Chapter 6
คุณต้องมีแค่ฉันคนเดียว
บรรยากาศพลบค่ำที่แสนจะเงียบสงัดในบ้านไม้หลังเล็ก อากาศในเดือนพฤศจิกายนในจังหวัดเชียงรายเริ่มจะหนาวเหน็บ แต่ก็ยังถือว่ากำลังพอดีสำหรับบีน่าที่เกิดและโตที่นิวยอร์ก เธอเปิดหน้าต่างมองดวงดาวบนท้องฟ้าที่พร่างพรายประกายแสงดาว
“แน่ใจนะคุณหนูว่าอยู่ได้?” บอดี้การ์ดหน้าโหดหนึ่งในเจ็ดถามขึ้นอีกครั้งขณะกำลังจะจับลูกบิดประตูเปิดออกเพื่อกลับไปยังบ้านพัก
บอดี้การ์ดหนุ่มหุ่นใหญ่ั์ไซส์ฝรั่งสูงเกือบ 190 เิเทั้งเจ็ดคนหันมามองหน้าเธอ สายตาลูกน้องผู้ชายที่มองมาทางเธอช่างดูไม่น่าอภิรมณ์ บีน่าได้แต่คิดแล้วถอนหายใจอยู่กับตัวเอง
เฮ้อ ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย หน้าตาพวกนายน่ากลัวกว่าโจรอีก ถ้าเลือกพวกนายเจ็ดคนกับโจรฉันอยู่กับโจรซะยังจะดีกว่า
“กลับไปได้แล้ว ฉันอยู่เองได้” แม้บอดี้การ์ดจะทำตัวดีไม่เคยทำนิสัยรุ่มร่ามหรือลวนลามเพราะกลัวในอำนาจของผู้เป็พ่อ บวกกับพ่อของเธอคัดเลือกคนมาอย่างดีแล้ว แม้จะทำดีแค่ไหนแต่บีน่าก็ไม่ได้้าอยู่ดีเธอ้าอิสระ...้าทำอะไรก็ทำ ไม่้าให้ใครมาควบคุมชีวิต แม้จะรู้ว่าผู้เป็พ่อทำไปเพราะเป็ห่วง ลูกสาวมาเฟียจะเดินทางตามลำพังได้อย่างไรล่ะจริงไหม?
“คุณหนู~ ถ้าคุณหนูเป็อะไรไปผมต้องแย่แน่เลย ให้พวกผมค้างที่นี่ที่ชั้นล่างเถอะนะครับ นอนพื้นนอนในห้องน้ำก็เอา”
บอดี้การ์ดอีกคนพูดพร้อมทำหน้าทำตาเหมือนอยากจะร้องไห้ อีกทั้งหกคนพยักหน้างึกงักให้สัญญาณกันว่าสมควรที่จะเป็เช่นนั้น ร่างเล็กกอดอกเข้าหากันแน่นพร้อมกับเม้มปากเล็กสีเชอร์รี่จิกสายตาคู่สีเทาหม่นนั้นอย่างไม่พอใจ
“ไม่ ฉันจะอยู่ที่นี่คนเดียว”
ยังคงยืนยันคำนั้นพร้อมกับจิกตาดุ บอดี้การ์ดที่เห็นก็ได้แต่เอ็นดูเพราะหน้าตาของเ้านายสาวไม่มีความโหดเลยสักนิด มีแต่ความสวยน่ารัก...แต่แน่นอนว่าไม่มีใครหวั่นไหวไปกับใบหน้าสวยๆ นั้นหรอก ขืนหวั่นไหวแม้แต่นิดเดียวนิ้วที่มืออาจจะไม่ครบสิบนิ้วอีกต่อไป เธอมันสวยสังหารชัดๆ
“งั้นให้พวกผมเฝ้าบริเวณรอบๆ นะครับ”
เจสันพูดขึ้นด้วยสีหน้าซีดเซียว ไม่อยากทิ้งบีน่าไปเพราะหากคุณไบรอันพ่อของเธอรู้เข้า พวกเขาทั้งเจ็ดคนไม่รู้ว่าจะโดนอะไรบ้าง แม้จะเป็ลูกชายของบอดี้การ์ดเก่าแก่ที่ดูแลคนในตระกูลมานานนมแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะรับรองความปลอดภัย
“ไม่ต้องจ้ะ เชิญกลับบ้านเช่าของพวกนายไปได้แล้ว ถ้ามีอะไรเดี๋ยวจะรีบโทรหาไม่ต้องเป็ห่วง”
ยังคงออกปากไล่ พูดจบก็หันหลัง สะบัดผมยาวสลวยพริ้วไหว เส้นผมสีน้ำตาลประกายแดงดูแล้วทำให้เธอน่ารักและมีเสน่ห์ราวกับเ้าหญิงแอเรียลในเื่เงือกน้อย แก้มอวบจิ้มลิ้มที่แม้จะอายุยี่สิบสองปีแล้วแต่แก้มกลมมนนั้นก็ยังไม่ได้หายไปตามอายุที่มากขึ้น
“งั้นก็ได้ครับ แต่มีอะไรต้องรีบโทรหาพวกผมนะ”
ทั้งเจ็ดคนได้แต่มองหน้ากันพร้อมกับกระชับเสื้อสูทก่อนจะพากันเดินออกไป เสียงปิดประตูหน้าบ้านดังขึ้นพร้อมกับเสียงรถกระบะคันเก่าสีแดงเปิดสตาร์ท
บรื้น บะ บะ บรื้น~
“โอ้ย รถแม่งก็เก่าฉิบหาย...นี่คุณหนูแกล้งเราป่ะวะเนี่ย พาพวกกูมาตกระกำลำบากแท้ๆ”
บอดี้การ์ดคนหนึ่งพูดขึ้นในขณะที่เขากำลังสตาร์ทรถแล้วพบว่ารถแทบจะสตาร์ทไม่ติดอยู่แล้ว นี่คือรถกระบะสีแดงคันเก่าที่บีน่าบังคับให้เ้าพวกนี้เช่าบอกว่าจะได้กลมกลืนกับชาวสวน
“คิกๆ เ้าพวกบ้า” บีน่าได้ยินแบบนั้นเพราะเธอแอบลอบมองผ่านทางช่องหน้าต่างพร้อมกับแง้มม่านสีขาวลูกไม้ดูอยู่
“คุณหนูเราไม่ทำแบบนั้นหรอกเว้ย ไปๆ กลับกันได้แล้วพวกเรา”
พูดคุยกันไปมาเสร็จก็ขับรถออกไปจากบ้านหลังนี้ พวกเขาเช่าบ้านอยู่ด้านหน้าปากซอยซึ่งเป็บ้านเดี่ยว ดูท่าจะใหม่กว่าบ้านสวนหลังนี้ซะอีก
“อาบน้ำนอนดีกว่าเรา”
ปิดม่านเอาไว้ดังเดิมแล้วเดินเข้าไปภายในห้องนอนเพื่อที่จะหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาอาบน้ำ เสื้อผ้าใหม่ๆ หรูหราที่ใช้เป็ประจำถูกล็อกปิดตายเอาไว้ในตู้เสื้อผ้าไม้เก่าๆ ลูกใหญ่สีน้ำตาลเข้ม ส่วนตู้เสื้อผ้าอีกอันจะเป็ตู้เล็กสีน้ำตาลอ่อนที่เธอเปิดหยิบใช้ประจำ ส่วนใหญ่จะเป็เสื้อผ้าของคุณน้าสาวแล้วก็เป็เสื้อผ้าที่ไปซื้อที่ตลาดมาในวันนี้
ซู่ว~ เสียงน้ำไหลชโลมลงมาจากฝักบัวจนเลอะเรือนกายหญิงสาวที่กำลังอาบน้ำ เธอกดสบู่เหลวสีชมพูอ่อนกลิ่นกุหลาบออกมาแล้วถูไปทั่วเรือนกายขาวเนียนั้แ่แขน เนินอกอวบ หน้าท้องแบนราบ จนลงที่ต้นขาและเรียวขาสวย
“อ๊ะ!”
แต่แล้วก็ต้องอุทานใอย่างสุดขีดเมื่อมีมือหนามาคว้าเต้าอวบของเธอไว้แล้วกอดเธอเอาไว้จากทางด้านหลัง บีน่าหันตัวกลับไปก็พบกับร่างสูงที่แสนจะคุ้นเคย เขาผู้ที่หลับนอนกับเธอเมื่อคืนนี้...ทำไมล่ะ? ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่?
ดวงหน้าเล็กเงยขึ้นสบตามองกับดวงตาคู่คมสีน้ำตาลหม่นของหนุ่มลูกครึ่งไทยอังกฤษ ไม่มีบทสนทนาใดออกมาจากปากของหนุ่มสาวทั้งคู่เพราะเขาโน้มตัวลงแล้วประกบปากหนาจูบเข้าที่ริมฝีปากบางระเรื่อสีเชอร์รี่นั้นอย่างโหยหา
“ม๊วบ อื้ม~”
คนตัวใหญ่กว่าที่อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสแล็คสีดำถูกน้ำจากฝักบัวชโลมลงมาจนเนื้อตัวเปียกโชกเผยให้เห็นแผงอกกำยำอยู่รำไรที่อยู่ภายใต้เสื้อตัวบาง มือหนายกขึ้นประคองคางเล็กแล้วกดจูบลงมาอย่างรุนแรง บีน่าปัดมือสะเปะสะปะแต่ก็ไปตกอยู่ที่แผงอกกำยำที่แสนจะอบอุ่นนั้น เธอไม่อาจขัดขืนเขาต่อไปได้
เรือนร่างเล็กอยู่ในอ้อมกอดของคนตัวใหญ่ที่กำลังบดขยี้ฉกชิมริมฝีปากนุ่มนั้นอย่างพึงพอใจ คนตัวใหญ่ผละริมฝีปากออกแล้วประคองอุ้มเรือนร่างของหญิงสาวที่เปียกโชกไปทั่วทั้งเนื้อตัว เขาอุ้มเธอในท่าเ้าหญิงออกจากห้องน้ำ แขนแกร่งประคองอุ้มตัวของหญิงสาวเดินเข้ามาภายในห้องนอนที่เมื่อคืนทั้งคู่นอนเอากัน
“เปลี่ยนผ้าปูที่นอนซะด้วยสินะ”
เขาจ้องมองผ้าปูที่นอนสีชมพูหวานแหววซึ่งต่างจากเมื่อคืนที่เป็สีขาวแถมยังยับยู่ยี่มีรอยน้ำกามเปื้อนจากการเสพสมของทั้งคู่
“ค คุณทำอะไรอะไร?”
ร่างเล็กเงยมองเขาที่อุ้มเธออยู่ด้วยตาใสแป๋ว เขากำลังคิดจะทำอะไรกันแน่นะถึงบุกมาหาเธอที่บ้านสวนหลังนี้ ทั้งที่คิดว่าตัวเองล็อคประตูแล้วแท้ๆ แต่ทำไมเขายังเข้ามาได้ล่ะ?
“ก็มาหาเธอไง ไหนบอกว่าอยากให้ฉันสอน? ทำไมคืนนี้ถึงไม่ไปที่ผับ”
“ไม่จำเป็ คุณมีแฟนอยู่แล้วกลับไปหาเธอเถอะค่ะ”
น้ำเสียงเล็กแต่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่ง เธอไม่้าแย่งผู้ชายของใคร ดวงตาคู่คมสีน้ำตาลหม่นจิกมองหญิงสาวที่อยู่ใต้พันธนาการของตัวเองอย่างดุดัน
มือแกร่งโยนร่างเล็กของหญิงสาวลงบนเตียงดังตุ๊บ คนตัวเล็กอยู่ในสภาพเปลือยเปล่าและเปียกซ่กใที่เขาโยนเธอลงอย่างแรง ไม่มีใครกล้าทำแบบนี้กับเธอมาก่อน
“คุณ!”
“แอชตัน”
“คุณทำแบบนี้กับฉันทำไมคะ!”
“ฉันชื่อแอชตัน เธอล่ะชื่ออะไร?”
ไม่สนใจสิ่งอื่นนอกจากถามว่าเธอคนนี้มีชื่อว่าอะไร คนตัวใหญ่กว่าเลื้อยขึ้นมาบนเตียงคร่อมเธอเอาไว้พร้อมกับขึงข้อมือเล็กของเธอไว้เหนือหัวทั้งสองข้าง
ดวงตากลมโตจ้องมองเขาด้วยสีหน้าตำหนิ หากเธอแค่โทรกริ๊งเดียวให้บอดี้การ์ดมาหาที่นี่แอชตันก็คงจะเละเป็โจ๊กได้เลย กล้าดียังไงมาทำกับคุณหนูบีน่าแบบนี้
“ฉันจะชื่ออะไรมันสำคัญสำหรับคุณด้วยรึไง คุณมีแฟนอยู่แล้วนี่กลับไปหาแฟนของคุณเถอะค่ะ”
“นั่นไม่ใช่แฟน”
“ไม่ใช่แฟนอะไรล่ะ ควงแขนเดินกันยิ้มหน้าระรื่นขนาดนั้น”
บีน่ายังคงเถียงและจ้องมองเขาด้วยสีหน้าที่เอาแต่ใจพร้อมกับเบือนหน้าหนีไม่อยากสบตา เมื่อคืนเธอและเขาทำอะไรกันต่างก็รู้อยู่แก่ใจ รู้สึกเขินอายจนเกินกว่าจะมองหน้าเขาได้อีก
“แค่คู่นอน”
“นี่คุณมีคู่นอนกี่คนกันเนี่ย? ...เ้าชู้ที่สุด”
ดูแล้วจะแย่กว่าเอเดนซะอีก เ้าชู้ชะมัด หล่อแค่ไหน กล้ามแน่นแค่ไหน บีน่าก็ขอโบกมือบ๊ายบายดีกว่าถ้าสาวเขาจะเยอะขนาดนั้น!
“ก็โสดนี่ จะมีคู่นอนกี่คนก็ได้ แล้วสรุปเธอชื่ออะไร?”
“ฉันชื่อบีน่า”
“แล้วไอ้หนุ่มฝรั่งตัวสูงใหญ่ที่ยืนข้างเธอเมื่อตอนกลางวันนั่นล่ะมันเป็ใคร?”
“คุณคงจะหมายถึงเจสัน....นั่น พี่ชายฉันเอง”
บอกไปว่าเป็บอดี้การ์ดเขาคงใมากและสงสัยในชาติกำเนิดของบีน่าว่าเป็ใคร อยู่ที่นี่เธออยากจะทำตัวธรรมดาและกลมกลืนกับผู้คนมากที่สุดเพราะฉะนั้นจะไม่มีทางบอกเด็ดขาดว่าเธอคือลูกสาวของตระกูลเบอริอันต์มาเฟียใหญ่ในนิวยอร์ก
ร่างเล็กรู้สึกอยู่ไม่เป็สุขเมื่ออยู่ภายใต้พันธนาการของเขาโดยถูกจับข้อมือตึงไว้เหนือหัว
“งั้นเหรอ...ฉันมีข้อเสนออยากจะมาเสนอให้เธอ”
“ข้อเสนออะไรกันคะ?”
บีน่าเอียงคอถามพร้อมกับจ้องมองใบหน้าหล่อคมคร้ามของชายหนุ่มลูกครึ่งไทยอังกฤษ
“ข้อเสนอให้เธอมาเป็คู่นอนของฉัน”
น้ำเสียงเ็าเอ่ยออกไปราบเรียบโดยที่จ้องหน้าสวยนั้นอยู่ ไม่เพียงแค่มองหน้าแต่ดวงตาคู่นั้นเลื่อนลงมาที่หน้าอกอวบ ลงมาจนถึงเอวคอดบางและจุดนั้นที่มีเส้นแพรไหมปกคลุมความอวบอิ่ม จุดสงวนที่เขาได้เข้าลิ้มลองเป็คนแรก หากเป็หญิงอื่นคงจะปล่อยไปได้แต่พอเป็เธอคนนี้แล้วเขารู้สึกโหยหาและ้า ทำใจปล่อยเธอไปทั้งอย่างนี้ไม่ได้จริงๆ
“คู่นอน!? ทำไมต้องเป็ฉันล่ะ? ผู้หญิงของคุณก็มีตั้งมากมาย”
บีน่าหรี่ตามองคนที่คร่อมอยู่ยังไม่ไว้วางใจ ลูกสาวมาเฟียอย่างเธอทำไมจะต้องยอมตกไปในสถานะเป็รองของผู้ชายที่เป็เพียงเ้าของผับในเมืองเล็กๆ ด้วยล่ะ มันดูไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย...
“ก็ถูกใจเธอ ไม่ได้ถูกใจคนอื่น”
“ถึงจะว่าอย่างนั้นก็เถอะ ข้อแลกเปลี่ยนของคุณคืออะไรล่ะ?”
อยากจะฟังสักหน่อยว่าเขาจะให้เธอได้สักเท่าไหร่
“เดือนละหนึ่งแสนบาทว่าไง?
หนึ่งแสนบาทงั้นเหรอ? ...แค่ช้อปปิ้งรอบเดียวฉันก็ใช้หมดแล้ว ให้กันได้แค่นี้เองรึไงนะ บีน่าคิดในใจพร้อมกับขำคิกคักแต่ก็ไม่อาจเก็บอาการนั้นได้อยู่
” ขำอะไร หรือว่าแสนนึงมันไม่พอ”
เขาเค้นถามน้ำเสียงดุ ผู้หญิงคนนี้อาจจะเห็นแก่เงินกว่าที่เขาคิด แน่นอนว่าเงินแสนนึงมันไม่ได้มากมายอะไรสำหรับแอชตัน แต่คิดว่าก็เป็จำนวนเงินที่เหมาะสมกับค่าของชีพแล้วก็น่าจะมากพอสำหรับใช้ชีวิตในแต่ละวันภายในเมืองเล็กๆ แห่งนี้แล้ว
“น่าสนุกดีนี่...เอาเป็ว่าฉันรับข้อเสนอนี้ค่ะ”
“หึ ดี...พูดง่ายๆ แบบนี้สิดี”
ดวงตาเ้าเล่ห์จ้องมองไปทั่วเรือนกายของหญิงสาวที่ตกอยู่ใต้พันธนาการ อกอวบนวลเด้งดึงดูดสายตาจนเขาไม่อาจทนเอาไว้ไหว
“แต่ฉันก็มีข้อต่อรองเหมือนกัน”
“ต่อรองว่า?”
แอชตันรู้สึกขัดใจ ชีวิตนี้ไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนกล้าต่อรองกับเขา
“ระหว่างที่คุณมีฉันเป็คู่นอน คุณห้ามยุ่งกับผู้หญิงคนอื่นอีก”
“นั่นเป็เื่ที่ยาก”
“แต่ไม่ได้หมายความว่าคุณจะทำไม่ได้ จริงไหมคะ?”
“หึ...”
แสยะยิ้มแล้วจ้องมองใบหน้าสวยนั้นยังรู้สึกว่าน่าสนใจ นอกจากความสวยบนใบหน้าลูกครึ่งฝรั่งที่มีปากสีแดงระเรื่อเหมือนลูกเชอร์รี่พร้อมกับผมสีน้ำตาลประกายแดงนั้นแล้วเธอก็ยังมีเสน่ห์ดึงดูดมากอย่างบอกไม่ถูก ไม่ใช่แค่ความสวยแต่เป็จริตส่วนตัว
“สรุปจะทำตามข้อต่อรองนี้ของฉันได้ไหมคะ?”
“ก็ได้ ถ้าเธอทำให้ฉันอิ่มมากพอฉันก็อาจจะไม่้าใครอีก”
“งั้นก็เชิญคุณเสพสมจนสาแก่ใจได้เลยค่ะ”
พูดเพียงเท่านั้นก็แอ่นตัวให้เขาได้เข้ามาััร่างกายนี้มากขึ้น คนตัวใหญ่ได้แต่แค่นยิ้มอย่างพึงพอใจพร้อมกับจ้องมองเรือนร่างสวยด้วยแววตาเ้าเล่ห์
สำหรับบีน่าแล้วความสนุกกำลังจะเกิดขึ้น...เธอแค่มาพักใจ พักกายที่นี่สักพัก หลังจากที่รักษาแผลใจหายแล้วเธอก็จะกลับนิวยอร์กไปเงียบๆ โดยที่ไม่บอกกล่าวอะไรให้เขาได้รับรู้อีกเลย
แอชตันไม่จำเป็ต้องรับรู้ว่าเธอเป็ใครมาจากไหนและมาที่นี่เพื่ออะไร
แค่สนุกกับเขาเพียงชั่วคราวมันก็เกินพอแล้ว...
****
อย่าไปแกล้งพี่เขาแบบนั้นลูกสาว เดี๋ยวตกหลุมรักเขาซะเองแล้วจะเสียศูนย์นะยัยบีน่า ฮืออ
36K
