สวีเหยียนเล่อรู้ฐานะที่แท้จริงของคุณชายสามจึงปล่อยให้ฮ่องเต้เป็ผู้สั่งการในการรักษาหัวหน้าหงส่วนเขาก็ยืนรอรับคำสั่งอยู่ด้านนอก หมอหลวงทำการรักษานางเรียบร้อยแล้วองครักษ์หู่จึงเป็ผู้ส่งกลับหงซือซือที่ได้สติขึ้นมาเมื่อเห็นตนเองอยู่ในชุดใหม่แล้วก็ใซ้ำคนที่นั่งอยู่ข้างเตียงก็เป็เขา
“พี่สามเหตุใดท่านยังอยู่ที่นี่?”นางรู้ว่าตนเองนอนอยู่ในคฤหาสน์หงส์ไฟก็ค่อยคลายกังวล าแของตนก็ได้รับการรักษาและเสื้อผ้าก็ถูกเปลี่ยนแล้ว
“ข้าให้หมอหลวงมารักษาเ้าแล้วแต่ยังไม่เห็นเ้าฟื้นเลยไม่กล้ากลับไป”
“ขอบคุณพี่สามอย่างยิ่งที่ช่วยดูแลข้า”นางยังคงสีหน้าไม่ดีนัก และมีไข้ต่ำๆ ฮ่องเต้ยื่นมือมาแตะหน้าผากของนาง
“เ้ามีไข้ด้วยนี่สีหน้ายังดูแย่อยู่เลย เดี๋ยวข้าไปสั่งเขายกข้าวต้มกับยาเข้าให้เ้า”เขาไม่รอให้นางปฏิเสธลุกขึ้นเดินออกไปสั่งการอยู่หน้าห้องหัวหน้าสวีจัดการทุกอย่างตามที่คุณชายสาม้าอย่างรวดเร็ว คุณชายสามหยิบถ้วยข้าวต้มขึ้นมาถือแล้วใช้ช้อนคนวนไปมาเพื่อให้หายร้อนก่อนจะตักขึ้นแล้วเป่าเบาๆ“ให้ข้าป้อนเ้าก็แล้วกัน”หงซือซือไม่กล้าปฏิเสธเพราะสายตาคมดุทรงพลังนั้นยากที่ผู้ใดจะกล้าขัดใจจึงอ้าปากรับข้าวที่เขาป้อนแต่โดยดี“ข้าสั่งหมอหลวงแล้วว่าให้ดูแลาแของเ้าให้ดีอย่าให้มีแผลเป็เด็ดขาด”นางพยักหน้ารับไม่กล้าซักไซ้เื่าแมากนักเพราะเกรงจะมีพิรุธหวังว่าเขาคงจะยังไม่รู้ว่านางเป็สตรีเพราะหัวหน้าสวีคงพยายามช่วยปกปิดทุกอย่างเมื่อเขาป้อนยานางเสร็จก็ประคองนางให้นอนลง
“ข้าไม่เป็ไรแล้วพี่สามท่านกลับไปพักผ่อนเถิด ท่านเองก็เจอเื่มากมายพอแล้ววันนี้”
“ไม่! ข้าจะนอนที่นี่จะคอยดูแลเ้าก่อน” เขาสบตานางแน่วแน่ ดวงตาคมกริบนั้นยากที่นางจะต้านทาน“หรือว่าเ้ามีข้อขัดข้องอันที่จริงข้าว่าจะให้หัวหน้าสวีเอาเตียงเล็กมาให้ข้านอนเฝ้าเ้าในห้องนี้ด้วยซ้ำ”
“ไม่ได้!”
“ทำไมกัน? เ้าก็เป็บุรุษข้าก็เป็บุรุษจะนอนห้องเดียวกันก็ไม่เห็นจะแปลก”
จอมยุทธ์หงอึ้งไปชั่วขณะนางไม่รู้จะโต้แย้งเขาได้อย่างไร? เมื่อเห็นนางนิ่งงันคุณชายสามก็แอบยกยิ้มมุมปาก เดินออกไปสั่งให้หัวหน้าสวียกเตียงเล็กเข้ามาแอบมุมหนึ่งในห้องใกล้เตียงของนางหัวหน้าสวีไม่กล้าเอ่ยปากทัดทานเมื่อเห็นหัวหน้าของตนทำหน้านิ่งๆใครเล่าจะกล้าขัดฮ่องเต้?
“วางเตียงไว้ตรงนี้แล้วพวกเ้าออกไปได้ ข้าจะอยู่ดูแลน้องหงเอง”
“อืม...แล้วแต่ท่านก็แล้วกัน”หงซือซือผงกศีรษะขึ้นมองด้วยความจนใจจึงแสร้งนอนหลับตานิ่ง “ข้านอนก่อนก็แล้วกัน”
ิเฟยหลงหัวเราะหึๆในลำคอ ล้มตัวลงนอนตะแคงข้างมองดูร่างบางที่นอนอยู่เตียงด้านหน้ารู้สึกว่าตนเองมีเื่น่าสนใจให้ทำมากกว่าการระแวดระวังคอยป้องกันคนมาตามล่าสังหารหรือไม่ก็หวาดกลัวการวางแผนชิงอำนาจอย่างที่ผ่านมา‘น้องหงการตามสืบเื่ของเ้าก็น่าจะเป็เื่ที่ทำให้ชีวิตของข้าสนุกขึ้น’
ฮ่องเต้ทรงคุ้นชินกับการตื่นบรรทมแต่ก่อนฟ้าสางเขาลุกขึ้นมาดูหงซือซือที่นอนหลับอยู่ใบหน้าของนางมีเหงื่อเกาะพราวเขาจึงเดินออกไปหน้าห้องสั่งให้สาวใช้ไปนำอ่างน้ำอุ่นกับผ้าสะอาดมาแล้วลงมือซับเหงื่อให้นางด้วยตนเองสาวใช้คนสนิททั้งสองของหงซือซือไม่กล้าอ้าปากทัดทานได้แต่ลอบสบตากันด้วยท่าทีหนักใจ
“ไม่เป็ไรหัวหน้าหงเป็บุรุษนี่ และยังเป็น้องชายที่รักของข้าอีก ประเดี๋ยวข้าดูแลเอง”ท่าทางเลิ่กลั่กของสาวใช้ยิ่งทำให้คุณชายสามนึกขันทั้งนายและบ่าวคฤหาสน์นี้ยิ่งนัก‘ข้าจะป่วนพวกเ้าเสียหน่อยดูสิว่าพวกเ้าจะทำอย่างไร?’
เขาถืออ่างน้ำอุ่นเข้าไปตั้งไว้ข้างเตียงแล้วหยิบผ้าขึ้นมาจุ่มน้ำบิดหมาดๆ แล้วเช็ดตามกรอบใบหน้าของนางอย่างเบามือ หงซือซือลืมตาขึ้น
“พี่สามเดี๋ยวให้สาวใช้ของข้ามาเช็ดเถอะ ท่านอย่าลำบากเลย” นางยกมือขึ้นจับข้อมือของเขาดันมือเรียวใหญ่ออกจากหน้าผากของนาง
“หืม...ข้าอยากทำเ้าให้ข้าทำเถอะ เ้าช่วยชีวิตข้าไว้สมควรที่จะต้องตอบแทน” เขายิ้มกว้างชายหนุ่มใบหน้าคมคายตรงหน้าที่ยิ้มทั้งปากและตากับนาง“นี่หากว่าเ้าเป็สตรีข้าคงต้องขอตอบแทนด้วยร่างกายไปแล้ว”
คำพูดและสายตาของเขาทำเอาหงซือซือใบหน้าร้อนผ่าวเมื่อเห็นนางทำหน้าเก้อเขินคุณชายสามก็ยิ่งย่ามใจจึงพับแขนเสื้อของนางขึ้นแล้วเช็ดปลายนิ้วทีละนิ้วอย่างอ้อยอิ่งหัวหน้าสำนักคุ้มภัยรู้สึกคล้ายมีความร้อนแล่นปราดไปมาหลายสายไล่ตามปลายนิ้วเข้าสู่ร่างของนาง“พี่สาม...ข้าว่า...” นางกำลังจะเอ่ยขัด แต่เขากลับยกนิ้วชี้ข้างหนึ่งขึ้นปิดปากนางไว้
“ชู่ว....เ้าอย่าพูดอีกเลยข้าขอดูแลเ้าแค่วันเดียว เย็นนี้ข้าก็ต้องกลับบ้านแล้วเ้าก็รู้ว่าที่นั่นข้าวุ่นวายแค่ไหน? ข้ากลัวว่าจะไม่มีโอกาสได้ตอบแทนเ้า” หงซือซือจำต้องอยู่นิ่งๆให้เขาเช็ดปลายนิ้วเรื่อยไปจนถึงข้อพับแขนทั้งสองข้าง ิเฟยหลงแอบยิ้มเมื่อเห็นว่าผิวของนางขาวเนียนละเอียดน่าััยิ่งนักนิ้วมือของนางก็เล็กและเรียวเขาจับมือของนางมาเทียบกับฝ่ามือตนเอง“ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าเ้าเป็ยอดมือกระบี่ผู้หนึ่งดูมือเ้าสิเล็กกว่ามือข้าตั้งเยอะ” แม้ฝ่ามือของนางจะมีรอยด้านเป็่ตามประสาคนฝึกกระบี่มาอย่างหนักแต่เขากลับรู้สึกชอบยิ่งนักเพราะนี่คือมือที่ถือกระบี่เข้ามาปกป้องเขาอย่างกล้าหาญ
“ข้ามิใช่คนร่างใหญ่อย่างเช่นท่านนี่”นางค้อนปะหลับปะเหลือกจนเขาอมยิ้ม
“เ้าเป็บุรุษมาทำค้อนข้าอย่างกับสาวน้อยเทียว”
หงซือซืออึ้งไปครู่นางลืมนึกไปว่าตนเองอยู่ในสภาพบุรุษ “เอ่อ! ข้ามิได้ค้อนท่านเสียหน่อยข้าก็แค่เห็นว่าท่านตัวโตกว่าข้าแค่นั้นเอง”
“ถ้าข้าตัวเล็กกว่าเ้าก็คงอุ้มเ้าขึ้นรถม้ามิได้ล่ะสิ”เขายิ่งพูดนางก็ยิ่งไม่อยากจะสบตาเพราะรู้สึกว่าตัวเองใบหน้าร้อนขึ้น ‘เอ๊ะ! หน้ากากยางอันนี้จะทำให้เขาเห็นหน้าข้าแดงหรือไม่?’ยางรุ่นใหม่ที่ท่านอาเจียงให้มาใช้ในการแปลงโฉมนั้นทั้งบางทั้งคล้ายกับิัจริงยิ่งนัก
“เหตุใดเ้าจึงยังหน้าแดงขึ้นอีก? หรือว่าอาการไข้เ้ายังไม่ลดลง”เขายื่นมือมาแตะหน้าผากและข้างแก้มทำเอาสาวใช้ทั้งสองที่ยืนอยู่ด้านหลังทำตาโต
“มะไม่เป็ไรพี่สาม อากาศอาจจะอบอ้าว”
“นี่เพิ่งจะเช้ายังเย็นสบายอยู่เลย”เขาไม่สนใจมือนางที่ยื่นมาจับข้อมือเขาเพื่อเอาออกจากใบหน้านางทว่ากลับเอามือใหญ่อีกข้างทาบทับบนมือข้านั้นของนางแล้วกุมไว้แน่น
“ข้าหิวแล้ว!” นางรีบหาหนทางให้เขาละมือออกโดยไวคุณชายสามอมยิ้มไม่ยอมปล่อยมือแต่กลับหันไปสั่งสาวใช้ทั้งสอง
“พวกเ้ารีบไปเตรียมข้าวต้มและยามาเร็วเข้าหัวหน้าหงหิวแล้วมิได้ยินหรือ?”
“เ้าค่ะ”สาวใช้ทั้งสองเห็นคุณชายรูปงามผู้นี้เอาใจใส่คุณหนูของตนก็ลอบยิ้มให้แก่กัน ‘เห็นทีชะตาดอกท้อของคุณหนูจะเบ่งบานเสียในปีนี้กระมัง?’
******************
![นักการเมืองอัจฉริยะเกิดใหม่ในต่างโลก [政治家]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1691805381_99110525.webp)
556
![The Monkey Queen พ่อหนูชื่อ เห้งเจีย [เล่ม 1] ตอน กำเนิดผู้สถิตพลัง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1635031692_61557413.webp)
