ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        หลินเมิ้งหยาขยับปากเป็นรูปตัว“O”มองดูป๋ายซูที่กำลังเปลี่ยนรูปร่างของแท่งเหล็กกลับเป็นแหวนอีกครั้งก่อนจะสวมกลับลงบนนิ้ว

        “คือว่า...ข้าเองก็เรียนมานิดหน่อยอย่างไม่ตั้งใจเจ้าค่ะ”

        ป๋ายซูหยักยิ้มถ่อมตัวเมื่อถูกสายตาเลื่อมใสของหลินเมิ้งหยาจ้องมอง นางจึงรู้สึกเคอะเขินเล็กน้อย

        “สอนข้าหน่อยได้หรือไม่? ”

        แม้จะไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดนายหญิงซึ่งเป็นสตรีชนชั้นสูงต้องการเรียนวิชาสะเดาะกลอน

        แต่นี่ไม่น่าใช่เวลาพูดเรื่องนี้นี่นา

        “นายหญิง...เรื่องนี้ค่อยว่ากันทีหลังเถิดเจ้าค่ะ”

        เมื่อถูกป๋ายซูส่งสายตาเตือนหลินเมิ้งหยาจึงนึกขึ้นมาได้ว่านี่หาใช่เรื่องที่ต้องทำในเวลานี้ไม่

        เปิดประตูห้องออกหลินเมิ้งหยากับป๋ายซูลอบเดินเข้าไปภายใน

        ยืมแสงจันทร์จากทางด้านนอกในการมองหลินเมิ้งหยามองดูชายที่นอนอยู่บนเตียงอย่างละเอียด

        เหตุใดจึงเป็นเขา?

        งานเลี้ยงดำเนินไปกว่าครึ่งทางไท่จื่อกับชายารองตู๋กูส่งยิ้มทักทายแขกเหรื่อในงาน

        หญิงสาวสวมใส่ชุดเสมือนนางกำนัลวิ่งเข้าไปในงานด้วยท่าทางตื่นตระหนก

        “แย่แล้วแย่แล้ว ไท่จื่อเพคะ พระชายารอง เกิดเรื่องไม่ดีขึ้นแล้วเพคะ”

        ทันทีที่ได้เห็นนางกำนัลร้องเอะอะโวยวายดวงตาของไท่จื่อกับชายารองตู๋กูพลันเปล่งประกาย ราวกับกำลังรอดูอะไรสนุก ๆ

        “บังอาจไท่จื่อประทับอยู่ที่นี่ เหตุใดจึงร้องโหวกเหวกโวยวายเช่นนี้”

        ชายารองตู๋กูผู้เป็นนายหญิงของจวนรีบลุกขึ้นว่ากล่าวนางกำนัลคนนั้น

        “พระชายารองได้โปรดลงโทษหม่อมฉันด้วยหนู่ปี้เพียงแค่ร้อนใจเพคะ พระชายารองได้โปรดอภัยให้หม่อมฉันด้วย”

        นางกำนัลที่ถูกตวาดร่างกายสั่นเทิ้มเพราะความหวาดกลัวหดตัวคุกเข่าอยู่กลางห้องโถง เม้มปากแน่น ไม่กล้าส่งเสียงใด ๆ อีก

        “เหนียงเหนียงอย่ากริ้วเลยเพคะหนู่ปี้คิดว่านางจะต้องมีเรื่องสำคัญต้องการพูดอย่างแน่นอน เข้ามา เจ้าจงมาที่นี่”

        นางในคนสนิทของชายารองตู๋กูเรียกนางกำนัลผู้นั้นเข้ามา

        นางกำนัลหน้าแดงก่ำกระซิบข้างหูนางในคนสนิทเบา ๆ

        “เจ้าพูดเรื่องจริงอย่างนั้นหรือ?อย่าพูดจาไร้สาระ นี่เป็นเรื่องเกี่ยวกับความเป็นความตายเชียวนะ”

        นางกำนัลพยักหน้าลงสุดชีวิตดวงตาเผยให้เห็นความกระวนกระวาย

        นางในครุ่นคิดก่อนจะกระซิบข้างหูชายารองตู๋กู

        “เกิดเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร?ไท่จื่อเพคะ คิดไม่ถึงเลยว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นในงานเลี้ยงพระองค์ได้โปรดลงโทษหม่อมฉันด้วย”

        ชายารองตู๋กูคุกเข่าลงชำเลืองมองไท่จื่อด้วยท่าทางหวาดกลัวระคนกระวนกระวาย

        ไท่จื่อที่รู้อยู่ก่อนแล้วจึงแสดงท่าทางชะงักงันพยุงร่างชายารองของตนเองขึ้น ก่อนจะแสร้งเอ่ยถามต้นสายปลายเหตุ

        “เป็นอะไรไป?เกิดเรื่องอะไรขึ้นกระนั้นหรือ?”

        ชายารองตู๋กูร่ำไห้ส่งเสียงอ่อน

        “เป็นความผิดของเฉินเซี่ยเองไท่จื่อได้โปรดเห็นแก่หน้าหม่อมฉันและอย่าได้โทษท่านอ๋องกับองค์หญิงเลยนะเพคะ”

        ไท่จื่อถลึงตาโตหูที่กำลังเงี่ยฟังของคนในงานเปิดกว้างเพื่อรอรับฟังข่าวสาร

        กวาดสายตามองหาหลงเทียนอวี้ นอกจากเขาแล้ว ในงานเลี้ยงแห่งนี้ไม่มีองค์ชายคนอื่นอีก

        องค์หญิงหมิงเยว่เองไม่อยู่ที่นี่หรือว่าทั้งสองคนนั้น........

        “บังอาจนักเห็นจวนของข้าเป็นอะไร? ”

        ตบโต๊ะเสียงดังเสียงของงานเลี้ยงที่เคยดังครึกครื้นพลันเงียบกริบ

        ไท่จื่อโกรธเกรี้ยวเดินนำชายารองตู๋กูและคนกลุ่มใหญ่ไปทางห้องที่อยู่ด้านหลังสวน

        ยังไม่ทันจะเข้าไปถึงเสียงกระเส่าของหญิงสาวพลันดังลอดออกมา

        ใบหน้าของไท่จื่อแข็งทื่อส่งสัญญาณผ่านทางสายตาให้ชายารองตู๋กู ก่อนจะพยายามปกปิดแววตาสาแก่ใจของตนเอง

        “ท่านอ๋ององค์หญิง ไท่จื่อเสด็จ ได้โปรดเปิดประตูด้วย”

        ขันทีเดินเข้าไปเคาะประตูด้วยความว่องไว

        แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเสียงร้องภายในห้องจะยิ่งดังมากขึ้น

        “เกิดอะไรขึ้น?หรือว่าพวกเจ้าไม่รู้จักคำว่าอายอย่างนั้นหรือ?”

        ริมฝีปากของไท่จื่อหยักยิ้มเย็นชา

        ออกแรงเปิดประตูห้องรับแขกแสงไฟจากโคมของนางกำนัลสาดส่องไปทั่วทั้งห้อง

        สิ่งที่ได้เห็นคือพื้นโต๊ะ เก้าอี้ อยู่ผิดที่ผิดทาง

        แม้ผ้าม่านรอบเตียงจะไม่ถูกเปิดออกทว่าแรงสั่นสะเทือนของเตียงกลับทำให้คนอื่นคิดไปไกล

        ดังนั้นใบหน้าของเหล่าคุณหนูทั้งหลายจึงแดงก่ำ ก่อนจะถอนตัวออกไป

        ดวงตาของคนที่เคยมีประสบการณ์มาก่อนเปล่งประกายเพราะคิดว่ากำลังจะได้เห็นอะไรสนุกๆ พวกเขารอให้ไท่จื่อเปิดผ้าคลุมรอบบเตียงออกอย่างใจจดใจจ่อ

        หลังจากเสียงร้องเสมือนโบยบินขึ้นสู่จุดสุดยอดสำเร็จของหญิงสาวดังขึ้นเสียงหอบหายใจถี่ ๆ ของฝ่ายชายและฝ่ายหญิงพลันทำให้คนอื่นหัวใจเต้นระรัว

        ชายารองตู๋กูลากผ้าม่านรอบเตียงออกเพื่อดูหน้าฝ่ายชายและฝ่ายหญิงไร้ยางอาย

        ทว่าหลังจากได้เห็นใบหน้าของฝ่ายหญิงแล้ว นางอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา

        “เหตุใดจึงเป็นเจ้า?”

        รีบปิดผ้าอีกครั้งสีหน้าของชายารองตู๋กูเผยความโกรธเกรี้ยว

        ไท่จื่อยังไม่รู้ว่าสถานการณ์พลิกผันแล้วเขานึกว่าชายารองตู๋กูกำลังแสดงละคร

        “เอาล่ะเจ้าอย่าได้ช่วยพวกเขาปิดบังความผิดเลย น้องสาม ข้าเคยบอกแล้วว่าหากเจ้าชอบข้าสามารถทูลขออนุญาตจากเสด็จแม่เพื่ออนุญาตให้เจ้าอภิเษกได้ เฮ้อเหตุใดเจ้าจึงต้องทำเช่นนี้ที่นี่ด้วย?”

        ไท่จื่อทุบหน้าอกของตนเองราวกับกำลังหาวิธีแก้ปัญหากับเรื่องน่าอับอายของราชวงศ์และฮ่องเต้หมิง

        ทว่า เขามองไม่เห็นสายตาของชายารองตู๋กูที่พยายามจะส่งสัญญาณให้เขาเลยแม้แต่น้อย

        “ไท่จื่อเพคะท่านอ๋องเพียงแต่มึนเมาเล็กน้อยเกรงว่าจะมิมีอะไรเกี่ยวข้องกับองค์หญิงหมิงเยว่นะเพคะ”

        ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าเสียงหวานใสเสียงหนึ่งจะดังขึ้น

        ชายาอวี้หลินเมิ้งหยาเดินตามหลังสาวใช้ที่กำลังถือโคมเล็กส่องทางเข้ามา

        ไท่จื่อถอนหายใจขณะที่กำลังจะบอกให้หลินเมิ้งหยาอธิบาย ทว่าเขากลับได้เห็นคนที่เดินตามหลังนางมาเสียก่อน

        ดวงตาเบิกกว้างขึ้น

        ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งใบหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็ง

        ทว่าเมื่ออยู่ข้างกายหญิงสาวที่กำลังส่งยิ้มอ่อนโยนเล็กน้อยตรงหน้าพวกเขาทั้งคู่เหมาะสมกันราวกิ่งทองใบหยก

        สถานการณ์พลิกผันทุกคนต่างคาดไม่ถึง ชายที่น่าจะส่งเสียงร้องกระเส่าอยู่ในกระโจมแต่กลับเดินเข้ามาจากทางด้านนอก อีกทั้งเสื้อผ้ายังถูกใส่อย่างเรียบร้อย

        “มิใช่ว่าเจ้า...”

        ไท่จื่อพึมพำแผนการทำให้หลงเทียนอวี้กับองค์หญิงหมิงเยว่แสดงฉากเสพกระสันต่อหน้าทุกคนของเขาพังทลายลงต่อหน้าต่อตา

        หากเป็นไปตามแผนแม้หลงเทียนอวี้จะไม่ยินยอม แต่ก็มิอาจปฏิเสธได้อีก

        ทว่าหลงเทียนอวี้กลับหยุดยืนอยู่ตรงหน้า เช่นนั้น คนที่อยู่หลังผ้าม่านเป็นใคร?

        “ไอหยานี่คือหงส์คู่ของฮูหยินอันแห่งจวนไท่จื่อมิใช่หรือ?”

        อยู่ ๆหลินเมิ้งหยาก็ร้องขึ้นก่อนจะหยิบหยกขาวชิ้นหนึ่งขึ้นมาจากพื้นที่มีของวางระเกะระกะ

        เพียงได้เห็นหยกหงส์คู่สีหน้าของไท่จื่อพลันแข็งทื่อ

        เขาจำได้นี่คือของที่เขามอบให้ฮูหยินอันในวันที่นางเข้ามาถวายงานในจวน

        หรือว่าคนที่อยู่บนเตียงก็คือ...

        “ตามที่ข้ารู้พระชายากับฮูหยินอันมิเคยรู้จักกันเหตุใดพระชายาจึงรู้ได้ว่าหยกหงส์คู่ชิ้นนี้เป็นของฮูหยินอันอย่างนั้นหรือ? ”

        ชายารองตู๋กูรู้ดีว่าหากทุกคนที่นี่ได้เห็นว่าคนหลังผ้าม่านเป็นใคร มันมิต่างอะไรจากการฉีกหน้าตัวเอง

        นางกัดฟันหาข้ออ้าง

        แต่ใครจะรู้ว่าหลินเมิ้งหยาจะใช้มือทัดผมพลางส่งเสียงเรียบ

        “สาวใช้ของหม่อมฉันเข้าไปในครัวเพื่อหยิบขนมยู่ลู่เกิงมาให้แต่นางไม่ทันระวังจึงชนเข้าใครบางคน ตอนที่หม่อมฉันตามไปเจอ หญิงคนนั้นอ้างว่าตนเองคือฮูหยินอันแห่งจวนไท่จื่อตอนแรกหม่อมฉันไม่เชื่อ ทว่าฮูหยินอันกลับนำยหกชิ้นนี้ออกมายืนยัน เพียงได้เห็นหม่อมฉันรู้ได้ทันทีว่าหยกชิ้นนี้เป็นของมีราคา ใช่ว่าคนธรรมดาทั่วไปจะมีได้ดังนั้น หม่อมฉันจึงจำลักษณะของหยกชิ้นนี้ได้เพคะ”

        คำพูดของหลินเมิ้งหยาทำให้สีหน้าของไท่จื่อและชายารองตู๋กูเปลี่ยนไป

        เสียงซุบซบนินทาเริ่มดังขึ้น

        “กรี๊ด...ทำไมเป็นเจ้า!ข้าคือฮูหยินอันของไท่จื่อเหตุใดคนต่ำช้าเช่นเจ้าจึงทำเช่นนี้กับข้า!”

        เป็นเรื่องบังเอิญที่น่าตลกหลินเมิ้งหยาอดที่จะชื่นชมทักษะในการแสดงของฮูหยินอันไม่ได้

        ในความเป็นจริงฮูหยินอันคิดว่าคนที่มีความสัมพันธ์เล่าร้อนกับนางคือไท่จื่อ

        เมื่อยาหมดฤทธิ์นางจึงได้เห็นว่าชายที่นอนอยู่ข้างกายตนเองเป็นเพียงยามเฝ้าประตูจวนเท่านั้น

        เป็นเพียงจิ้งจอกแต่กลับแอบใช้บารมีของเสือฮูหยินอันลืมไปแล้วว่าตอนนี้กำลังเกิดอะไรขึ้น

        “นังแพศยา”

        ไท่จื่อกัดฟันดึงดาบออกจากเอวขององครักษ์ข้างกาย

        สาวเท้าเข้าไปที่เตียงหลังผ้าม่านผลักชายารองตู๋กูจนล้มไปที่อีกฝั่ง พุ่งตัวเข้าไปก่อนที่เสียงร้องสองเสียงจะดังขึ้น

        โลหิตสีแดงฉานรินไหลลงจากเตียง

        สีหน้าทุกคนเคร่งขรึมไท่จื่อกลายเป็นตัวตลกต่อหน้าผู้อื่นเป็นครั้งที่สอง

        หลงเทียนอวี้ยกแขนขึ้นกำบังหลินเมิ้งหยา

        ทว่านางกลับส่ายหน้า ก่อนจะดันการป้องกันของเขาออก

        นางเป็นหมอดังนั้นจึงไม่เคยกลัวเลือด

        ตอนนี้นางกำลังชื่นชมความน่าอดสูของไท่จื่อดังนั้นจึงไม่มีแม้แต่เวลากลัว

        โกรธ?อับอาย? สงสัย? เรื่องพวกนี้ไม่สำคัญแต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการแก้แค้นของนางเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น

        “ไท่จื่อหม่อมฉัน..”

        ชายารองตู๋กูรีบพุ่งเข้าไปเพื่อต้องการอธิบายทว่า สายตาอาฆาตมาดร้ายของไท่จื่อกลับทำให้นางตื่นตระหนก

        โลหิตสีแดงไหลจรดปลายดาบแล้วหยดลงบนพื้น

        สีหน้าของไท่จื่อแฝงไว้ซึ่งความโหดเหี้ยมอำมหิต

        หากมิใช่เพราะคนที่อยู่ตรงนี้ล้วนเป็นคุณชายคุณหนูเขาคงฆ่าให้ตายจนหมดสิ้น

        ด้านหลังผ้าม่านควรจะเป็นหลงเทียนอวี้และหมิงเยว่แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะกลายเป็นคนสนิทของเขากับยามเฝ้าหน้าประตู

        อีกทั้งเขายังเป็นผู้นำทุกคนมาดูละครฉากนี้เองกับมือ แล้วแบบนี้จะไม่ให้เขาโกรธได้อย่างไร

        สายตาเย็นชาพยายามปกปิดความโกรธของตนเอง

        ทว่าเขาหันไปสบตากับดวงตาสีดำคู่หนึ่ง

        หรือว่าหลินเมิ้งหยาจะเป็นคนจัดการเรื่องทั้งหมดนี้?

        ไท่จื่อครุ่นคิดก่อนจะปฏิเสธความคิดของตนเอง

        เป็นไปไม่ได้หลินเมิ้งหยาไม่รู้จักคนในจวนของเขา แม้นางอยากจะแก้แค้นเขา แต่ก็ไม่มีทางทำเช่นนี้ได้อย่างแน่นอน

        อย่างน้อยคนที่ทำเรื่องพวกนี้จะต้องเป็นคนที่คุ้นเคยกับตนในจวนของเขาเป็นอย่างดี

        สายตาฉงนหันมองทางหลงเทียนอวี้และกลุ่มคนเหล่านั้น กวาดสายตามองทุกคน สุดท้ายจับจ้องที่ชายารองตู๋กูที่กำลังส่งเสียงร้องไห้

        ครุ่นคิดบางทีท่าทางตื่นตระหนกของนางเมื่อครู่ อาจเพราะได้เห็นว่าเป็นฮูหยินอันใช่หรือไม่?

        หากนางเป็นคนทำแล้วเหตุใดนางจึงต้องปิดบังใบหน้าของฮูหยินอัน?

        ตกลงใครทำเรื่องนี้กันแน่

        “เข้ามานำศพเจ้าพวกไร้ยางอายสองคนนี้ออกไปทิ้งให้หมากิน”