พระชายาเอกหย่งอันอ๋อง
เธอลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องที่ไม่คุ้นเคย มีกลิ่นหอมอ่อนๆ แปลกๆ รู้สึกปวดหัว จนจะะเิร่างกายก็ชาจนขยับไม่ได้ รู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกไปเธอพยายามเพ่งสายตามองไปรอบๆ ภาพที่กำลังพร่ามัวเริ่มชัดเจนขึ้น เธอนอนอยู่ในห้องสไตล์จีนๆ เหมือนที่เคยเห็นในหนังในชีรี่ย์จีนโบราณที่ชอบดูพลันในใจคิดว่า อย่าบอกนะว่าเธอฝันถึงนิยายจีนโบราณที่ชอบอ่านในเว็บ
แล้วหัวเราะเห้อ คิดมากไปอีกแล้ว เธอลุกขึ้นนั่ง อ่าทำไมฝันมันเหมือนจริงจังเลย เธอเอามือกุมหัวที่มีอะไรบางอย่างพันอยู่แล้วลุกขึ้นยืนร่างกายอ่อนยวบล้มลงกับพื้นทันที แขนขาอ่อนแรงเหมือนไม่ใช่ร่างกายตัวเอง เธอพยายามสั่งให้ตัวเองตื่นจากฝันแต่เหมือนทุกอย่างจะตรงกันข้ามเธอรับรู้ถึงความรู้สึกที่เ็ปที่รุนแรงขึ้น พยายามเปล่งเสียงพูดออกมาเผื่อว่าแม่เธอจะได้ยิน เธอเจ็บจนนิ้วหน้าคิ้วขมวดเข้าหากันกัดปากจนเืไหล อยู่ๆ ความทรงจำมากมายที่ไม่ใช่ของเธอ ก็ไหลเข้ามา เธอไม่รู้ว่าเป็ความทรงจำของใครแต่เธอกลับรับรู้และเห็นภาพชัดเจนเหมือนกับอยู่ในเหตุการณ์ เธอรู้สึกตัวชาวูบขึ้นมาอย่างฉับพลันในสมองมีภาพของเธอที่ไปเที่ยวพระราชวังเก่าสมัยโบราณของจีน เธอเดินขึ้นไปบนกำแพงที่เขาเปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าไปถ่ายรูปแล้วอยู่ดีๆ ก็มีอะไรบางอย่างดึงเธอให้ตกลงไปจากกำแพงเมืองเธอใจหายวับพลางมองรอบห้องอย่างหวาดกลัวแล้วพยายามคลานออกไปจากห้องนี้อย่างรวดเร็วหวังว่าเธอคงไม่ได้ทะลุมิติมาเหมือนในนิยายจริงๆ หรอกนะ แต่เหมือน์จะกลั่นแกล้ง มีเสียงเรียกดังขึ้นที่หน้าประตูอย่างร้อนรน
“พระชายา! ท่านหมอ ท่านหมอ พระชายาฟื้นแล้ว” เด็กสาวคนหนึ่งร้องเรียกหาท่านหมอพร้อมทั้งวิ่งมาจับแขนเธอพยายามพยุงเธอกลับไปที่เตียง หือือออ ความฝันบ้าอะไรเนี่ย ฝันเหมือนจริงเกินไปแล้วนะ พระชายาด้วย โอ๊ะเธอเป็พระชายาใครละที่นี่ หวังว่าสามีเธอจะหล่อเหมือนพระเอกในซีรี่ย์นะ หล่อแบบสวี่ข่าย เฉิงอี้ หยางหยาง แบบนี้ เธอคิดอย่างติดตลก เธอพยายามคิดกลบเกลื่อนความคิดที่หวาดกลัว
“พระพุทธองค์คุ้มครองในที่สุดพระชายาก็ฟื้น” หญิงสาวร่างเล็กในชุดจีนโบราณที่สภาพซอมซ่อพูดอย่างดีใจพรางพนมมือไหว้ทั่วทิศ
“เธอเป็ใคร” เธอพยายามเปล่งเสียงพูดแต่ยังคงแ่เบา หญิงสาวตัวเล็กชะงัก พร้อมทั้งร้องไห้โฮเสียงดังลั่น
“อือ ฮึกๆๆๆๆๆ พระชายา พระชายาจำบ่าวไม่ได้หรือเ้าคะ” เธอถามกลับพร้อมทั้งร้องไห้เสียงแสบแก้วหู พ่อแก้วแม่แก้วช่วยลูกด้วย ฝันบ้าอะไรวะ ตื่นสักทีสิ เธอไม่อยากฝันต่อแล้ว เธอยกมือขึ้นตบหน้าตัวเองเสียงดัง
เพี๊ยะ ในห้องเงียบกริบ เสียงร้องไห้ก็เงียบเหมือนกันหญิงสาวตัวเล็กมองเ้านายตัวเองที่ตบหน้าตัวเองเสียงดังลั่นอย่างหวาดกลัวหรือว่าคุณหนูจะเป็บ้าเหมือนที่หญิงรับใช้คนอื่นพูดกัน
“ฟางจือ พระชายาเป็บ้าไปแล้ว” เธอร้องเรียกเสียงดังแล้ววิ่งออกไป หญิงวัยกลางคนวิ่งเข้ามาพร้อมทั้งลากชายชราคนหนึ่งที่ถือหีบเข้ามาเธอยกมือขึ้นตบหัวเด็กสาวอย่างแรงพร้อมทั้งตวาดเสียงดัง
“นังเด็กเลวกล้าว่าคุณหนูหรอ” เธอพูดแล้วลากชายชราเข้ามา
“ท่านหมอ พระชายาฟื้นแล้วท่านรีบตรวจอาการเร็วเข้า” เธอกล่าวกับชายชราพร้อมทั้งดวงตาที่แดงก่ำเหมือนจะร้องไห้
ชายชราไม่รอช้ารีบยื่นมือไปจับชีพจรอย่างรวดเร็วถึงแม้หญิงสาวตรงหน้าจะไม่เป็ที่โปรดปรานแต่ฐานะเธอก็ไม่ธรรมดา บุตรสาวสายตรงคนเดียวของจวนราชครูไป่ ทั้งยังเป็พระชายาเอกแห่งวังหย่งอันอ๋องชายาเพียงคนเดียวของเทพา หย่งอันอ๋องเซียวอี้ พระอนุชาของจักรพรรดิ
“ปาฏิหาริย์ๆ จริงๆ พระชายาไม่เป็อะไรแล้วเพียงแค่ร่างกายยังอ่อนแอข้าจะเขียนเทียบยาให้ ดื่มยาที่ข้าจัดให้ เจ็ดวันให้หลังก็หายดีแล้ว” ชายชรากล่าวพร้อมทั้งเขียนเทียบยา เธองงไปหมดแล้วฝันอะไรทำไมเหมือนจริงขนาดนี้ หัวเธอพลันปวดขึ้นมาฉับพลันเธอปวดจนสลบไป
ในฝันเธอเห็นมารดาที่กำลังร้องไห้ปานจะขาดใจยืนอยู่หน้าเตียงคนไข้คนหนึ่ง เธอเดินเข้าไปดูคนคนนั้นหน้าตาเหมือนเธอมากเธอใจนไปชนกับน้องชายที่ยืนร้องไห้อยู่ เธอกำลังจะบอกน้องชายว่าขอโทษแต่ปรากฏว่าร่างกายเธอทะลุผ่านเขาไป
“แม่ครับ เราพาพี่กลับบ้านกันเถอะ” เขาพูดกับมารดา เธอใอีกครั้ง พยายามร้องเรียกแต่ไม่มีใครได้ยิน หรือว่าเธอจะตกกำแพงเมืองตายไปแล้วจริงๆ อยู่ๆ ร่างกายเธอก็หายวาบไปเธอรับรู้ได้ถึงเสียงร้องไห้ข้างหนู เสียงคนพูดกันเป็ภาษาจีนอย่างเร็วแต่เธอดันเข้าใจหมดทุกคำ เธอฟังภาษาจีนออกบ้างแต่ไม่เก่งขนาดรู้เื่ขนาดนี้
9K
