หยางเพ่ยเพ่ยเด็ดผลไม้ผลหนึ่งส่งเข้าปากของไป๋หลิงเฟิงอย่างรักใคร่ “ท่านแม่รู้สึกไม่สบายใจที่ไหนกัน ท่านแค่ไม่เต็มใจเสียมากกว่า ถึงอย่างไรเสียแม่นางจากตระกูลกู้ก็ต้องดีกว่าเชี่ยเซิน[1]มากโขอยู่แล้ว แต่น้องรองไม่ชอบพอในตัวนาง หากไม่ช่วยเหลือเขา น้องรองก็ช่างน่าสงสารนัก”
“ท่านแม่มิได้คิดเช่นนั้นหรอก...”
“เหตุใดจะไม่เล่า เหตุใดท่านไม่คิดถึงตอนที่น้องรองยังอยู่ในเมืองหลวงเล่า เมื่อมีเื่น่ายินดีในเรือนควรจะคิดถึงท่านก่อนมิใช่หรือ ทว่าในใจของท่านแม่และฮูหยินผู้เฒ่ากลับมีแต่น้องรองก่อนเสมอ นั่นนับเป็เื่ปกติหรือ”
“นั่นไม่สำคัญหรอก”
“คุณชายใหญ่!” หยางเพ่ยเพ่ยอดไม่ได้ที่จะขึ้นเสียง “หากท่านไม่คิดถึงตนเอง ก็คิดถึงเชี่ยเซินและลูกๆ ในเรือนของท่านบ้างสิ ท่านเป็ถึงคุณชายใหญ่ตระกูลไป๋ เหตุใดถึงต้องมาทีหลังเป็อันดับสองด้วยเล่า น้องรองนั้นหากมีตระกูลกู้คอยช่วยเหลืออยู่ ในเรือนนี้ยังจะมีที่ของพวกเราอีกอย่างนั้นหรือ”
ไป๋หลิงเฟิงไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ฮูหยินผู้เฒ่าและท่านแม่รักน้องรองมากกว่าเื่นั้นเขารู้ดี อย่างไรก็ตามเขาก็ไม่ได้รู้สึกอิจฉาแม้แต่น้อย แต่ว่าเมื่อได้ยินเพ่ยเพ่ยพูดเช่นนั้น ดูเหมือนหากไม่มีตระกูลกู้ก็จะเป็เื่ดีกว่า
“อย่างไรก็ตามกู้หวาจิงก็มิได้มีอะไรดีเลย ช่างไร้ประโยชน์เสียจริง! ร่างกายนางเดิมทีก็มิได้อ่อนแอเช่นนั้น ทั้งยังเคยร่ำเรียนวิชาต่อสู้มา เหตุใดนางจะไม่สามารถทำให้ตระกูลไป๋เสื่อมเสียเกียรติได้ เหตุใดยามนี้นางถึงจะทำอีกมิได้เล่า”
หยางเพ่ยเพ่ยกัดปลายเล็บอย่างหงุดหงิดใจ เมื่อนึกถึงสายตาแสดงความผิดหวังของฮูหยินผู้เฒ่าในวันนี้ในใจก็รู้สึกกลัวขึ้นมา
แต่ไป๋หลิงเฟิงมิได้สังเกตเห็น “มิใช่ว่าก่อนหน้านี้เ้าเอ่ยว่า ตั้งใจไม่ให้ท่านหมอไปดูอาการนางหรอกรึ หากภายหลังไม่เป็เพราะโชคช่วยนางก็เกือบจะเอาชีวิตไม่รอดมิใช่หรือ อาการหนักเช่นนั้น หากจะป่วยซ้ำก็คงเป็เื่ปกติ”
“ผู้ใดจะไปรู้ว่าเหตุใดนางถึงตายยากนัก เฉียนหมอมอกล่าวว่านางแน่ใจแล้วว่ากู้หวาจิงป่วยตายกลายเป็ศพ คิดไม่ถึงว่านางจะยังหายใจอยู่”
ั์ตาของหยางเพ่ยเพ่ยเต็มไปด้วยความผิดหวัง หากกู้หวาจิงตายเสียั้แ่อยู่ในห้องนั้นทุกอย่างก็เป็อันจบ ก่อนหน้านี้ในเรือนเต็มไปด้วยความโกลาหล แม้ว่าเื่นี้จะไม่กล้าแพร่งพรายออกไป แต่ก็มิได้เกรงว่าตระกูลกู้จะมาเล่นงาน เพราะถึงอย่างไรเสียเื่นี้ก็เป็กู้หวาจิงที่ไปล่วงเกินฮูหยินผู้เฒ่าก่อน
ทว่าตอนนี้ดีแล้วที่นางยังมีชีวิตอยู่ ฮูหยินผู้เฒ่าได้กล่าวไว้แล้ว หากคิดจะกำจัดใครจะต้องไม่ทิ้งไว้เป็ปัญหาในภายภาคหน้า แม้แต่ปากเสียงเพียงเล็กน้อยก็ต้องไม่ให้เหลือ จะต้องให้กู้หวาจิงยอมรับความผิดที่ทำด้วยปากของนางเองให้ได้
“หากเป็เมื่อก่อนไม่ว่าเื่อันใดพูดเพียงสองสามคำ นางก็จะเปิดปากตอบโต้กลับออกมาโดยเร็ว ตอนนี้ปล่อยนางให้สุขสบายไปสักสองวันก่อน หากนางยังไม่สามารถลุกขึ้นมาได้อีก เห็นทีเื่นี้คงต้องรีบจัดการให้เร็วที่สุด จะได้ไม่ยืดเยื้อให้เป็เวลานาน”
หยางเพ่ยเพ่ยไม่ได้หวังอะไรเลย นางเพียงไม่ชอบกู้หวาจิงั้แ่แรกเห็น
มารดาของนางตระกูลหยางยศศักดิ์ด้อยกว่าตระกูลกู้ค่อนข้างมาก หากจะกล่าวให้ถูกต้องแล้วกู้หวาจิงแต่งงานกับตระกูลที่ด้อยกว่าฐานะครอบครัวของตน เื่นี้ทำให้หยางเพ่ยเพ่ยต้องเป็กังวลอยู่พักหนึ่ง
แต่แล้วหยางเพ่ยเพ่ยก็สามารถนอนหลับได้อย่างสบายใจ กู้หวาจิงคงไม่รู้ความสุขนี้เป็อย่างไร นางทำให้ไป๋หลิงเทียนต้องจากเมืองหลวงไปถึงสามปี โดยหยางเพ่ยเพ่ยไม่ต้องลงมือด้วยตนเองก็ทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าและท่านแม่เกลียดนางเข้ากระดูกดำได้
อีกเพียงสองวัน เพียงสองวันเท่านั้นเื่นี้จะจบลง กู้หวาจิงช่างเป็โชคดีของนาง ที่ทำให้สะใภ้ใหญ่ตระกูลไป๋สามารถยืนหยัดเชิดหน้าชูตาได้ถึงสามปี เื่นี้นางควรจะขอบใจกู้หวาจิงมาก!
หากถึงเวลานั้นแล้วสามารถมอบยาที่ไม่เ็ปให้แก่กู้หวาจิงได้ นั่นก็นับว่าเป็การแสดงความขอบคุณแก่นางแล้ว
…
กู้หวาจิงแต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยรู้สึกว่าชีวิตยากลำบากถึงเพียงนี้ รสชาติของชีวิตที่อยู่ในมือผู้อื่นช่างไม่สุขสบายเอาเสียเลย
“คุณหนู ดื่มยาเถิดเ้าค่ะ”
“...”
นางรู้สึกว่าในทุกวันโดนเถียนหมอมอบีบบังคับให้ดื่มยาก็เป็ส่วนหนึ่งที่ทำให้ชีวิตยากลำบาก ยานี้เหมือนยาพิษ จะพูดให้ถูกคือรสชาติของยา ไม่น่าดื่มเอาเสียเลย
“ร่างกายของข้าดีขึ้นมาก ไม่จำเป็ต้องดื่มแล้ว”
“คุณหนู เจ็บไข้เดี๋ยวก็หายเ้าค่ะ แต่ป่วยหนักอันตรายร้ายแรงเช่นนี้ จะพูดว่าหายแล้วได้อย่างไรกัน หากประมาททิ้งไว้จะกลายเป็โรคเรื้อรังรักษาไม่ได้นะเ้าคะ”
“...”
กู้หวาจิงเริ่มรู้สึกปวดหัวอีกครั้งเมื่อนางมองไปยังยาสีดำขลับในถ้วย นางไม่ได้กลัวการกินยา แต่ว่ายาของหลางจง[2]ที่ตระกูลไป๋ได้เตรียมมาให้ นางไม่อยากดื่มเข้าไป
เถียนหมอมอไม่ได้ฝืนใจกู้หวาจิง นางประคองถ้วยยาและคุยกับกู้หวาจิงด้วยเหตุผล!
เมื่อพูดจนยาเย็นหมด เถียนหมอมอก็จะประคองถ้วยยาในมือกลับไปอุ่น หลังจากนั้นก็ประคองกลับมาและพูดต่อ เมื่อเย็นอีกครั้งก็นำไปอุ่นใหม่แล้วจึงพูดต่อ...
กู้หวาจิงมองอย่างนับถือ ทำไมเถียนหมอมอถึงสามารถทำแบบเดิมซ้ำๆ ได้ไม่มีเบื่อ
นางยื่นมือออกไปหยิบถ้วยยาในมือของเถียนหมอมอแล้ววางลง คิดว่าตนเองต้องเปิดอกสนทนากับเถียนหมอมอเสียหน่อยแล้ว
“หมอมอมองหน้าข้าสิ ดีขึ้นมากแล้ว พวกเรายังต้องปิดบังตระกูลไป๋เื่ของกองหนุนจากตระกูลกู้ อย่าให้พวกเขาจับท่าทีพิรุธของเราได้”
“เช่นนั้นแล้วอาการเจ็บไข้ได้ป่วยนี้คุณหนูจะไม่รักษาหรือ”
“รักษาสิ แต่รอจนพวกเรากลับไปยังตระกูลกู้ได้ก่อนก็ได้มิใช่หรือ เมื่อถึงเวลานั้นหมอมอจะเห็นข้าดื่มยาทั้งวัน อยู่ที่นี่ข้าไม่ค่อยเจริญอาหาร อีกทั้งอาหารสมุนไพรที่ตระกูลไป๋เตรียมไว้ให้แต่ไหนแต่ไรก็มิใช่ของดี แต่หากไม่กินอะไรเลย ก็จะแย่ไปอีก”
“...”
เถียนหมอมอท่าทางครุ่นคิด นางคิดอยู่ราวๆ ครึ่งอึดใจ โดยไม่คาดคิดก็ยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่ไหลออกมา
กู้หวาจิงเบิกตากว้างด้วยความใ มีอะไรให้ต้องร้องไห้กัน!
“หมอมอ หมอมอ ข้าจะดื่ม ข้าจะดื่ม ข้าจะดื่มมัน....”
ในขณะที่กู้หวาจิงกำลังจะกัดฟันดื่มยาเข้าไปภายในอึดใจเดียว แต่เถียนหมอมอก็นำถ้วยยากลับมาไว้ในมือแล้วเดินถือออกไปเสียแล้ว
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/f76a431cff2b24d74f8d84186b87e2b9
[1] เชี่ยเซิน คำเรียกตนเองอย่างถ่อมตนของหญิงสาวในสมัยโบราณ
[2] หมอจีนที่ผ่านการอบรมในด้านยาสมุนไพร
147
![ข้าก็แค่กลั่นลมปราณ 3,000 ปี [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1649043154_75764459.webp)
