บุรุษชุดดำก้าวล่วงพ้นธรณีประตูเข้ามาอย่างเชื่องช้า
มิได้เร่งร้อน...
มิได้ชักกระบี่...
ทว่าทุกย่างก้าวกลับทำให้พื้นกระดานส่งเสียงลั่นเบาๆ ราวกับเรือนพักผุพังทั้งหลังมิอาจแบกรับกลิ่นอายของผู้มาเยือน
หลื่อวิ๋นยืนอยู่กลางห้อง
มือขวากำมีดพร้าบิ่นงอแน่น
โลหิตจากาแกลางแผ่นหลังยังคงซึมผ่านอาภรณ์เป็วงกว้าง แม้โอสถฉุกเฉินจะปิดปากแผลเอาไว้ได้ชั่วคราว ทว่าความรู้สึกตึงรั้งใต้ิักลับบอกเขาอย่างชัดเจน—
สังขารกำลังจะถึงขีดจำกัด
เื้ับุรุษชุดดำยังมีเงาร่างอีกหลายสาย
หนึ่งคน...
สามคน...
ห้าคน...
เสียงฝีเท้าเบื้องนอกมิได้ดังสับสน หากกลับเป็จังหวะสม่ำเสมอราวกับผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี
มิใช่พวกนักเลงตระกูลอู๋
มิใช่พวกโจรป่าทั่วไป
คนเหล่านี้มาเพื่อฆ่า
และพวกมันรู้ว่ากำลังตามหาอะไร
บุรุษชุดดำกวาดสายตามองทั่วห้อง ก่อนหยุดลงบนคราบโลหิต
จากนั้นจึงมองไปยังมีดพร้าในมือหลื่อวิ๋น
"เ้าคือผู้หลอมโอสถ?"
น้ำเสียงเรียบเฉย
หลื่อวิ๋นมิได้ตอบ
ั์ตาสีทองกวาดผ่านร่างศัตรูอย่างรวดเร็ว
ไหล่...
ข้อศอก...
ข้อมือ...
ปลายเท้า...
ลมหายใจ...
ทุกสิ่งถูกจดจำในพริบตา
บุรุษผู้นี้มิได้เปิดปราณทั้งหมด
ทว่าปราณภายในกลับไหลเวียนมั่นคงราวสายน้ำใต้หินผา
แข็งแกร่งกว่าตนเองหลายขุม
หากปะทะตรงๆ—
ตาย!
คำตอบปรากฏขึ้นในใจโดยปราศจากความลังเล
ทว่าในห้องใต้ดินเบื้องล่าง...
มารดาของเขายังอยู่
และเส้นทางถอยหลังเหลือเพียงทางเดียว
หลื่อวิ๋นสูดลมหายใจเข้าลึก
กลิ่นคาวเืเข้าสู่ปอด
ความเ็ปแล่นผ่านแผ่นหลัง
เขากลับยิ้ม
รอยยิ้มบางเบา
เย็นเยียบ
"เ้ามาช้าไป"
บุรุษชุดดำขมวดคิ้ว
"หมายความว่าอย่างไร"
"หมายความว่า..."
หลื่อวิ๋นยกมีดพร้าขึ้นช้าๆ
"...ข้ารอเ้าอยู่"
ฉับพลัน!
ตูม!
พื้นกระดานใต้ฝ่าเท้าหลื่อวิ๋นะเิแตก!
ร่างผอมบางพุ่งทะยานไปข้างหน้าดุจลูกธนูหลุดจากคัน
มีดพร้าบิ่นงอวาดผ่านอากาศเป็เส้นโค้งสีเงิน
เป้าหมายมิใช่หัวใจ
มิใช่ลำคอ
แต่เป็ข้อมือ!
บุรุษชุดดำเบี่ยงกายเพียงครึ่งก้าว
เคร้ง!
คมมีดเฉือนผ่านแขนเสื้อ ทว่ามิอาจแตะต้องเนื้อหนัง
ฝ่ามือของบุรุษชุดดำพลิกกลับ
ปราณหนักหน่วงดุจภูผาถล่มทะลวงออกจากฝ่ามือ
ปัง!
หน้าอกหลื่อวิ๋นถูกกระแทกเต็มแรง
ร่างปลิวถอยหลัง กระดูกซี่โครงสั่นะเื เืสดพุ่งออกจากปาก
ทว่าแทนที่จะล้ม—
เขากลับหมุนตัวกลางอากาศ
เท้าข้างหนึ่งกระแทกเสาไม้
อาศัยแรงสะท้อนเปลี่ยนทิศทางอย่างฉับพลัน!
บุรุษชุดดำชะงัก
"วิชาเคลื่อนกาย?"
หลื่อวิ๋นมิได้ตอบ
เพราะเขามิได้กำลังต่อสู้
เขากำลังซื้อเวลา
ร่างของเขาพุ่งผ่านด้านข้างบุรุษชุดดำตรงไปยังจุดหนึ่งบนพื้น
จุดสลักของประตูกล!
บุรุษชุดดำมองตาม
ในวินาทีนั้นเองจึงเข้าใจ—
"เ้าหลอกข้า!"
ช้าไปแล้ว
หลื่อวิ๋นทิ้งตัวลงกับพื้น
หัวไหล่กระแทกแผ่นกระดานเต็มแรง
ตึง!
สลักเหล็กใต้พื้นแตกออก
พื้นไม้ซึ่งถูกตัดแต่งเตรียมไว้ก่อนหน้าแยกออกเป็ช่องกว้าง!
ร่างของหลื่อวิ๋นร่วงหล่นลงไปในความมืด
"หยุดมัน!"
เสียงตวาดดังสนั่น
บุรุษชุดดำพุ่งตามลงมา
ทว่าในเสี้ยววินาทีเดียวกัน หลื่อวิ๋นกลับคว้าขอบพื้นเอาไว้ ปล่อยให้ร่างห้อยอยู่เหนือช่องว่าง ก่อนใช้เท้าถีบผนังเต็มแรง
ร่างพลิกลงสู่เบื้องล่าง
ตูม!
เขากระแทกพื้นศิลาจนลมหายใจแทบขาดห้วง
ความเ็ปจากแผ่นหลังะเิขึ้นทันที
หลื่อวิ๋นกัดฟันแน่น
"อึก..."
เขาไม่มีเวลาพัก
สายตากวาดผ่านห้องใต้ดิน
เสิ่นเยว่หลานยังนอนอยู่บนแท่นศิลา
หญิงผู้ให้ชีวิตเขายังคงหลับใหลอย่างอ่อนแรง
หลื่อวิ๋นพุ่งเข้าไปทันที
"ท่านแม่..."
เขาสอดแขนใต้เข่าของนาง อีกข้างประคองแผ่นหลัง ก่อนยกขึ้นพาดบนแผ่นหลังตนเอง
น้ำหนักของนางมิได้มาก
แต่สำหรับร่างาเ็ของเขา...
หนักประหนึ่งภูผาทั้งลูก
เหง่งหง่าง...
ระฆังทองเหลืองดังขึ้น
อักขระสีทองปรากฏขึ้นตรงหน้า
【ตรวจพบแรงกระแทกต่อเนื้อเยื่อาแ】
【รอยสมานเริ่มปริแตก】
【ฤทธิ์โอสถฉุกเฉินคงเหลือ... สิบแปดลมหายใจ】
หลื่อวิ๋นกัดฟัน
สิบแปดลมหายใจ
เพียงพอหรือไม่?
ไม่รู้
แต่ต้องพอ!
ตูม!
พื้นเบื้องบนะเิออก
เศษไม้ปลิวว่อน
บุรุษชุดดำทะยานลงสู่ห้องใต้ดินอย่างรวดเร็ว
"วางนางลง!"
หลื่อวิ๋นหันกลับ
แววตาสีทองเย็นเยียบ
"ฝันไปเถอะ"
บุรุษชุดดำยกมือ
ปราณกระบี่รวมตัวบนปลายนิ้ว
ฉึก!
ลำแสงคมกริบพุ่งทะลวงอากาศ
หลื่อวิ๋นเบี่ยงกาย
ปราณกระบี่เฉือนผ่านหัวไหล่
ฉัวะ!
โลหิตสาดกระเซ็น
เขาเซถอยหลังหนึ่งก้าว
แต่ไม่ล้ม
เพราะหากเขาล้ม—
มารดาจะตกลงพื้น
และหากนางตกลงพื้น—
นางอาจไม่มีวันลืมตาขึ้นมาอีก
หลื่อวิ๋นกัดฟันแน่น
ก้าวต่อ!
หนึ่งก้าว...
สองก้าว...
สามก้าว...
เขาพุ่งไปยังผนังด้านในสุดของห้องใต้ดิน
บุรุษชุดดำไล่ตามมาติดๆ
"หมดทางหนีแล้ว!"
หลื่อวิ๋นยกมือซ้าย
ฝ่ามือเปื้อนเืกดลงบนศิลาเก่าก้อนหนึ่ง
จากนั้นกดก้อนที่สอง
ก้อนที่สาม...
ครืด...
เสียงกลไกโบราณดังขึ้นจากภายในผนัง
บุรุษชุดดำหยุดชะงัก
"ค่ายกล?"
ผนังศิลาแยกออกอย่างช้าๆ
ช่องมืดสนิทปรากฏขึ้น
ลมเย็นจากภายนอกพุ่งสวนเข้ามา
กลิ่นดินเปียก...
กลิ่นใบไม้...
และกลิ่นหมอกจางๆ
หลื่อวิ๋นไม่หันกลับ
เขาแบกมารดาพุ่งเข้าสู่ทางลับทันที
บุรุษชุดดำตวาด
"คิดหนีรึ!"
ปราณกระบี่พุ่งทะลวงตามหลัง!
หลื่อวิ๋นได้ยินเสียงแหวกอากาศอยู่ด้านหลัง
เขามิอาจหลบได้ทัน
จึงทำเพียงก้มศีรษะ
ฉัวะ!
ปราณกระบี่เฉือนผ่านหัวไหล่ซ้าย
โลหิตสาดออกเป็สาย
ทว่าร่างของเขายังคงวิ่งต่อ
ไม่มีเสียงร้อง
ไม่มีการหันกลับ
มีเพียงฝ่าเท้าที่เหยียบลงบนพื้นหินทีละก้าว
ตึก!
ตึก!
ตึก!
จนกระทั่งถึงปลายอุโมงค์
เบื้องหน้าคือผืนป่ามืดมิด
หมอกสีขาวกำลังไหลคลุมยอดไม้
หลื่อวิ๋นหยุดอยู่ชั่วขณะ
เขาจำสถานที่แห่งนี้ได้
เขตหมอกกลืนิญญา
ดินแดนต้องห้ามซึ่งชาวบ้านผาซ่อนเมฆไม่กล้าแม้แต่เอ่ยนาม
ผู้ใดเข้าไป—
ล้วนไม่มีวันกลับออกมา
เสียงฝีเท้าของศัตรูดังมาจากด้านหลัง
ใกล้เข้ามา...
ใกล้เข้ามา...
หลื่อวิ๋นเหลือบมองมารดาซึ่งกำลังซบอยู่บนบ่า
จากนั้นจึงมองหมอกเบื้องหน้า
ทางหนึ่งคือศัตรู
อีกทางคือความตาย
เด็กหนุ่มยิ้มบางๆ
"ท่านแม่..."
เขากระชับแขนที่โอบร่างนางแน่นขึ้น
"ครานี้... ขอเดิมพันกับ์สักครั้ง"
แล้วจึงก้าวเข้าสู่ม่านหมอก
วูบ!
หมอกขาวกลืนร่างของคนทั้งสองหายไปในพริบตา
เื้ั...
บุรุษชุดดำทะยานมาถึงปากอุโมงค์
เขามองผืนป่าตรงหน้า
สีหน้าพลันเปลี่ยนไป
"เขตหมอกกลืนิญญา..."
มือที่กำลังจะก้าวตามหยุดชะงัก
เป็ครั้งแรกนับั้แ่เริ่มไล่ล่า—
ความลังเลปรากฏขึ้นในดวงตาของบุรุษชุดดำ
ท่ามกลางม่านหมอกลึกสุดหยั่ง...
เสียงระฆังทองเหลืองดังแ่เบาอยู่ในห้วงจิตของหลื่อวิ๋น
เหง่งหง่าง...
【ตรวจพบพื้นที่ผิดปกติ】
【กฎเกณฑ์ฟ้าดินไม่เสถียร】
【คำเตือน: เนตรปราชญ์ไม่สามารถวิเคราะห์พื้นที่ทั้งหมด】
อักขระบรรทัดสุดท้ายปรากฏขึ้นอย่างช้าๆ
【สิ่งมีชีวิตภายในหมอก... กำลังตื่น】
หลื่อวิ๋นชะงักฝีเท้า
ั์ตาสีทองหรี่ลง
ท่ามกลางความมืดเบื้องหน้า...
ดวงตาคู่หนึ่งพลันเปิดขึ้น
แล้วอีกคู่...
และอีกคู่...
เสียงคำรามต่ำลึกดังสะท้อนออกมาจากส่วนลึกของม่านหมอก
โฮกกก...
หลื่อวิ๋นกำหมัดแน่น
เขาเพิ่งหนีออกจากปากเสือ—
กลับก้าวเข้าสู่ถ้ำอสูรโดยไม่รู้ตัว
แต่ครั้งนี้...
เขามิอาจถอยกลับได้อีกแล้ว
หมอกสีขาวขุ่นม้วนตัวเข้าปกคลุมร่างของคนทั้งสองราวกับเกลียวคลื่น
กลิ่นหอมหวานอมเปรี้ยวจางๆ ลอยแตะจมูก
ทว่าใต้ความหอมหวานนั้น กลับซ่อนกลิ่นอายเน่าเหม็นของซากกระดูกนับพันปี
เย็นเยียบ...
เสียดแทง...
นี่คือเขตหมอกกลืนิญญา
โฮกกก...
เสียงคำรามต่ำลึกดังขึ้นอีกครั้งจากรอบทิศทาง
ดวงตาสีแดงฉานหลายคู่ผลุบโผล่อยู่ท่ามกลางความมืดมิด
พวกมันคืออสูริญญาที่อาศัยไอพิษหล่อเลี้ยงสังขาร
ทว่าพวกมันกลับรักษาระยะห่าง
มิใช่เพราะเกรงกลัวเด็กหนุ่มผู้าเ็
แต่เกรงกลัว ‘กฎเกณฑ์’ บางอย่างของป่าแห่งนี้
หมอกพิษคืออาวุธที่น่ากลัวที่สุด และอสูรเหล่านี้ก็เพียงรอคอยให้เหยื่อล้มลงไปเอง
หลื่อวิ๋นกัดปลายลิ้นตนเอง
รสคาวเืช่วยกระตุ้นสติสัมปชัญญะที่กำลังพร่าเลือน
ั์ตาสีทองที่เคยมอดดับ พลันเปล่งประกายเจิดจ้าขึ้นอีกครา
เขารีดเค้นพลังชีวิตที่เหลืออยู่น้อยนิด จุดประกายเนตรปราชญ์จนถึงขีดสุด!
เหง่งหง่าง...
เสียงระฆังโบราณดังสะท้านห้วงจิต
อักขระสีทองร่วงหล่นลงมาประดุจสายฝน
【ตรวจพบไอพิษระดับสูง: ปราณกัดกร่อนิญญา】
【คำเตือน: หากสูดดมเกินสามลมหายใจ เส้นชีพจรจะแหลกสลาย】
【กำลังคำนวณเส้นทาง...】
【ค้นพบรอยแยกของปราณบริสุทธิ์】
โลกเบื้องหน้าหลื่อวิ๋นแปรเปลี่ยนไป
ม่านหมอกสีขาวขุ่นถูกแยกแยะออกเป็เส้นสายสีสันต่างๆ
สีดำคือมรณะ...
สีแดงคือค่ายกลธรรมชาติ...
และเส้นสายสีฟ้าจางๆ ขนาดเท่าเส้นผม คือทางรอดเดียวที่ซุกซ่อนอยู่ท่ามกลางดงเพชฌฆาต
“ก้าวซ้ายสาม...”
เขาพึมพำกับตนเอง
เท้าที่สั่นเทาขยับก้าว
ตึก...
ตึก...
ตึก...
“เฉียงขวาครึ่งก้าว...”
วูบ!
กลุ่มควันสีดำสนิทพัดเฉียดหัวไหล่ขวาไปเพียงไม่กี่ชุ่น
ฉ่า...
เสียงเบาๆ ดังขึ้นเมื่อชายเสื้อัักับไอพิษ อาภรณ์ขาดวิ่นกลายเป็เถ้าถ่านในพริบตา เผยให้เห็นิัที่เริ่มมีรอยไหม้แดง
หลื่อวิ๋นเบิกตากว้าง
เหงื่อเย็นผุดพรายเต็มหน้าผาก
ทุกย่างก้าวคือการเดินบนเส้นด้ายเหนือหุบเหวแห่งความตาย
ยิ่งล่วงลึก ฤทธิ์โอสถ ‘ผลาญเนื้อสร้างกระดูก’ ที่สะกดรั้งอาการาเ็ก็เริ่มเสื่อมถอย
หนักหน่วง...
น้ำหนักของมารดาบนแผ่นหลัง กดทับาแฉกรรจ์ที่เพิ่งถูกฝืนสมานอย่างหยาบช้า
เปรี๊ยะ...
เสียงบางเบาดังจากกลางแผ่นหลัง หลื่อวิ๋นรู้ทันที... เนื้อเยื่อใหม่กำลังปริแตก
ความเ็ประดับทำลายล้างิญญาสาดซัดกลับมาประดุจคลื่นั์ โลหิตอุ่นจัดทะลักรินตามร่องกระดูกสันหลัง หยดแหมะลงรดส้นเท้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“อึก...”
สติของเขาเริ่มดับวูบ
ภาพเส้นสายสีฟ้าในครลองจักษุเริ่มสั่นไหวและพร่ามัว
วิสัยทัศน์รอบนอกมืดดำลง
สังขารของเขากำลังจะถึงขีดจำกัด การฝืนเดินแต่ละก้าวกลายเป็การเดิมพันด้วยเศษเสี้ยวิญญา
ทว่าในเสี้ยววินาทีที่เข่ากำลังจะทรุดลง...
ความอบอุ่นบางเบาจากแผ่นหลังของมารดากลับแผ่ซ่านเข้ามา
เสียงลมหายใจแ่เบาของนางรินรดอยู่ที่ซอกคอ
หลื่อวิ๋นชะงัก
ัันั้นราวกับน้ำพุเย็นที่ราดรดลงบนกองเพลิง
ความกตัญญูและปณิธานอันแรงกล้าจุดไฟในิญญาของเขาขึ้นอีกครั้ง
“ข้าสัญญา...”
เขากระซิบเสียงแหบพร่า กระชับวงแขนที่โอบร่างนางให้แน่นขึ้น
“...ว่าจะพาท่านกลับบ้าน”
หลื่อวิ๋นฝืนลืมตาให้กว้างขึ้น
หยาดโลหิตสายหนึ่งไหลรินจากหางตาซ้าย แลกมาซึ่งความคมชัดของเนตรปราชญ์อีกครั้ง
เขาก้าวเดินต่อไป
หลบซ้าย...
เบี่ยงขวา...
ย่อตัว...
ทะยานข้ามรากไม้ที่พ่นไอพิษ...
เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าใดไม่อาจทราบได้
ทันใดนั้นเอง...
ม่านหมอกที่หนาทึบประดุจกำแพงเหล็กพลันบางเบาลง
แสงจันทร์สาดส่องลอดผ่านยอดไม้ลงมาเบื้องหน้า
เส้นสายสีฟ้าในดวงตาของหลื่อวิ๋นขยายกว้างขึ้น
【ตรวจพบพื้นที่ปลอดภัย】
【พ้นเขตอิทธิพลของปราณกัดกร่อนิญญา】
หลื่อวิ๋นสูดลมหายใจเข้าลึก
เขาใช้แรงเฮือกสุดท้ายพุ่งทะยานออกจากม่านหมอกมรณะ!
วูบ!
ร่างของเด็กหนุ่มและมารดาทะลุผ่านม่านหมอกขาวขุ่นออกมาสู่ผืนป่าที่โปร่งขึ้น
สายลมบริสุทธิ์พัดพาเอาความอึดอัดและกลิ่นอายความตายมลายหายไป
เขาย่อตัวลงอย่างระมัดระวัง วางร่างมารดาพิงกับโขดหินใหญ่
หลื่อวิ๋นทรุดเข่าลงกับพื้นดินโคลนชื้นแฉะ หอบหายใจอย่างเอาเป็เอาตาย
หยาดเหงื่อและโลหิตผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก ทว่ารอยยิ้มบางเบากลับปรากฏขึ้นบนมุมปากที่แห้งผาก
เขารอดมาได้...
พาผู้เป็มารดาหนีพ้นคมเคียวมัจจุราชได้สำเร็จ
ทว่า...
เมื่อลมหายใจเริ่มกลับมาเป็ปกติ โสตประสาทของเขาก็เริ่มััถึงบางสิ่ง
เงียบ...
ป่าดงดิบยามวิกาลที่ควรจะมีเสียงแมลงหรือเสียงลมพัดใบไม้ กลับเงียบสงัดจนผิดปกติ ราวกับสรรพชีวิตในบริเวณนี้ถูกข่มขู่จนเตลิดหนีไปสิ้น
หยดน้ำค้างบนใบไม้ร่วงหล่นกระทบพื้น เสียงดังก้องในความเงียบ
หลื่อวิ๋นก้มหน้าลง สายตาของเขาปะทะเข้ากับพื้นโคลนชื้นแฉะเบื้องหน้า
ดวงตาสีทองที่เพิ่งคลายความระแวดระวัง พลันเบิกกว้าง
รอยเท้า...
ไม่ใช่รอยเท้าสัตว์ป่า แต่เป็รอยเท้าของมนุษย์จำนวนหกคู่!
รอยเท้าเ่าั้... ไม่ได้มุ่งหน้าเข้าสู่เขตหมอก พวกมันเดินมาจากทิศทางตรงข้าม เหยียบย่ำหญ้าจนแหลกลาญ และมาสิ้นสุดลงล้อมรอบโขดหินที่เขานำมารดาไปวางพิงไว้พอดิบพอดี
มีคนมาดักรออยู่ที่นี่... ก่อนที่พวกเขาจะพ้นหมอกออกมาเสียอีก!
ความยินดีเลือนหายไปในพริบตา
แทนที่ด้วยความเย็นเยียบและโทสะที่แล่นริ้วจับขั้วหัวใจ...
โคลนชื้นแฉะใต้ฝ่าเท้ายังคงยุบตัวลงตามรอยประทับ
น้ำค้างหยดลงสู่หลุมรอยเท้าเ่าั้...
ติ๋ง...
มันยังใหม่... ใหม่จนผิวน้ำที่ขังอยู่ยังคงสั่นไหว
หลื่อวิ๋นกวาดสายตาสีทองที่พร่ามัวไปรอบทิศทาง ความยินดีที่รอดพ้นจากหมอกพิษถูกแทนที่ด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่กำลังถูกต้อนเข้ามุม
ป่าโปร่งไร้หมอกแห่งนี้มิใช่ดินแดนแห่งความรอด
ทว่าเป็ลานปะาที่ถูกเตรียมไว้!
ฟุ่บ...
ฟุ่บ...
เสียงเสื้อผ้าเสียดสีกับอากาศดังขึ้นแ่เบาจากเงามืดของแมกไม้
ไม่ใช่สัตว์อสูร
วิถีการเคลื่อนไหวหนักแน่น เป็จังหวะ และแฝงด้วยจิตสังหารอันเยือกเย็น
เงาดำหกสายค่อยๆ ก้าวหลุดพ้นจากความมืดของรากไม้ใหญ่และโขดหิน พวกมันล้อมกรอบเข้ามาอย่างช้าๆ ปิดตายทุกเส้นทางหลบหนี
แสงจันทร์สาดส่องกระทบตราสัญลักษณ์จันทร์เสี้ยวสีเงินบนชายอาภรณ์
กลุ่มนักฆ่าที่บุกเรือนพัก... พวกมันอ้อมค่ายกลมรณะมาดักรออยู่ที่นี่!
“สายเืแห่งเสิ่น... ช่างดื้อด้านเสียจริง”
น้ำเสียงแหบพร่าและเยือกเย็นดังจากหนึ่งในเงาดำ มันก้าวออกมายืนเบื้องหน้าหลื่อวิ๋นในระยะสิบก้าว
“สิบปีที่พวกเราตามหา... ไม่นึกเลยว่าจะมาซุกหัวอยู่ในป่ากันดารเช่นนี้ ซ้ำยังเลี้ยงดูสุนัขจรจัดจนเติบใหญ่พอจะแว้งกัดได้”
หลื่อวิ๋นมิได้ตอบโต้
เขาค่อยๆ คลายวงแขน ปล่อยให้ร่างของมารดาพิงโขดหินอย่างมั่นคง
ก่อนจะหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้า สายตาของเขาหยุดมองใบหน้าของสตรีผู้ให้กำเนิดเป็ครั้งสุดท้าย... ลมหายใจของนางรวยรินจนแทบััไม่ได้ ผิวเนื้อที่เคยอบอุ่นกลับเย็นเฉียบดุจน้ำแข็ง รอยช้ำสีม่วงคล้ำรอบข้อมือผอมบางที่เคยถูกล่ามโซ่ยังคงเด่นชัดบาดตา
ภาพความเปราะบางของสตรีผู้ยอมสละทุกสิ่งเพื่อเขา จุดชนวนเพลิงโทสะที่บีบคั้นอยู่ในอกให้ะเิออกจนไร้หนทางควบคุม
เขาหมุนตัวกลับมา ก้มหน้ามองรอยเท้าของนักฆ่าผู้นั้นที่ประทับลงบนพื้นดิน
โลหิตสีแดงฉานยังคงหยดจากปลายนิ้วและหางตาซ้าย
ตึก...
หลื่อวิ๋นก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว
เขาเหยียบลงบนรอยเท้าของนักฆ่าเบื้องหน้า บดขยี้ร่องรอยนั้นจมลงไปในชั้นดินโคลนอย่างแรง!
ั์ตาสีทองเงยขึ้นจ้องมองกลุ่มเงาดำ
ไม่มีความหวาดกลัว
ไม่มีความลังเล
มีเพียงรังสีอำมหิตที่หนาหนักจนแทบจะจับต้องได้
“พวกเ้าไล่ล่ามารดาข้า... บีบคั้นให้นางต้องทนทุกข์ทรมานมาตลอดสิบปี...”
น้ำเสียงของเด็กหนุ่มแหบพร่า ทว่าดังก้องกังวานในความเงียบสงัด
มีดพร้าบิ่นงอในมือถูกยกขึ้นชี้หน้าศัตรู
“คืนนี้... ผู้ใดที่พกพาสัญลักษณ์จันทร์เสี้ยว...”
เขาแค่นยิ้มเย็นเยียบ
“...ข้าจะฝังพวกมันไว้ใต้ดินโคลนแห่งนี้ให้หมดสิ้น!”
ชิ้ง!
เสียงชักกระบี่หกเล่มดังประสานกันเป็หนึ่งเดียว ประกายโลหะเย็นสะท้านสะท้อนแสงจันทร์
เหง่งหง่าง...
เสียงระฆังโบราณดังขึ้นในห้วงจิตของหลื่อวิ๋นเป็ครั้งสุดท้าย
【สภาวะสังขาร: แตกหัก】
【คำเตือน: ขีดจำกัดการต่อสู้เป็ศูนย์】
【เปิดใช้เส้นทางสกัดจุดมรณะ... แลกเปลี่ยนด้วยอายุขัยหนึ่งปีต่อหนึ่งลมหายใจ】
"ตกลง" หลื่อวิ๋นตอบรับในใจอย่างไร้ความลังเล
วูบ!
ทันทีที่ยอมรับเงื่อนไข ความเ็ปอันพิสดารพลันจู่โจม หลื่อวิ๋นรู้สึกราวกับไขกระดูกถูกแช่แข็งด้วยน้ำแข็งพันปี พลังชีวิตถูกสูบกระชากออกไปอย่างตะกละตะกลาม ิับริเวณหลังมือเหี่ยวย่นลงเล็กน้อยในเสี้ยววินาที เส้นผมสีดำขลับบางส่วนพลันซีดขาวลงอย่างเห็นได้ชัด ลมหายใจที่พ่นออกมาแปรเปลี่ยนเป็ไอเย็นเยียบ... คล้ายกลิ่นอายของคนตายที่เพิ่งลุกจากหลุม!
เป็เพียงเสี้ยวพริบตา แต่เป็ครั้งแรก...
นับั้แ่ปรากฏตัว ที่บุรุษชุดดำผู้นำกลุ่มเผลอขยับเท้าถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว มือที่กำด้ามกระบี่กระชับแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาที่เคยเยือกเย็นเผยความระแวงออกมาอย่างปิดไม่มิด เมื่อค่ายกลมรณะของพวกมันกำลังถูกสั่นคลอนด้วยจิตสังหารของ "คนบ้า" ที่ยอมเผาผลาญิญญาตนเองเพื่อลากพวกมันลงนรก!
สายลมหนาวพัดกรรโชกหอบเอาใบไม้แห้งปลิวว่อน กลิ่นอายจิตสังหารปะทะกันจนอากาศบิดเบี้ยว
ณ ชายป่าเร้นิญญา... ภายใต้แสงจันทร์เยียบเย็น... วงล้อมสังหารของเงาจันทร์เสี้ยวได้ปิดตายลงแล้ว!
และการต่อสู้เพื่อแลกเปลี่ยนอายุขัย... กำลังจะเปิดม่านขึ้นในอีกไม่ช้า!
- จบตอนที่ 9 -
81
![ตำแหน่งพระชายาเนี่ย ขอลาออกได้ไหม [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1674879085_72170339.webp)