ข้าก็แค่คนหลงยุค ภาค 1-3 (I’m Just a Lost Man in Qin Dynasty)

บทที่ 49 — รถม้าใหม่แห่งหอธารา

เสียงฆ้อนกระทบเหล็ก ตึง ตึง ตึง ดังไปทั่วลานจวน หลิวหานเหงื่อชุ่มตัว แต่แววตาเต็มไปด้วยไฟแห่งความตั้งใจ

รถม้าเก่าที่เคยถูกหัวเราะเยาะ บัดนี้โครงสร้างใหม่แข็งแรงราวกับรถศึก

การออกแบบใหม่

แต่สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดคือ กลไกลับด้านหลังรถม้า

อาวุธลับ

เมื่อซูไป๋ถาม “เจ้าจะซ่อนอะไรไว้ตรงนั้น?”

หลิวหานยกกล่องไม้ยาวขึ้น เปิดออกเผยให้เห็น หน้าไม้รุ่นพัฒนา ตัวเล็ก กะทัดรัด ถอดประกอบและพับเก็บได้

“นี่คือของขวัญให้กับการเดินทางของเรา”

“หากเราเจอโจรระหว่างทาง รถม้านี้จะไม่ใช่เพียงรถขนสินค้า…แต่มันคือป้อมปราการเคลื่อนที่” หลิวหานเอ่ยด้วยสายตาแน่วแน่

ซูไป๋ยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “เจ้านี่มัน…ยิ่งกว่าพ่อค้าเสียอีก” แต่ในดวงตากลับเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

อาเหมยที่เติบโต

อาเหมยวัย 16 ย่างเข้า 17 เดินวนดูรอบรถ ดวงตาเปล่งประกายเหมือนเด็กที่ได้ของเล่นใหม่

“พี่หลิวหาน…รถคันนี้ต้องทำให้ผู้คนทั้งตลาดหันมามองแน่ ใครเห็นก็คงอยากลองใช้สักครั้ง”

หลิวหานหัวเราะเบา ๆ

รถม้าใหม่

หลายวันต่อมา รถม้าที่ซูบผุ กลายเป็น รถม้าแห่งหอธารา แข็งแรงหรูหรา สามารถขนสินค้าได้มากกว่าสองเท่า แต่วิ่งได้ลื่นไหลราวกับว่างเปล่า

ม้าที่ผอมโซในวันแรก บัดนี้ขนเงางาม แข็งแรงดุจม้าศึกคู่กาย

หลิวหานยืนลูบแผงคอม้า ยิ้มบาง

“นี่ไม่ใช่เพียงรถม้า แต่มันคือก้าวแรกที่จะพาเราขยายหอธาราไปทั่วแผ่นดิน”

เงามืด

ในตรอกมืดของเมือง สายสืบของไป๋หลงรายงาน

“รถม้าของหลิวหาน…มิใช่ธรรมดา แต่เป็นป้อมปราการเคลื่อนที่ หากสำเร็จ เขาจะขนของได้ทั้งป้องกันตนเองและค้าขายไปพร้อมกัน”

ไป๋หลงหัวเราะเย็น “งั้นก็ยิ่งดี…ให้เขาสร้างสูงขึ้นไปอีก ข้าจะรอวันที่ได้ผลักเขาลงมาให้จมดิน”