318ปีก่อน………
"ให้พระเ้าสนุกอยู่ฝ่ายเดียวมันก็ไม่ยุติธรรมสิ ฮ่า ฮ่า ฮ่า"ชายในชุดคุมสีดำปกปิดทุกส่วนในร่างกายอย่างมิดชิดยืนอยู่หน้ารูปปันหินทั้ง13หรือเหล่าวีรบุรุษที่โดนคำสาปของเกมที่2ของพระเ้า
แปะ แปะ
หนึ่งในรูปปั้นเริ่มมีรอยปริและแตกออกในที่สุด เผยให้เห็นชายหนุ่มผมสีขาวในชุดนักรบสีทองอร่ามค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาเขาเริ่มมองไปรอบๆก็เจอกับเหล่าวีรชนเพื่อนของเขากลายเป็หินไปจนหมดและในที่สุดสายตาเขาก็หันไปเจอกับชายในชุดคุม
เขากำลังจะเอยคำพูดแต่เขาก็โดยขัดไว้ซะก่อน
"ไม่ต้องพูด ไม่ต้องถามอะไรทั้งนั้น รู้แค่ว่าข้าคือคนจะพลิกชะตาของเ้า เอาล่ะไม่ต้องทำหน้างงความสามารถของงเ้าตอนนี้มันไม่พอที่จะจัดการกับเกมที่เหลือข้าจะช่วยฝึกเ้าเองไม่ต้องสงสัยในตัวข้าตามข้ามาพอ"ชายหนุ่มในชุดคุมเปิดประตูมิติขึ้นมาและก้าวเดินเข้าไป
แต่ชายหนุ่มในชุดเกราะสีทองกลับยืนนิ่งไม่ยอมตามไปและคิดจะเดินย้อนออกไปอีกทางแต่เขาก็โดนมือสีดำขนาดใหญ่ดึงเข้าไปในประตูอยู่ดี…………………………….
ตัดกลับปัจจุบันเวอาร์หรือชายในชุดเกราะสีแดงเมื่อครั่งอดีตเขาคือ1ในยอดวีรชนที่ทะหารกับชาวบ้านพูดถึงแต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรเขาสั่งเหล้ามากินอีกแก้วก่อนจะเดินออกจากบาร์ไป
"พ่อหนุ่มเดี๋ยวก่อนอย่าพึ่งไป"มาสเตอร์หนวดงามร้องเรียกเวอาร์ไว้
"มีไรให้ข้าช่วยงั้นเหรอ"เวอาร์หันไปถามด้วยความสงสัยเพราะมาสเตอร์อาจอยากให้เขาช่วยอะไรเพราะมาสเตอร์เห็นเวอาร์ยืนอ่านป้ายภารกิจมาสเตอร์อาจจะมีอะไรดีๆแนะนำ
"เปล่าข้าไม่ได้จะให้เ้าช่วยอะไรแต่..เ้าลืมจ่ายเงินข้า"…
"ขอโทษที่ข้าคิดอะไรเพลินไปหน่อย"เวอาร์เกาหัวก่อนจะเดินกลับไปจ่ายเงินและหันหลังออกจากบาร์มาอย่างรวดเร็วแต่เขาก็ยังได้ยินเสียงหัวเราะตามหลังมา….
เวอาร์เขาไม่รู้จะทำอะไรหลังจากไปฝึกกับไอ้โรคจิตมาตั้ง100ปีเขาเลยตัดสินใจเข้าไปสำรวจในหอค่อยที่3เพราะมันตั้งอยู่ใกล้ๆกับเมืองพอดี
เขาเดินมาจนถึงหน้าหอบรรยากาศยังเหมือนเมื่อ400กว่าปีก่อนมีตลาดหน้าทางเข้ามีเหล่ากิลสมาคมและอัศวินที่มาะโหาเพื่อนร่วมทีมขึ้นไป้าหอคอย
"เร่เข้ามาจ้าเรามีอาวุทดีๆโพชั่นต่างๆมา เสื้อเกราะอาหารแห้งเราก็มีพร้มบริการยนักเดินทางทุกท่าน"
"หานักบวชร่วมทีมเชิญทางนี้เลย"
"ตามหาทีมลุยหอคอย ข้าเป็นักรบขั้น2"
……………
เสียงพ่อค้าแม่ขายร้องเรียกลูกค้าเหล่านักรบนักผจญภัยต่างะโหาเพื่อนร่วมทีมเพื่อไปลุยหอคอย
"มันจะเหมือนกันทุกหอคอยเลยหรือไง"เวอาร์เดินบนกับตัวเองเพราะสองหอค่อยที่เคยผ่านมันก็มี100ชั้น ชั้นที่1-99จะเป็ชั้นของเหล่ามอนสเตอร์และในแต่ล่ะชั้นมอนจะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ แต่ล่ะชั้นยังมีอารยธรรมจากโลกอื่น ๆ สนบัติทรัพยกรมากมายมันจึงทำให้เหล่านักผจญภัยทั้งอยากเคลียร์หอคอยอยากล่าสมบัติต่างเข้ามามากมายโดยไม่รู้เลยว่าชั้น1-99มันแค่ของเด็กเล่นเพราะชั้นที่100มันคือของจริงมันคือนรกดีๆทั้งมอนสเตอร์ร่วมถึงบททดสอบปั่นจิตปวดสมองทั้งคำสาปต่างๆอีกมากมายที่ต้องเจอ
ทั้งโลกั้แ่พระเ้ามอบบททดสอบมานั้นมีคนเคยเห็นหอคอยชั้น100มีแค่13คนเท่านั้นและพวกเขาก็ไม่อาจเล่าให้ใครฟังได้เพราะมันเป็กฎที่พระเ้าสร้างขึ้นเพราะ้าจะเล่นและบีบบังคับให้ถึงที่สุดว่าสมควรที่จะอยู่รอดต่อไปหรือไม่……
เวอาร์คิดย้อนกลับไปได้แต่คับแค้นอยู่ในใจที่ไม่อาจช่วยเหล่าเพื่อนๆที่ร่วมสู้มาด้วยกันได้ เขาเดินมาจนถึงทางเข้าหอค่อยเขากำหมัดด้วยความแค้นและค่อยๆก้าวเดินเข้าไปในหอคอยตอนนี้เขาพร้อมจะะเิแล้วการที่เก็บกดมาตั้ง100ปี
"ได้เวลามันส์แล้ว"เขาเดินเข้าไปคนเดียว หอค่อยนี้ผ่านไปถึงชั้นที่13แล้วเขาจึงเดินไปที่วาร์ปเพื่อที่ชั้น14
"ไปชั้นไหนพ่อหนุ่ม"ทหารยามประจำวาร์ปได้ถามเวอาร์
"ชั้น14"เขาตอบกลับไปสั้น ๆ
"เ้าแน่ใจนะว่าจะไปคนเดียวข้าขอเตือนว่ามันอันตรายเ้าควรกลับออกไปและหาทีมดีกว่า"ทหารยามมีสีหน้าที่เคร่งเครียด
"ข้าแน่ใจ ข้าจะไปคนเดียว"เวอาร์ตอบกลับด้วยสีหน้านิ่งเฉย
"งั้นขั้าคงห้ามเ้าไม่ได้เห้ออ ค่าบริการ1เหรียญ"ทหารยามถอนหายใจก่อนจะหยิบเหรียญจากเวอาร์และส่งเขาไป
"ต้องเสียชายหนุ่มไฟแรงกล้าหาญหรือบ้าบิ่นกันแน่ถึงจะรู้ว่าไม่อาจรอดแต่ขอให้ปอดภัยกลับมาล่ะ"…….
"เอาล่ะได้เวลายืดเส้นยืดสาย"เมื่อเขาก้าวออกมาจากวาร์ปเขาก็ไม่ได้สนใจคนรอบๆที่กำลังสู้กับมอนที่ไม่ได้แข็งแกร่งมาก เขาโดดหายลึกเข้าไปในป่า
"เมื่อกี้มันอะไร"
"ไม่รู้สิอย่าไปสนใจเลยแค่พวกอยากลองดีสักพักก็วิ่งหน้าตาตื่นมาขอความช่วยเหลือเองแหละถ้าไม่ตายไปซะก่อน"นักผจญภัยที่กำลังสู้ต่างคุยกัน
ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
"นั้นไงเริ่มแล้วไม่น่ารอดหรอกเชื่อข้าสิ"
2K
