Series - มฤตยูเขียว
EP7 ร่องรอยการติดต่อ
ควันสีดำที่พุ่งเข้าโอบล้อมจั๊กจั่นนั้นไม่ใช่แค่ควันธรรมดา มันคือ 'ไอดำแห่งความสิ้นหวัง' ที่ถูกปรุงแต่งด้วยอาคมให้ดูดซับสติสัมปชัญญะและพลังงานชีวิตของผู้ที่สูดดมเข้าไป จั๊กจั่นทรุดลงทันที แต่ก่อนที่ร่างของเธอจะกระแทกพื้น...
ฉึก!
กรงเล็บพลังงานสีอำพันที่พุ่งออกมาจากมือซ้ายของอคิราห์ก็พุ่งเข้าคว้าตัวจั๊กจั่นไว้ได้อย่างฉิวเฉียด อสูรตาสมิง ใช้สัญชาตญาณช่วยปกป้องผู้ช่วยจำเป็ของจอมเวทอย่างไม่ตั้งใจ
“เฮ้ย! ยัยจอมเวท! ยัยเด็กนี่หมดสติไปแล้ว! รีบเอาของกินตรงหน้ามาให้ฉันก่อนเร็ว!” เสียงของเ้าสมิงยังคงะโสั่งอย่างเร่งรีบและหิวกระหาย
อคิราห์ใช้มือขวาที่ว่างอยู่ ฟาด เข้าไปที่เงาปีศาจสีดำที่กำลังพุ่งเข้าใส่เธอโดยตรง!
เปรี๊ยะ!
พลังเวทพื้นฐานปะทะกับไอดำ จนเกิดเสียงคล้ายการเผาไหม้ในอากาศ อคิราห์ใช้่เวลาสั้นๆ นั้น โยน ร่างของจั๊กจั่นออกไปพ้นจากรัศมีการต่อสู้ไปยังมุมห้อง
“นายจะกินก็กินไป ไอ้สมิง! แต่อย่าให้เศษไอดำพวกนั้นหลุดรอดไปถึงคุณหญิงได้!” อคิราห์ออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นะเื
แกร๊ก! แกร๊ก! ฟุ่บ!
กรงเล็บพลังงานสีอำพันจากมือซ้ายของอคิราห์พุ่งเข้าตะครุบเงาปีศาจสีดำไว้อย่างรวดเร็วราวกับอสรพิษที่กำลังจะเขมือบเหยื่อ เงาปีศาจดิ้นรนและกรีดร้องโหยหวนเมื่อพลังงานของมันถูกดูดกลืน
“อ๊ากกกก!” เสียงร้องของนวลดังขึ้นเมื่อเงาปีศาจถูกทำลาย
ปัง!
เมื่อเงาปีศาจถูก เ้าสมิง ดูดกลืนเข้าไปในมือซ้ายของอคิราห์จนหมดสิ้น... นวลที่กำลังยืนหัวเราะอย่างบ้าคลั่งก็ ล้มลง พร้อมกับอาการกระอักเือย่างรุนแรง
“ยัยจอมเวท! แกทำอะไรกับฉัน!” นวละโออกมาด้วยความเ็ป
“ฉันไม่ได้ทำอะไร... นวล อาคมที่แกใช้สร้าง 'เงาปีศาจ' ขึ้นมานั้น... เป็อาคมที่เชื่อมโยงพลังชีวิตกับผู้ร่ายอย่างลึกซึ้ง เมื่อเงาปีศาจถูกทำลาย... พลังชีวิตที่แกใช้ไปมันก็พุ่งกลับมาทำลายตัวแกเอง” อคิราห์กล่าวอย่างเฉยชา
นวลพยายามลุกขึ้น แต่เธอล้มลงอีกครั้งพร้อมกับสายตาที่เต็มไปด้วยความพยาบาท
“แก... แกไม่รอดแน่... เขา จะมาเอาคืนแก...!” นวลพูดกระซิบก่อนที่ร่างกายจะแน่นิ่งไป
เมื่อภัยคุกคามแรกหมดไป อคิราห์รีบใช้มีดอาคมของเธอ กรีด ไปที่เถาวัลย์สีดำที่รัดคุณหญิงไว้ เถาวัลย์นั้นส่งเสียงคล้ายหวีดหวิวเบาๆ ก่อนจะสลายกลายเป็ละอองสีเขียวมัวๆ
“คุณหญิง... คุณหญิงปลอดภัยแล้วค่ะ” อคิราห์เข้าไปประคองคุณหญิงที่อ่อนแรงจนแทบสิ้นสติ
หลังจากเหตุการณ์สงบลง ตำรวจมาจัดการกับร่างของนวล อคิราห์ใช้เื่ราวที่ปรุงแต่งขึ้นเกี่ยวกับการทะเลาะวิวาทระหว่างแม่บ้านและนายจ้างจนเกิดอุบัติเหตุ แต่ในโลกของเธอ... เธอรู้ดีว่าเื่นี้ยังไม่จบ
อคิราห์ยืนพิงขอบหน้าต่างในห้องรับแขกชั้นล่าง มือซ้ายสวมถุงมือเวทสีเงินกลับเข้าไปใหม่ แว่นอาคมถูกถอดออก เธอใช้เพียงดวงตาสีอำพันมองออกไปที่เถาวัลย์นอกบ้านที่ดูเหมือนจะเหี่ยวเฉาลงไปบ้างแล้ว
“ฉันอิ่มชะมัด ยัยจอมเวท! ไอดำแห่งความสิ้นหวัง ของยัยนวลนี่มันอร่อยกว่า มฤตยูเขียว เยอะเลย!” เสียงเ้าสมิงพึมพำจากมือซ้ายของเธอ
“นายอย่าเพิ่งสบายใจไป ไอ้สมิง” อคิราห์ตอบกลับเสียงเครียด “อาคมที่นวลใช้... ไม่ใช่สิ่งที่สาวใช้ทั่วไปจะรู้ มีคนสอนเธอ”
“ก็แน่สิ! ฉันบอกแกแล้วไง! ยัยแก่ที่อยู่เื้ันั่นน่ะ... พลังงานของมันยังอยู่ในคฤหาสน์นี้... เหมือนมันกำลังเฝ้าดูเราอยู่เลย!” อสูรตาสมิงส่งเสียงเตือนอย่างจริงจัง
“พลังงานมืด... พลังงานแห่งความแค้น... และอาคมที่สามารถปลิดชีพเหยื่ออย่างช้าๆ” อคิราห์พึมพำ “ฉันเดาว่าคนร้าย้าทรัพย์สิน แต่ใช้ความแค้นส่วนตัวของนวลเป็เครื่องมือ... แล้วใครล่ะที่มีพลังเวทพอที่จะทำเื่แบบนี้ได้?”
ขณะที่อคิราห์กำลังใช้ความคิด... จั๊กจั่นที่ฟื้นขึ้นมาแล้วและกำลังนั่งพักอยู่ที่เก้าอี้อีกตัวก็ค่อยๆ ลุกขึ้นเดินเข้ามาหาเธอ
“คุณผู้หญิงคะ... หนูว่า... หนูเห็นอะไรบางอย่างค่ะ” จั๊กจั่นพูดด้วยน้ำเสียงแ่เบา แต่แววตาของเธอดูกล้าหาญขึ้นอย่างมากหลังจากผ่านเื่ร้ายๆ มา
“อะไรเหรอ น้องจั๊กจั่น?”
“ตอนที่คุณผู้หญิงทุบผนังและทำลายตุ๊กตาอาคม... หนูไม่ได้หมดสติทันที... หนูเห็น... ร่องรอย ค่ะ” จั๊กจั่นยกแว่นอาคมกรอบใสขึ้นสวมอีกครั้ง
“ร่องรอยอาคมที่เพิ่งหายไป?”
“ไม่ใช่ค่ะ... มันเป็ ร่องรอยการติดต่อสื่อสาร” จั๊กจั่นชี้ไปที่ผนังห้องที่ยังมีรอยแตกอยู่ “หนูเห็นแสงสีม่วงเรืองๆ ... มันไม่ใช่แสงที่มาจากตุ๊กตา แต่มัน พุ่ง ออกมาจากห้องนี้ ไปยังจุดๆ หนึ่ง ในตัวคฤหาสน์นี้”
อคิราห์หันขวับไปมองจั๊กจั่นด้วยความสนใจ ดวงตาอำพันของเธอจ้องมองไปที่ร่องรอยที่จั๊กจั่นชี้
“ชี้ให้ฉันดูสิว่ามันพุ่งไปที่ไหน?”
จั๊กจั่นค่อยๆ เดินตามร่องรอยพลังงานที่เธอมองเห็นผ่านแว่นอาคม แสงสีม่วงเรืองๆ นั้นลอยอยู่กลางอากาศ... มันเลื้อยผ่านประตูห้องรับแขก... ผ่านโถงทางเดิน... จนไปหยุดอยู่ที่ ห้องเก็บของเก่าแก่ ที่อยู่ด้านหลังคฤหาสน์!
อคิราห์หยิบกุญแจที่เธอเก็บได้จากร่างของนวลก่อนตำรวจจะมาถึง...
“ห้องเก็บของ... เป็สถานที่ที่ง่ายต่อการแอบซ่อนและทำพิธี” อคิราห์พูด “แต่ถ้าคนร้ายที่แท้จริงคือ 'จอมเวท' แล้วล่ะก็... การเข้าไปในห้องเก็บของครั้งนี้จะไม่ง่ายเหมือนการทุบผนังอีกแล้ว”
เธอหันไปมองจั๊กจั่นที่ใบหน้าซีดเผือดแต่ยืนอย่างมั่นคง
“เตรียมตัวให้พร้อม... น้องจั๊กจั่น... เรากำลังจะพบกับ 'คนร้าย' ที่แท้จริงแล้ว”
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
206
