ถูกต้อง!ตอนนี้มู่หลินโกรธเป็อย่างมาก โกรธจนเสียเผลอปลดปล่อยจิตสังหารเล็ดลอดออกมาด้วยเหตุนี้ทุกๆคนจึงรู้สึกได้ถึงความน่ากลัวที่แผดออกมาจากเขาโดยสัญชาตญาณในตอนนี้พวกเขาจึงล้วนมีความคิดเหมือนกันหมด
อันตราย!ชายหนุ่มคนนี้อันตรายเกินไปแล้ว!
“ซุยิฉันยืมรถนายหน่อย!’’ขณะที่ทุกคนแทบไม่กล้าหายใจหรือสบตาเข้ากับชายหนุ่มพวกเขาก็พบว่าชายหนุ่มเดินเข้าไปหาซุยิเพื่อของกุญแจรถ
“ได้สิ…’’ซุยิก็รู้สึกกลัวมู่หลินไปเหมือนกัน เขาจึงหยิบกุญแจรถของเขาขึ้นมาแล้วส่งมันให้กับอีกฝ่าย
ได้รับกุญแจรถมาแล้วมู่หลินก็เดินฝ่าฝูงชนออกไปแต่เหมือนเขาจะนึกถึงบางอย่างขึ้นได้เขาจึงหันกลับมาแล้วมองไปยังเทาก้านที่กําลังตัวสั่น “เทาก้านนายตามฉันมา!’’
ได้ยินเทาก้านก็สะดุ้งจนร่างกายสั่นเทิ้มให้เห็น เขาเองก็รู้สึกหวาดกลัวต่อความอันตรายที่หลุดรอดออกมาจากชายหนุ่มเหมือนกันแต่ด้วยความที่ว่าไม่กล้าปฏิเสธเขาจึงพยักหน้าแล้วรีบเคลื่อนตัวอ้วนๆของเขาติดตามอีกฝ่ายไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อทั้งสองคนจากไปแล้วความหวาดกลัวที่ถูกครอบงําอยู่ก็หายไป ทุกคนเริ่มหายใจอีกครั้งใบหน้าของพวกเขาล้วนปรากฏให้เห็นถึงเหงื่อเย็นเยียบหลายหยดที่หลั่งออกมาในเมื่อครู่
“เกิดอะไรขึ้น?ทําไมอยู่ดีๆเขาถึงได้ดูน่ากลัวขึ้นมาแบบนั้น?’’
“ฉันจะไปรู้ได้ไงเล่า!แต่ที่แน่ๆน่ะฉันััได้ถึงความโกรธของเขาเลยล่ะ!’’
“ไม่ต้องสงสัยเลยว่าสายเมื่อครู่นี้ทําให้เขาโกรธ!’’
“...’’
ในเมื่อคนที่ทําให้พวกเขารู้สึกกลัวไม่อยู่อีกแล้วพวกเขาจึงถอนหายใจอย่างโล่กอกกระทั่งหวังชาวเย่ที่นอนหมดสติอยู่พวกเขาก็ไม่ได้ให้ความสนใจด้วยซํ้า
ส่วนซุยเทียนและพวกซุยินั้นได้แต่มองหน้ากันอย่างเคร่งเครียดในความคิดของพวกเขามันไม่น่าจะมีอะไรที่เปลี่ยนให้ชายหนุ่มทีเล่นทีจังอย่างมู่หลินให้ดูน่ากลัวแบบนั้นได้ง่ายๆ
ไม่แน่ว่าบางทีอาจเกิดเื่ร้ายแรงขึ้นแล้วก็ได้…
คิดได้ดังนั้นซุยิก็รู้สึกกังวลขึ้นมา
ทางด้านจื่อหลิงเองก็ยังคงช็อคไม่หายเธอไม่เคยเจอใครที่น่าหวาดกลัวขนาดนี้มาก่อนเลยแม้จะเป็ปู่ของเธอที่เป็ผู้ฝึกยุทธ์อันแข็งแกร่งเธอก็ไม่เคยรู้สึกกลัวเช่นตอนนี้มาก่อนแล้วนี่ทําไมเธอถึงได้กลัวเขาทั้งๆที่แค่มองดูเฉยๆกันล่ะ?
แท้จริงแล้วชายหนุ่มคนนี้เป็ใครกันแน่?!
หวังลิ่วก็ได้แต่ถอนหายใจแทนเทาก้านเขารู้สึกเห็นใจอีกฝ่ายอย่างแท้จริงที่ต้องตามคนน่ากลัวอย่างมู่หลินไปแต่ด้วยเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้สัญชาตญาณของเขาก็มันได้ส่งเสียงร้องเตือนว่าห้ามยั่วยุชายหนุ่มคนนี้เด็ดขาดเขาจึงตัดสินใจอย่างแน่วแน่แล้วว่าหลังจากนี้เขาจะไม่ยั่วยุอีกฝ่ายอีกไม่ว่าจะเหตุผลใดก็ตาม!
…
“มู่หลินเราจะไปไหน?’’เห็นว่ามู่หลินขับ BMW เต็มความเร็วเทาก้านก็รู้สึกกลัวเป็อย่างมากแต่เขาก็ไม่กล้าโวยวายอะไรเพราะจากสัญชาตญาณของเขา เขาััได้ทันทีว่าตอนนี้อีกฝ่ายกําลังอารมณ์ไม่ดีอารมณ์ไม่ดีเป็อย่างมาก!
“หลินไห่!’’ประกายแห่งความเ็าปรากฏขึ้นให้เห็นบนแววตาของมู่หลินสายเมื่อครู่นี้เป็ของหลินไห่หรือลูกพี่หลินที่เทาก้านพูดถึงแต่มันไม่ได้โทรมาหาเขาเพราะเื่ของเทาก้าน แต่มันโทรมาขู่!
ขู่โดยใช้รักแรกของเขาเป็ตัวประกัน!
มู่หลินที่ถูกขู่จึงรู้สึกโกรธเป็อย่างมากเพราะสิ่งที่เขาไม่ชอบมากที่สุดรองลงมากจากการถูกสั่งให้คุกเข่าก็คือ การขู่!
ขู่โดยใช้คนสนิทของเขาเป็ตัวประกัน!
เื่นี้เป็เื่ที่มู่หลินเกลียดอย่างแท้จริงและไม่ว่าจะยังไงในวันนี้เขาก็ตัดสินใจแล้วว่าจะสั่งสอนหลินไห่และไอ้พวกที่อยู่เื้ั!
“ลูกพี่หลิน?’’ได้ยิน เทาก้านก็ชะงักแต่เขาก็ไม่กล้าพูดอะไรต่ออีกเขาได้แต่สงสัยว่ามู่หลินโกรธหลินไห่เื่อะไรเพราะเดิมทีถึงเขาจะตั้งใจโทรไปฟ้องเื่เมื่อตอนกลางวัน แต่เขาก็ยังไม่ได้โทรไปมันจึงเป็ไปไม่ได้ที่หลินไห่จะรู้
แล้วอะไรกันแน่ที่ทําให้มู่หลินเดือดถึงเพียงนี้?
ตอนนี้เทาก้านอดกลัวแทนหลินไห่ไม่ได้จริงๆเพราะจากสายตาของเขาและความจําในอดีตหวังชาวเย่มีศิลปะการต่อสู้เหนือกว่าอีกฝ่ายอย่างแน่นอนดังนั้นมู่หลินที่สามารถจัดการหวังชาวเย่ได้ง่ายดายย่อมเป็ตัวตนที่อีกฝ่ายไม่ควรยั่วยุเด็ดขาด
ไม่อย่างนั้นคงมีเพียงพระเ้าและมู่หลินเท่านั้นที่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น!
…
ณหมู่บ้านถิงยี่ ภายในบ้านหลังหนึ่งหญิงสาวคนหนึ่งนอนเล่นบนเตียงพลางคุยโทรศัพท์ด้วยเสียงหัวเราะคิกคักรื่นหู
เธอคนนี้มีใบหน้ารูปไข่ขาวใสน่ารักและร่างกายขาวใสที่มาพร้อมหน้าอกอวบอิ่มราวหิมะเมื่อรวมเข้ากับริมฝีปากสีชมพูอันสดใสแล้วเธอจัดได้ว่าเป็สาวงามคนหนึ่งเลยทีเดียว
และเธอคนนี้ก็คือจูหลิงเยว่!
รักแรกของมู่หลินในสมัยเรียนมัธยม!
“หลิงเยว่เธอคิดว่างานเลี้ยงรุ่นในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าที่จะถึงนี้ตาบ๊องคนนั้นจะมาไหม?’’ครู่ต่อมา เสียงใสแจ๋วหัวเราะคิดคักจากปลายทางดังขึ้นมองไปที่หน้าจอโทรศัพท์ของจูหลิงเยว่ก็สามารถเห็นได้ทันทีถึงสาวสวยคนหนึ่งที่สวยไม่แพ้กัน
เธอคนนี้คือเพื่อนสนิทของจูหลิงเยว่ เสี่ยวหนิง!
“เสี่ยวหนิงเธอถามอย่างกับเขาเป็แฟนของฉันอย่างนั้นแหละ’’ หน้าของจูหลิงเยว่แดงระเรื่อขึ้นมาเธอรู้สึกไม่ค่อยพอใจที่เพื่อนของเธอเอาเื่นี้มาพูดถึง
“อ้าวไม่ใช่งั้นเหรอ?ฉันก็นึกว่าเธอแอบมีใจให้เขาเสียอีก!’’ เสี่ยวหนิงลูบผมยาวของเธอแล้วแซวถึงใครจะไม่รู้แต่เธอก็รู้ดีว่าเพื่อนของเธอนั้นมีใจให้กับชายหนุ่มคนนี้อยู่เพียงแต่ว่าด้วยความที่ฐานะของครอบครัวต่างกันเธอจึงไม่ได้รับอนุญาติให้คบหาอีกฝ่าย
ด้วยเหตุนี้จูหลิงเยว่จึงไม่ได้สารภาพความในใจและรับการสารภาพจากชายคนนั้น!
“โถ่! เลิกพูดเื่นี้สักทีได้ไหม!ฉันไม่ชอบเลยที่เธอแซวฉันน่ะ!’’ สุดท้ายจูหลิงเยว่ก็บุ้ยปากด้วยใบหน้าน่ารักของเธอ
เห็นแบบนั้นเสี่ยวหนิงก็อดหัวเราะไม่ได้ก่อนจะเอ่ย“จริงสิ! งานเลี้ยงรุ่นครั้งที่แล้วเขาก็ไม่ได้มานี่ บางทีครั้งนี้เขาก็อาจจะไม่ได้มาอีกก็ได้ฉันล่ะสงสัยจริงๆว่าเขายังชอบเธออยู่รึเปล่า…’’
“ใครจะไปรู้ล่ะ!’’ได้ยิน จูหลิงเยว่ก็เมินหน้าหนีทันทีแต่ความจริงแล้วในใจของเธอแอบหวังลึกๆว่าจะได้เจอเขาอีก…
เสี่ยวหนิงเห็นแบบนั้นก็เลิกแซวเพื่อนของเธอเพราะเธอรู้ดีว่าบางทีสิ่งที่เธอพูดมันอาจเป็ความจริงก็ได้อีกอย่างตาคนนั้นเขาก็บ๊องจริงๆนั่นแหละ!
บ๊องซะจนไปมีเื่กับคนอื่นบ่อยๆเพียงเพราะได้ยินคํานินทราต่อจูหลิงเยว่เล็กน้อยเท่านั้นถ้าแบบนี้ไม่ให้เรียกว่าบ๊องแล้วจะให้เรียกว่าอย่างไร?
บ๊อง! แน่นอนไว่ามีคําไหนเหมาะสมกับเขาอีกแล้ว!
…
บรื้นๆ!บรื้นๆ! บรื้นๆ!
ได้ยินเสียงรถยนต์ดังมาแต่ไหลใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มก็เลิกคิ้วขึ้น “มาเร็วจริงๆ’’ถึงจะอย่างนั้นในแววตาของเขาก็เผยให้เห็นถึงความซับซ้อนเพราะั้แ่อดีตจนมาถึงตอนนี้ เขาไม่เคยคิดเลยว่าอีกฝ่ายจะมาอยู่ในรายชื่องานของเขา!
ไม่ช้าBMW คันหนึ่งก็วิ่งตรงเข้ามาในลานกว้างของสวนสาธารณะข้างๆหมู่บ้านถิงยี่และหยุดลง ก่อนจะเผยให้เห็นถึงคนสองคนที่ก้าวเดินลงมา
เห็นคนตัวอ้วนหลินไห่ก็อดไม่ได้ที่จะปลาดใจ“เทาก้านนายมาทําอะไรที่นี่?’’ เขาล่ะประหลาดใจจริงๆที่อีกฝ่ายไปอยู่กับมู่หลิน
ถูกถามเทาก้านก็ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดีก่อนที่จะหันไปมองมู่หลินด้วยความคิดบางอย่าง‘หรือว่าพี่หลินจะเอาจูหลิงเยว่มาขู่?’ ในความทรงจําของเขาเขาจําได้ว่าเธอนั้นอาศัยอยู่ในมาเก๊าดังนั้นที่หลินไห่อยู่ที่นี่ย่อมหมายความว่าเขาใช้เธอที่อยู่หมู่บ้านข้างๆเพื่อมาขู่มู่หลิน
แต่พอตะหนักได้เทาก้านก็มองมู่หลินด้วยความซับซ้อนเพราะทุกสิ่งที่เปลี่ยนไปในตัวของอีกฝ่ายคงมีเพียงเื่นี้เื่เดียวเท่านั้นที่ไม่เปลี่ยนสุดท้ายเขาก็อดหันไปมองหลินไห่ที่เดินตรงเข้ามาด้วยความสงสาร
เขาสงสารอีกฝ่ายจริงๆ!
เฮ้อ...พี่หลินคุณน่ะหาเื่มู่หลินผิดเวลาเสียแล้ว!
ขณะเดียวกันมู่หลินที่นิ่งเงียบมาตลอดก็เริ่มก้าวเดินฝีเท้าของเขาเต็มไปด้วยความเงียบ ทั้งนี้ท่าทางของเขายังดูเ็าเกินกว่าคนธรรมดาทั่วไปจะเทียบได้
“มู่หลินก็อย่างที่ฉันได้บอกไปมาทํางานให้กับหัวหน้าของฉันซะ!แล้วนายจะได้ดี...ถ้าไม่อย่างนั้นนายคงรู้นะว่าจะเกิดอะไรขึ้น!’’เห็นมู่หลินเดินเข้ามาด้วยใบหน้าน่ากลัวมันก็ไม่ได้เกินคาดไปสําหรับหลินไห่แม้แต่น้อยเพราะเขารู้ดีอยู่แล้วว่าวิธีที่จะเรียกตัวมู่หลินได้ดีที่สุดก็คือ การนําจูหลิงเยว่มาขู่!
และผลลัพธ์ของมันก็ไม่ทําให้เขาผิดหวังจริงๆ!
ต้องรู้ก่อนในสมัยเรียนมัธยมไม่มีใครไม่รู้ว่ามู่หลินนั้นชอบจูหลิงเยว่เป็อย่าง ชอบซะจนยอมทําทุกอย่างได้เพื่อเธอ ด้วยความที่เป็เช่นนี้อีกฝ่ายมักเข้าไปหาเื่กับรุ่นพี่หรือนังเลงที่ตามตื๊อเธอบ่อยๆจนต้องาเ็กลับมาให้เห็นอยู่บ่อยครั้งจึงสามารถบอกได้เลยว่า อีกฝ่ายนั้นเป็ไอ้งั่งอย่างแท้จริง!
อย่างไรก็ตามหลินไห่ในตอนแรกที่รู้ว่าคนที่เขาต้องไปจัดการชื่อมู่หลิน เขาจึงแอบสงสัย แต่เมื่อได้เห็นรูปของอีกฝ่ายจากรายงานถึงจะใไปบ้างแต่เขาก็รู้สึกดีจริงๆเพราะในสายตาของเขาอีกฝ่ายไม่ต่างอะไรไปจาากลูกไก่ในกํามือ...
ลูกไก่ที่สามารถเชือดได้ทุกเมื่อ!
อย่างไรก็ตามในวินาทีต่อมาสิ่งที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้ยินจากปากของอีกฝ่ายก็ได้ดังขึ้น“ไม่ว่าวันนี้จะก้มกราบหรือขอโทษฉันสักแค่ไหน...แต่ฉันจะไม่ให้อภัยนาย!และวันนี้นายจะได้รู้ว่าผลลัพธ์ของการกล้าใช้คนรอบข้างมาขู่ฉันมันเป็อย่างไร!’
สิ้นเสียงมู่หลินที่เดินมาถึงเบื้องหน้าหลินไห่ก็ยื่นฝ่ามือออกไปประกายตาที่เผยออกมาของเขามันเต็มไปด้วยความเ็าและไม่แยแสหลินไห่แม้แต่น้อย
ขู่ฉัน...ฉันไม่เคยว่า!แต่การที่กล้านําคนรอบข้างของฉันมาขู่…ก็รอรับผลลัพธ์ที่จะตามมาได้เลย!
โดยฉันคนนี้...มู่หลิน!
355
