หลังจากเหตุการณ์ในวันฝนตกนั้น ผ่านมาได้เพียงสองวัน แต่สำหรับ คิน มันเหมือนเวลาผ่านไปเป็อาทิตย์ เขาไม่เข้าใจตัวเองเลยสักนิด
“เด็กคนนั้น…มีอะไรดีวะ?”
เขาถามตัวเองแบบนั้นอยู่หลายครั้งในหัว แม้ปากจะไม่ยอมพูดกับใคร แต่เพื่อนสนิทในกลุ่มก็เริ่มสังเกตได้
“่นี้มึงแปลกๆ ว่ะ คิน มึงไม่ไปสโมฯเลย จะไปนั่งเฝ้าตึกศิลป์ทำไมวะ?”
กราฟ เพื่อนสนิทของคินถามขึ้น ขณะกำลังเดินหาของกินกันหลังเลิกคลาส
“กูอยากเปลี่ยนบรรยากาศมั่งไง” คินตอบเรียบๆ ไม่สบตา
“เปลี่ยนบรรยากาศ... หรือเปลี่ยนคนมอง?” กราฟหัวเราะลั่น ก่อนจะโดนคินผลักหัวเบาๆ แล้วเดินหนีไปอีกทาง
คินหยุดยืนอยู่ตรงหน้าตึกศิลปศาสตร์อีกครั้ง เขาไม่แน่ใจว่ามีนเรียนอยู่ห้องไหน แต่แค่ได้เห็นจากระยะไกลก็พอใจแล้ว
แล้วในที่สุด โชค (หรืออะไรบางอย่าง) ก็เข้าข้างเขาอีกครั้ง
มีน เดินออกมาจากตึกพอดี แถมยังถือชีทเรียนเต็มมือเหมือนเดิม ร่างเล็กในชุดนักศึกษาที่แอบดูหลวมๆ เดินช้าๆ อย่างไร้จุดหมาย
คินยิ้มมุมปากนิดๆ ก่อนจะเดินเข้าไปหาเหมือนทุกอย่างเป็เื่บังเอิญ
“อ้าว... บังเอิญจัง เจอกันอีกแล้วนะมีน”
มีนสะดุ้งเล็กน้อย พอเห็นว่าเป็คินก็ยิ้มเก้อๆ “ครับ…พี่คินจำชื่อผมได้ด้วย?”
“จำได้สิ วันนั้นเราทำให้พี่เปียกฝนเลยนะ”
“ฮะ?! ผมสิที่เปียก! พี่ต่างหากที่ใจดีมาช่วยผม…”
คินหัวเราะเบาๆ กับท่าทางใแบบเด็กน้อยของมีน
“วันนี้เรียนเสร็จแล้วใช่มั้ย เดี๋ยวพี่เลี้ยงข้าว เย็นนี้พอว่างมั้ย?”
มีนทำหน้าใอีกครั้ง ตาโตขึ้นทันที “เอ่อ… พี่จะเลี้ยงผมเหรอครับ?”
“อื้อ ถือว่าตอบแทนที่ได้เจอหน้าเราวันนี้แล้วกัน”
มีนหน้าแดงก่ำ ไม่แน่ใจว่านี่เป็การจีบ หรือแค่พี่คินใจดีธรรมดา แต่สุดท้ายก็พยักหน้าตอบตกลงแบบไม่ต้องใช้เวลาคิดนาน
ร้านข้าวแกงเล็กๆ หน้าปากซอยมหาวิทยาลัยอาจดูธรรมดา แต่สำหรับคิน มันคือร้านแรกในชีวิตที่เขารู้สึกตื่นเต้นที่จะได้นั่งตรงข้ามใครสักคน
มีนพูดคุยตะกุกตะกักเล็กน้อยด้วยความประหม่า แต่คินกลับฟังอย่างตั้งใจมากกว่าทุกบทสนทนาที่เขาเคยมีมา
“ผมเพิ่งย้ายจากต่างจังหวัดมาอยู่หอแถวนี้… ยังไม่ค่อยมีเพื่อนเลยครับ”
“งั้นก็ถือว่าพี่เป็เพื่อนคนแรกของเราได้มั้ย?” คินถาม พลางมองอีกฝ่ายด้วยสายตาอ่อนโยน
มีนเงยหน้าขึ้นมามอง ก่อนจะยิ้มเขินๆ แล้วพยักหน้า
“ได้ครับ พี่คินเป็เพื่อนคนแรกของผมเลย…”
คินหัวเราะเบาๆ ก่อนจะกระซิบในใจ
“แต่พี่ไม่อยากเป็แค่พี่น้องน่ะสิ…”
218
