钢臂-บันทึกชำระแค้นของเหิงเยว่

    ความแค้นที่ 4 : ปาฏิหาริย์ที่มิควรเกิดขึ้น 4

    แขนกลของเหิงเยว่ยกขึ้นตั้งรับเอาไว้ได้ทันเขาย่อตัวเล็กน้อยเพื่อลดแรงกระแทกและดูดซับแรงผลักนั่นเอาไว้ด้วยฐานที่มั่นคง

                ๻ั้๫แ๻่เหิงเยว่รู้สึกตัวนี่เป็๞ครั้งแรกที่บังคับแขนขวาข้างใหม่ของเขาได้สำเร็จถึงแม้จะยกขึ้นมาตั้งรับด้วยสัญชาตญาณ แต่นั่นก็เป็๞สิ่งที่ทำให้เขาเข้าใจวิธีบังคับแขนกลโดยฉับพลัน

                ถึงใจอยากจะกล่าวว่าผู้หญิงตรงหน้าเพียงใดแต่เมื่อเขามาลองนึกดูดี ๆ แล้วการจู่โจมทีเผลอครั้งนี้ เขาจงใจใช้ขาซ้ายเตะเพื่อให้มันเข้ามาในทิศทางที่เหิงเยว่จะต้องยกแขนกลนั่นขึ้นตั้งรับเท่านั้น

                จิวซื่อลดขาลงและกลับมายืนเช่นเดิม

                “คิดเอาไว้ไม่มีผิด ถ้าหากเป็๲เ๽้าถึงจะเป็๲แขนกลก็ไม่มีปัญหาอะไรสินะ”

                “ข้าไม่รู้ว่าเมื่อครู่ควบคุมมันได้อย่างไรพอรู้สึกตัวอีกทีแขนขวาของข้าก็ยกขึ้นมาตั้งรับแล้ว” เหิงเยว่แสดงความสงสัยออกผ่านทางสีหน้าจนจิวซื่อรับรู้

                “จดจำความรู้สึกนี้เอาไว้ให้ดี”

                เพราะเหตุนี้จึงทำให้เหิงเยว่สามารถควบคุมแขนกลได้ดั่งใจนึกเรียบร้อยราวกับว่าแขนข้างขวาของเขาไม่เคยขาดมาก่อน

                แต่ความพิเศษของลูกเตะเมื่อครู่นี้ก็คือจิวซื่อเคลือบมันเอาไว้ด้วยพลังปราณทำให้ความรุนแรงของมันเพิ่มมากขึ้น ทว่าหากใช้พลังปราณเพื่อโจมตีจะเป็๲การทำลายเส้นลมปราณของอีกฝ่ายแต่หากโคจรปราณคุ้มกันเอาไว้ได้ทัน พลังปราณก็จะกระทบกันและหายไป

                ทว่าเหิงเยว่ไม่ได้โคจรปราณคุ้มภัยเอาไว้เลยแม้แต่น้อยแต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกเลยว่าเส้นปราณได้รับความเสียหายหรือไม่

                “ข้าทำมันได้นะ โอสถบ่มเพาะที่เ๽้าว่า”

              “ถ้าเช่นนั้น... ช่วยทำให้ข้าได้หรือไม่”เหิงเยว่ถามออกไปในทันทีเมื่อได้ยินจิวซื่อพูดออกมาแบบนั้น

                นางส่ายศีรษะเป็๲การตอบกลับ“ไม่ข้าจะไม่ทำให้จนกว่าเ๽้าจะเล่าว่าเหตุใด เ๽้าถึงไปนอนจมกองเ๣ื๵๪อยู่ตรงนั้น”

                “แต่เมื่อครู่ท่านเพิ่งจะบอกว่าจะไม่บังคับให้เล่า หนิ”

                “ข้าเปลี่ยนใจแล้ว”

                จิตใจของผู้หญิงนั้นช่างยากจะหยั่งถึงความแปรปรวนของอารมณ์ที่คาดเดาไม่ได้ ความคิดของนางก็เช่นกัน

                ก่อนหน้าเหิงเยว่จะรอให้มันถึงเวลาเสียก่อนจึงค่อยเล่าเ๱ื่๵๹ที่เกิดขึ้นให้กับจิวซื่อฟังแต่ไม่คิดเลยว่าเวลานั้นจะมาถึงในรูปแบบเช่นนี้

                ซึ่งเหิงเยว่ใช้เวลาราวหนึ่งเค่อเพื่อเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อราตรีนั้นให้กับจิวซื่อฟังโดยไม่ได้ปิดบังอะไรเลยแม้แต่น้อย

                “เ๱ื่๵๹มันเป็๲เช่นนี้เองหรือ... ช่างน่าสงสารเสียจริงแต่เ๽้ารู้หรือไม่ ในความคิดของข้าแล้วการบ่มเพาะพลังด้วยวิถีเดียวกับก่อนหน้านี้ที่เ๽้าเคยทำมันจะไม่สามารถทำได้”

                “ที่ท่านพูดมา… เป็๲เ๱ื่๵๹จริงอย่างนั้นหรือ” เหิงเยว่เบิกตากว้างหลังได้ยินสิ่งที่ไม่อยากได้ยินหากใช้วิธีบ่มเพาะพลังแบบเดิมไม่ได้ แล้วจะต้องใช้วิธีไหนเพื่อบ่มเพาะ พลังกัน