ตอนที่7 เจียน่าและกลุ่มผู้อพยพ
“พ่อบ้านเฟรด”แอนเดรียหันไปมองพ่อบ้านชรา
“ขอรับ”พ่อบ้านชราได้ยินก็ถอนหายใจออกมา เพราะรู้ว่านายหญิง้าให้ทำอะไรถึงจะอย่างนั้นก็ยังเลือกทำตามคำสั่ง เขาเข้าไปช่วยพยุงตัวเด็กสาวที่าเ็ที่ข้อเท้าก่อนจะรีบวิ่งตามนายหญิงไป
พวกเขาหนีออกมาจากบริเวณแอ่งน้ำอย่างรวดเร็วเท่าที่จะทำได้จนในที่สุดก็หนีออกมาได้ไกลพอและมั่นใจว่านักรบโครงกระดูกคงไม่ตามมาแล้วจึงได้หยุดพักกัน
ในเวลานี้ยังเป็เวลากลางวันอยู่ดังนั้นพวกนักรบโครงกระดูกที่จัดเป็หนึ่งในอันเดดจึงเคลื่อนไหวไม่มากนัก อย่างมากก็แค่ไล่ล่าพวกที่เข้าไปในอาณาเขตแต่ถ้าเป็กลางคืนพวกมันคงไล่ฆ่าจนกว่าจะตายไปข้างหนึ่ง
“เอาแหละตรงนี่ก็น่าจะปลอดภัยแล้ว”พ่อบ้านชรากล่าว ก่อนจะปล่อยให้เด็กสาวนั่งลงพัก และรีบหันมาดูแอนเดรีย
“ฉันไม่เป็อะไร”แอนเดรียพูดออกมา พร้อมกับเดินไปดูเด็กสาว
“เธอเป็อะไรมากหรือเปล่าข้อเท้านะ”
“คือ....ฮือ...ๆ ๆ”ยังไม่ทันจะได้พูดอะไร เด็กสาวก็ร้องไห้ออกมา เสียงนั้นสะอื้นราวกับจะขาดใจทำเอาทุกคนนั้นเศร้าตามไปด้วยอย่างบอกไม่ถูก
‘เฮ้ย ๆทำไมถึงร้องไห้ขนาดนั้นกัน หรือว่าเธอจะเจ็บกันนะใช้โพชั่นหรือทักษะอธิษฐานช่วยรักษาดีไหม’
‘ไม่ได้สิแบบนั้นความลับแตกกันพอดีอีกอย่างข้อเท้าแม้จะเจ็บ แต่พักไม่กี่วันก็น่าจะหายเธอน่าจะอายุราว ๆ 14 ปีแล้วมั้ง เด็กกำลังโตนี่นะ ไม่สิเรามองไปตรงไหนกัน’ลูอิสจ้องเด็กสาวด้วยความสนใจ
“พ่อของหนูเขาตายแล้ว” เด็กสาวร้องไห้ออกมามากกว่าเก่า
‘พ่อหรือว่าจะเป็ชายผู้นำกลุ่มคนนั้นที่แข็งแกร่งพอๆ กับพ่อบ้านเฟรด ถึงว่าทำมเธอถึงร้องไห้ไม่ใช่เพราะเจ็บขาแต่เพราะพ่อพึ่งตายนี่เอง’ ลูอิสเด็กทารกพยักหน้าอย่างเข้าใจ
ทั้งแอนเดรียและพ่อบ้านชราต่างก็หันมามองหน้ากันก่อนที่สุดท้ายพวกเขาจะปล่อยให้เด็กสาวร้องไห้จนพอใจ หลังจากนั้นแอนเดรียก็เดินเข้ามานั่งข้างๆ และสอบถามถึงเื่ราวของเด็กสาวจนในที่สุดก็ได้รู้ว่ากลุ่มผู้อพยพของเด็กสาวนั้นมีอยู่ด้วยกัน 20คนส่วนใหญ่เป็คนธรรม พ่อของเธอและชายในกลุ่มอีกคนนั้นเป็นักล่าระดับ ครึ่งดาว
ซึ่งพ่อของเธอเป็ผู้นำกลุ่มออกมาหาน้ำกลับไปเธอตามมาด้วยและทุกอย่างก็เป็อย่างที่พวกเขาเห็น
เด็กสาวหยุดร้องไห้แล้วแต่ก็ยังมีท่าทีระวังสถานที่รอบข้าง เพราะกลัวจะมีตัวอะไระโออกมาโจมตีใส่อีก
“คุณปู่หนูขอบคุณที่ช่วยหนูให้หนีออกมาค่ะ”เด็กสาวลุกขึ้นยืนก่อนจะก้มหัวขอบคุณอย่างจริงใจ
“เ้าควรขอบคุณนายหญิงแอนเดรีย”พ่อบ้านกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
เด็กสาวได้ยินก็ใเพราะเธอพึ่งเจอคนที่ถูกเรียกว่านายหญิงเป็ครั้งแรกแต่ก็พอเข้าใจความหมายของคำนี้ทำให้เธอเข้าใจได้ว่าสองคนนี้คงไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอนแถมชุดที่ใส่ยังต่างจากเธอด้วย
“นายหญิงแอนเดรียเ้าค่ะขอบคุณมากที่ช่วยหนูไว้”
“ไม่เป็อะไรหรอกว่าแต่หลังจากนี้จะทำอย่างไรต่อ” แอนเดรียถามกลับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
เด็กสาวกัดริมฝีปากก่อนจะส่ายหัวเบาๆ เพราะว่าไม่รู้อนาคตจะเป็ยังไง
“เอาแบบนี้ไหมเธอมาอยู่กับพวกเราก่อนก็ได้” แอนเดรียเสนอความคิดออกไป พ่อบ้านชราก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วยเพราะถ้ามีเด็กสาวมาค่อยช่วยรับใช้นายหญิงก็จะดีมากแม้เขาจะเป็พ่อบ้านแต่ก็ไม่สะดวกในหลาย ๆ เื่เช่นกัน
เด็กสาวลังเลแต่พอคิดดี ๆแล้วเธอก็คิดว่าสองคนนี้คงไม่ใช่คนธรรมดาและยังมีเด็กทารกอีกเดินทางมาในโลกแบบนี้อีกสุดท้ายเธอก็ตอบตกลงไป
“เ้ามานี่”พ่อบ้านชรากล่าวจบก็เดินแยกออกไป เขา้าพูดคุยกับเด็กสาวตัวต่อตัว
...
การเดินทางเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งไม่รู้ว่าพ่อบ้านชรานั้นพูดคุยอะไรกับเด็กสาวทำให้หลังจากเธอกลับมารวมกันนั้นก็แสดงความเคารพออกมาโดยที่ท่าทางนั้นเหมือนไม่ได้เกิดจากการบังคับแต่อย่างไร
จุดหมายที่พวกเขากำลังไปนั้นก็คือไปรวมตัวกับกลุ่มผู้อพยพที่เด็กสาวเคยอยู่
‘ในที่สุดก็มีคนใหม่มารวมกลุ่มกันพวกเราแต่เธอกลับไม่ได้ให้พลังงานศรัทธา หรือว่าฉันต้องทำให้เธอศรัทธาอืมคงจะเป็อย่างนั้น โอ๊ะ! เจอกลุ่มคนอีกแล้ว น่าจะเป็กลุ่มของเธอสินะ’
เบื้องหน้าของลูอิสและพวกมีกลุ่มผู้อพยพกำลังซ่อนอยู่
ในตอนนั้นเองก็มีคนวิ่งเข้ามาหาพวกเขาซึ่งถ้าสังเกตดูดี ๆ เป้าหมายนั้นคือเด็กสาว
“เจียน่าทำไมพวกเ้ากลับมาช้ามาก ขึ้นอื่น ๆ ไปไหนหมด แล้วคนพวกนี้เป็ใคร”ชายที่ใบหน้าเต็มไปด้วยหนวดเคราถามออกมาอย่างรีบร้อน
“เออ...คือว่าทุกคนนั้นตายหมดแล้ว” เจียน่าพูดออกมาด้วยสีหน้าเศร้าเธอเหมือนจะร้องไห้ออกมาอีกครั้ง
“เล่ามามันเกิดอะไรขึ้นเจียน่า!” ชายไว้เคราถามด้วยน้ำเสียงตะคอก ก่อนที่พยายามจะเข้ามาจับตัวของเด็กสาว
แต่ตอนนั้นพ่อบ้านเฟรดก็เข้ามาขวางไว้ก่อนจะจับไปที่ดาบ ทั้งสองเผชิญหน้ากันแต่ชายไว้เคราดูจะกลัวพ่อบ้านอยู่มากจึงไม่กล้าเข้ามาใกล้อีก
“พอได้แล้ว เจก!นายคิดจะทำอะไร…” เสียงดังมาจากทางด้านหลัง เป็ชายวัย 40 กว่า ๆที่แต่งกายดูดีกว่าทุกคนในกลุ่มผู้อพยพ แถมที่ตัวยังมีเกราะหนังสวมใส่อยู่พร้อมกับดาบที่อยู่ข้างเอว
“ซาฟไม่สิหัวหน้าซาฟ คนที่ออกไปหาน้ำนั้นตายหมดแล้ว ตอนนี้มีแค่เจียน่าที่รอดมาได้ฉันก็แค่จะเข้าไปถามว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”
“ตาย?”ซาฟดูจะใพอสมควร ก่อนจะหันไปมองเจียน่า
“ไม่ต้องถามเจียน่าหรอกที่จริงพวกเราเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น ตอนนั้นพวกเขาลงไปหาน้ำในแอ่งน้ำซึ่งพวกเราอยู่บริเวณนั้นพอดีขณะที่พวกเขาตักน้ำกันนั้นก็โดนนักรบโครงกระดูกลอบโจมตีพวกมันฆ่าคนของพวกนายไปจนหมด รวมทั้งพ่อของเธอด้วย” พ่อบ้านชราก้าวออกมาและกล่าว
ซาฟมองไปตามเสียงพูดก็เห็นพ่อบ้านชรา
และด้านข้างเขาก็เห็นแอนเดรียในตอนแรกที่เห็นถึงกับทำให้เขาชงักไปสองสามวินาทีเพราะแอนเดรียนั้นถือว่าเป็คนที่สวยมากทำเอาซาฟที่ไม่เคยเห็นสาวงามมาก่อนถึงกับอึ้งไป
“พวกคุณเป็ใคร”ซาฟตั้งสติก่อนจะถามกลับไป ถึงอย่างนั้นสายตาของเขาก็ยังคงมองสำรวจหญิงสาวสวยไปด้วยแต่พอเห็นว่าเธอนั้นอุ้มลูกน้อยมาด้วยก็ละสายตาออกไปอย่างเสียดาย
“ก็แค่คนร่วมทางพอดีเราเจอเธอจึงช่วยเธอไว้” พ่อบ้านชรากล่าวขึ้น
หลังจากนั้นพวกเขาก็พูดคุยกันขณะที่ข่าวการตายของคนที่ออกไปหาน้ำก็ทำให้ทุกคนในกลุ่มใก่อนจะแสดงสีหน้าเศร้าออกมาอย่างชัดเจน
“กำลังไปที่เมืองเอลดิลใช่ไหม”ซาฟถามขึ้นมา ก่อนจะหันไปมองแอนเดรียอีกครั้ง
“ใช่”พ่อบ้านชราตอบกลับไป โดยแอนเดรียนั้นไม่ได้พูดอะไรออกมาเลยั้แ่ต้น
“เดินทางไปด้วยกันไหมกลุ่มของพวกเราก็จะไปที่นั่นเช่นกัน มันจะปลอดภัยกว่าถ้าไปกันเป็กลุ่มถ้ามีอะไรเกิดขึ้นจะได้ช่วยเหลือกันได้” ซาฟกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มที่จริงใจ
พ่อบ้านชราและแอนเดรียแยกออกมาเล็กน้อยก่อนที่จะพูดคุยกัน ซึ่งสุดท้ายทั้งสองคนก็ตกลงว่าจะเดินทางไปพร้อมกับกลุ่มผู้อพยพเพราะคิดว่าการเดินทางเป็กลุ่มนั้นน่าจะปลอดภัยกว่าจริง ๆ
เมื่อซาฟได้คำตอบตกลงก็ยินดีขึ้นมาทันทีแต่ข้าง ๆ นั้นเจกขมวดคิ้วไม่พอใจเล็กน้อย ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป
เจียน่าเองก็ยินดีที่พวกของแอนเดรียและกลุ่มของซาฟจะเดินทางไปด้วยกันเพราะอย่างไรพ่อและเธอก็เคยอยู่ด้วยกันกับกลุ่มนี้มาก่อน
ในขณะที่ทุกคนตกลงกันนั้นเด็กทารกในอ้อมกอดของแอนเดรียก็เฝ้ามองดูทุกอย่างอยู่เงียบๆ
‘ดูเหมือนพวกเขาจะยอมรับการตายของคนในกลุ่มได้ง่ายๆ จังเลยนะ หรือเพราะชินกับเหตุการณ์แบบนี้แล้ว’
‘รู้สึกไม่ชอบหน้าคนที่ชื่อซาฟจังเลยนะ สายตาหมอนี่มันหน้าหม้อชัด ๆคิดจะจีบแอนเดรียเลยชวนพวกเราเข้าร่วมกลุ่มสินะ’
ในตอนนั้นเองแอนเดรียก็เห็นว่าลูกชายของเธอนั้นดิ้นไปมาเล็กน้อยเมื่อเห็นสีหน้าของเขาเธอก็รีบเอามือมาทาบที่หน้าผากของเด็กทารกในอ้อมกอดทันที
“เกิดอะไรขึ้นไม่สบายหรือเปล่า” แอนเดรียถามด้วยความเป็ห่วง
“นายหญิงข้าจะไปขอน้ำดื่มพวกเขาสักหน่อยท่านควรพานายน้อยไปหาที่พักผ่อนก่อน” พ่อบ้านชรากล่าวขึ้นมา
“อืมระวังด้วย” แอนเดรียหันไปพยักหน้ารับ
พวกเขาทั้งสองนั้นยังไม่ได้กินน้ำมาทั้งวันแล้ว
“ในกลุ่มพอมีน้ำสะอาดเหลืออยู่บ้างท่านเฟรดไม่ต้องห่วงข้าจะพานายหญิงแอนเดรียไปพักแถวนั้น” เจียน่าเสนอตัวช่วย
เฟรดพยักหน้าให้ก่อนจะเดินไปทางซาฟและคนอื่น ๆ
เจียน่าพาแอนเดรียและลูอิสมายังพื้นที่มุมหนึ่ง“ตรงนี้พ่อและข้าจองไว้ใช้พักผ่อนในคืนนี้ก่อนจะออกไปหาน้ำแต่...แต่ก็คงจะไม่ได้ใช้แล้ว”
“ไม่ต้องฝืนเธอควรร้องไห้ออกมา”แอนเดรียวางลูอิสลงบนผ้าที่ปูอยู่ก่อนจะเดินเข้าไปลูปหัวเด็กสาว ก่อนที่เจียน่าจะทนไม่ไหวอีกโผลตัวเข้ามากอดแอนเดรียและร้องไห้ออกมา
‘เธอคงเสียใจมากจริงๆ พอมาคิดดูแล้ว ในโลกใบเดิมเราก็เคยเจอแบบนี้เหมือนกัน’ ลูอิสคิดย้อนไปถึงความทรงจำเก่าๆ เขาจำได้ว่า การสูญเสียคนที่รักที่มีเพียงคนเดียวในโลกไปนั้นมันทำให้เขาเ็ปมาก แม้แต่การร้องไห้ก็ไม่ได้ช่วยให้หายเจ็บแต่อย่างน้อยก็ช่วยให้ความเจ็บได้บรรเทาลง
แอนเดรียกอดและลูปหลังของเจียน่าที่ร้องไห้ไม่หยุดโดยที่ไม่ทันสังเกตเห็นเลยว่าตอนนี้ลูอิสนั้นลุกขึ้นมานั่งและกอดอกมองพวกเขาทั้งสองอยู่
18K
