พูด” บางอย่าง โดยไม่ใช้คำพูด

        สาวสวยไม่ได้ยิ้มมากนัก แต่กลับมองเขานานขึ้นทุกทีที่สบตาและเมื่อเขาพยายามจะเบือนหน้าหนี ก็ยิ่งรู้สึกเหมือนแรงดึงดูดบางอย่างยึดแน่นให้เขาต้องมองกลับไปอีกครั้งมือของเขาเริ่มจับช้อนแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ขณะที่เสียงพูดคุยของปพนต์และพีชยังคงดำเนินต่อไปอย่างเรียบง่าย

        “พรุ่งนี้เราจะไปเดินเล่นแถวโขดหินกันดีไหมคะพี่ปพนต์” พีชถามพลางยิ้ม“เห็นวิวตรงนั้นจากมุมห้องนอน สวยมากเลยค่ะ”

        “ดีเลยครับ เดี๋ยวผมจัดเวลาให้” ปพนต์ยิ้มตอบ ก่อนหันไปมองมารตีอย่างรักใคร่“รตีล่ะอยากไปด้วยกันไหม”

        มารตีหันไปสบตาสามีอย่างอ่อนหวาน “แล้วแต่พี่เลยค่ะ รตีว่าทุกมุมของที่นี่ก็สวยหมดอยู่แล้ว”

แต่ระหว่างคำพูดนั้นสายตาของเธอก็เหลือบมามองทางนัทพงษ์อีกครั้ง และครั้งนี้...เธอไม่ได้หลบเลย

เธอจ้องมองตรงๆนานพอจนทำให้เขาหายใจแทบไม่ทัน

        นัทพงษ์รีบก้มหน้าลงทันที มือเริ่มชื้นเหงื่อ ทั้งที่ลมทะเลที่เย็นฉ่ำกำลังพัดแผ่วผ่านต้นสนริมระเบียงเข้ามาอย่างต่อเนื่องแล้วในจังหวะที่พีชหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตอบข้อความ และปพนต์เงยหน้าขึ้นฟังเสียงคลื่นในความเงียบ...มารตีก็เคลื่อนมือเบาๆไปใต้โต๊ะ ไม่มีใครมองเห็น มือเรียวยาวของเธอวางลงบนเข่าของนัทพงษ์อย่างแผ่วเบา เหมือนขนนกที่ตกลงมาโดยไม่ตั้งใจแต่เขากลับรู้สึกเหมือนสายฟ้ากำลังแลบลงกลางใจ

        นัทพงษ์ชะงัก หายใจติดขัดทันที แต่ไม่กล้าขยับ ไม่กล้ายกมือปัดไม่กล้าหันไปมอง เธอวางไว้อย่างนั้นเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะเลื่อนปลายนิ้วออกอย่างช้าๆ ราวกับลูบไล้ด้วยความไม่ตั้งใจ หัวใจของชายหนุ่มเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอกและเมื่อมือนั้นถูกถอนกลับไปเรียบร้อยแล้วเธอก็หันไปหัวเราะกับพีชที่เพิ่งเงยหน้าจากจอมือถือ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

        นัทพงษ์ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองในวินาทีนั้นร่างกายเขาเหมือนร้อนขึ้นทีละน้อย ทั้งที่อากาศกำลังเย็นลงเรื่อยๆ ปพนต์ยังนั่งอยู่ตรงนั้นอยู่ข้างเธอ แต่เขากลับไม่สังเกตอะไรเลย

        ความไว้วางใจของเขาที่มีต่อมารตี...มันแข็งแกร่งจนแม้แต่คลื่นอารมณ์ที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวน้ำก็ไม่สามารถสั่นสะเทือนมันได้พีชก็ยังคงพูดเรื่องวิวทะเลกับเมนูมื้อเช้า นัทพงษ์อยากจะขอตัวลุกขึ้นแต่เขารู้ว่าการทำแบบนั้นจะยิ่งทำให้ทุกอย่างผิดปกติ

        ดังนั้น เขาจึงนั่งอยู่...กับหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ และแววตาของมารตีที่ยังคงหันมาสบเขาเป็นพักๆราวกับเธอมีคำพูดมากมายแต่เลือกจะพูดผ่านการกระทำแทน และเขา ที่ควรจะหลบตา หรืออย่างน้อยก็ลุกหนี กลับทำได้เพียงมองตอบ

        เวลาล่วงเลยเที่ยงคืน เงียบ...เงียบจนน่าประหลาดใจ...แม้แต่เสียงคลื่นทะเลที่เคยซัดเบาๆยังดูเหมือนหายไป นัทพงษ์นอนบนเตียงเดี่ยวในห้องพักริมสุดของวิลล่าห้องที่เขาเลือกเองเพราะอยากอยู่ห่างจากห้องของมารตีและปพนต์ให้มากที่สุดแม้จะไม่รู้ว่าการอยู่ใกล้หรือไกลจะทำให้หัวใจสงบลงได้สักเพียงใด

        หนุ่มน้อยนอนมองเพดาน ม่านบางพลิ้วไหวด้วยแรงลมจากเครื่องทำความเย็น ไฟหัวเตียงสีส้มนวลยังเปิดไว้แต่แสงนั้นกลับไม่ให้ความรู้สึกอบอุ่นเลยแม้แต่น้อย เขากำลังคิดถึงสายตาของเธอขณะรับประทานอาหารเย็นแววตาที่มองมาอย่างไม่ยอมปล่อยให้เขาหนีไปได้ เขายังรู้สึกถึงน้ำหนักมือของผู้จัดการสาวที่วางบนเข่าสัมผัสเพียงแผ่วเบานั้นกลับฝังลึกอยู่ในอก เขานอนไม่หลับ...ไม่แม้แต่จะหลับตาลงได้  

        แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น...เสียงเคาะ...เบาๆ แต่มันชัดเจนในความเงียบของยามค่ำคืนร่างที่นอนกระสับกระส่ายสะดุ้งลุกขึ้นนั่งทันที หัวใจเต้นเร็วอย่างไร้เหตุผล เขาไม่ได้ถามว่าใครแต่เขาสามารถเดาออกตั้งแต่เสียงเคาะแรกแล้ว ต้องใช่แน่ๆ...เป็นเธอ

        นัทพงษ์ลุกจากเตียงโดยอัตโนมัติ เท้าเปล่าเหยียบพื้นไม้เงียบเชียบ เขาเปิดประตูแง้มออกเล็กน้อยแล้วก็เห็นเธอยืนอยู่ในความสลัวราง...อย่างที่เขาคิด

        มารตี!

        ผมเธอปล่อยยาวแนบไหล่ ชุดคลุมผ้าชีฟองสีไข่มุกคลุมแค่บางส่วนของกายผิวใต้ผ้าดูเหมือนจะเรืองแสงในความมืด ดวงตาของเธอไม่ต้องพูดอะไรเลย เพราะแค่สบตา นัทพงษ์ก็รู้ว่าเธอมาด้วยจุดประสงค์อะไร

        เขาไม่พูด เธอก็ไม่พูด มารตีเพียงยื่นมือออกมาจับข้อมือของเขาไว้...แนบแน่น และนำพาเขาก้าวตามเธอออกจากห้องนอน เสียงฝีเท้าทั้งสองเบาราวกับเงาที่ล่องลอยในแสงสลัวราง

        ทางเดินไม้เนื้อดีนำไปยังส่วนกลางของวิลล่าที่เชื่อมกับห้องนั่งเล่นก่อนที่เธอจะพาเขาเลี้ยวซ้ายเข้าไปยังห้องอีกฝั่งหนึ่ง ซึ่งเขาจำได้ว่าเป็นห้องน้ำสไตล์โอเพ่นพร้อมห้องแต่งตัวและกระจกใสที่มองเห็นสวนด้านข้าง

        แค่ก้าวเข้าไป ประตูก็ถูกปิดอย่างเงียบเชียบ เสียงเดียวที่ได้ยินตอนนี้คือเสียงหัวใจเขา...กับเสียงน้ำที่ไหลจากฝักบัวแบบเรนชาวเวอร์ที่เธอเปิดทันทีเมื่อเข้าไปไอน้ำเริ่มลอยปกคลุมกระจก จนเป็นฝ้าขาวราวกับม่านน้ำ

        สาวสวยหันมาหาเขาในแสงสลัวที่ลอดจากไฟในห้องแต่งตัว จากนั้นก็แกะสายรัดชุดคลุมตัวออก...ช้าๆ

ผ้าบางเบาร่วงลงกับพื้นอย่างไร้เสียงก่อนขยับตัวเข้าไปใต้สายน้ำ เรือนร่างของเธอเปลือยเปล่าใต้ม่านไอน้ำและแสงที่พร่าเลือนแผ่นหลังขาวเนียนโค้งรับกับแสงที่สาดส่องมาและบางส่วนไล้ผิวสะโพกอ่อนนุ่มที่หันข้างมาทางเขา

        ร่างงามสุดเย้ายวนที่อยู่ใต้สายน้ำที่โปรยปรายจากด้านบน ฝ่าม่านน้ำที่โปร่งใสคือความตื่นเต้นที่ยากจะห้ามใจนัทพงษ์ยังยืนนิ่งมองภาพตรงหน้าราวกับกำลังฝันไป หัวใจเขาเต้นแรงเกินจะรับมือได้ ความกลัว...ความตื่นเต้น...ความต้องการตีกันจนแทบควบคุมไม่ไหว

        “พี่รตี...นี่ นี่มัน...” เขาเอ่ยชื่อหญิงสาวเบาๆ ในที่สุด

        แต่เธอเพียงหันกลับมาช้าๆ ยกมือออกมาจากม่านน้ำขยับไปมาส่งสายตาเชื้อเชิญที่ไม่ต้องใช้คำพูด เขาจ้องร่างนั้นไม่กระพริบตา พลางก้าวเข้าไปหาเธอทีละก้าว...ที่ละก้าวราวกับต้องมนต์สะกด ทุกการตัดสินใจเหมือนตกอยู่ในห้วงฝัน หรือความจริงที่เร้าอารมณ์ยิ่งกว่าฝันไหนๆที่เขาเคยประสบมา

        เขาปลดทุกอย่างออกจากกายอย่างเหม่อลอย ก่อนจะก้าวเข้าไปยืนใต้ฝักบัวเคียงข้างเธอน้ำอุ่นตกกระทบทั้งสองร่าง เธอยกมือแตะที่แก้มเขา ลูบไล้อย่างแผ่วเบาราวกับจะย้ำว่า...นี่ไม่ใช่การล่อลวง แต่มันคือการเชื้อเชิญจากความรู้สึกที่แท้จริง

นัทพงษ์ประคองเธอไว้มือหนึ่งแตะแผ่นหลัง อีกมือจับเอวคอดกิ่วไว้เบาๆ ลมหายใจผสมผสานกันใต้มวลไอน้ำและละอองน้ำที่เหมือนหยดฝนจากเพดานมารตีโน้มตัวเข้าไปแนบริมฝีปาก จูบของเธออบอุ่น อ่อนโยนแต่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดที่แทบล้มเขาได้ในคราเดียว โดยที่เธอไม่ต้องพูดว่า“ฉันต้องการเธอ”