“เมฆ ฟ้า น้องอยากกินอะไร”ไผ่ที่เดินจูงมือน้องทั้งสองเอยถามขึ้น
“อะไรก็ได้ครับแล้วแต่พี่เลยผมไม่เื่มาก”เมฆตอบกลับ เขาไม่อยากเรียงร้องอะไรเพราะรู้ว่าพี่ชายลำบาก
“หนูก็ด้วยกินอะไรก็ได้แล้วแต่พี่เลย”ฟ้าเองก็เช่นกันทั้งสองต่างก็คิดเหมือนกัน"
“ถ้าเช่นนั้นเดียวพี่พาไปกินอะไรที่น้องยังไม่เคยกิน ตอนนี้พี่มีเงินเยอะแล้วต่อไปเราไม่ลำบากแล้ว ถ้าน้องอยากกินอะไรแค่บอกพี่เดียวพี่พาไปกิน” ไผ่ที่รู้ความคิดของน้องๆก็อดที่จะอบอุ่นไม่ได้
“จริงหรอพี่ เรามีตัวเยอะหรอผมอยากกินขนมเยอะๆอยากได้ของเล่นเยอะๆ”เมฆที่ได้ยินคำพูดของไผ่ก็ตาโตรีบเอยขึ้นทันที
“หนูด้วยหนูอยากวาดรูปแล้วก็ชุดสวยๆ”ฟ้าก็รีบเอยเช่นกัน
“ได้วันนี้พี่จะพาน้องไปซื้อทุกอย่างเลย แต่ตอนนี้เราไปกินข้าวเที่ยงกันก่อน”ไผ่พูดแล้วพาน้องทั้งสองไปยังร้านอาหารแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล
หลังจากกินข้าวเรียบร้อยแล้วทั้งสามคนก็เดินเล่นสักพัก จากนั้นไผ่ก็พาน้องไปซื้อทุกอย่างที่น้องอยากได้ แม้ว่าไผ่จะซื้อทุกอย่างตามใจน้องแต่เหมือนว่าน้องของเขาก็ยังคงกังวลอยู่ดีกลัวว่าเงินของไผ่จะหมดจึงซื้ออย่างละนิดหน่อยเท่านั้น ไผ่เองก็ไม่ได้พูดอะไรมากแต่กลับดีใจมากกว่าที่เห็นน้องๆมีนิสัยเช่นนี้
หลังจากที่เดินเล่นและซื้อทุกอย่างแล้วก็เย็นพอดีไผ่จึงพาน้องไปหาอะไรกินก่อนจะพากันกลับห้อง เมื่อกลับมาถึงหลังจากให้น้องๆอาบน้ำแล้วไม่นานทั้งสองคนก็หลับไปอย่างรวดเร็วจากความเหนื่อยล้าทั้งวัน
ไผ่ยืนมองน้องทั้งสองคนสักพักก่อนจะปิดไฟแล้วออกมานั่งที่ระเบียงก่อนจะมองไปด้านนอกที่เต็มไปด้วยแสงไฟอันสว่างไสวทั่วเมือง
“ตอนนี้เราพึ่งจะอายุสิบหกปียังมีเวลาอีกสองปีกว่าเราจะสามารถปลุกพลังได้ ในระยะเวลาสองปีนี้จะมีดินแดนลึกลับที่แข็งแกร่งปรากฎขึ้นมากมายด้วยกันอีกทั้งในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าจะมีดินแดนลึกลับที่มีหินปลุกพลังระดับSอยู่ด้านใน”
“ที่สำคัญคือในอีกหนึ่งหนึ่งปีจะมีดินแดนลึกลับที่มีหินปลุกพลังระดับSSปรากฎขึ้นและมันยังเป็หินปลุกพลังที่จะมอบทักษะอันแข็งแกร่งเกี่ยวกับมิติอย่างทักษะเคลื่อนย้ายมิติอีกด้วย น่าเสียดายที่เราไม่สามารถปลุกพลังได้จึงไม่สามารถเข้าไปนำมันออกมาได้ แม้จะรู้อนาคตแต่เมื่อไม่มีพลังก็ทำอะไรไม่ได้”ไผ่บ่นพึมพำด้วยความเสียดาย
ไผ่ส่งจิตััเข้าไปในตราประทับบนหลังมือก่อนจะกวาดตามองว่ายังมีสมุนไพรเหลือมากพอจะซื้อบ้านขนาดใหญ่ตามที่เขา้าหรือไม่
“ตอนนี้เราคิดเื่บ้านก่อนถ้าเรามีบ้านเป็ของตัวเองเราจะสามารถทำอะไรหลายอย่างได้ง่ายขึ้น แต่การจะซื้อบ้านที่ตรงตามความ้าของเรานั้นต้องใช้เงินจำนวนมหาศาลและสมุนไพรที่มีอยู่คงขายได้เงินเพียงแค่ไม่กี่สิบล้านคงไม่พออย่างแน่นอน”ไผ่พยายามคิดหาหนทางว่าจะทำยังไงข้อมูลที่มีก็ช่วยอะไรไม่ได้
“เดี๋ยวก่อนนะข้อมูลงั้นรึ ฮ่า ฮ่่า หึหึหึ”ไผ่ที่ตื่นเต้นจนลืมตัวหัวเราะออกมาเสียงดังแต่เมื่อรู้ตัวจึงรีบปิดปากตนเองทันทีเพราะกลัวว่าเสียงหัวเราะจะทำให้น้องๆตื่น
“การมีข้อมูลใช่ว่าจะไร้ประโยชน์ถ้าเรารู้วิธีใช้มันอย่างถูกต้อง”เมื่อคิดได้ดังนั้นไผ่จึงเริ่มวางแผนทั้งหมดอย่างรวดเร็ว หลังจากที่คิดว่าทุกอย่างลงตัวแล้วไผ่ทอดสายตามองไปด้านนอกสักพักก่อนจะหันหลังกลับเข้านอน
ไผ่ตื่นแต่เช้ามาเตรียมกับข้าววางเอาไว้บนโต๊ะให้น้องทั้งสองคน ไม่นานเมฆกับฟ้าก็เดินออกมาจากห้องด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม
“พี่ที่นอนหลับสบายมากเลย”
“ใช่ๆนอนสบายมากเลย”
“น้องล้างหน้าแปรงฟันหรือยัง”ไผ่ถามขึ้นเมื่อเห็นทั้งสองคน
“พวกเราทำแล้วครับพี่”
ส่วนทางด้านฟ้าเพียงแค่พยักหน้าหงึกๆสนับสนุนคำพูดของเมฆ
“ดีมากงั้นกินข้าวกินเถอะ วันนี้พี่มีธุระต้องออกไปด้านนอกเมฆกับฟ้าก็เล่นอยู่ในห้องนะเดียวพี่จะรีบกลับมาอีกอย่างอย่าไปเล่นที่ระเบียงนะมันอันตรายเข้าใจไหม”ไผ่พูดขึ้นขณะนั่งกินข้าว
“เข้าใจแล้วครับ/ค่ะพี่”ทั้งสองตอบรับพร้อมกับก่อนจะก้มหน้าก้มตากินข้าวอย่างมีความสุข
“จำได้ไหมถ้าพี่ไม่อยู่ต้องทำยังไง”ไผ่เอยขึ้นขณะยืนอยู่หน้าห้องหลังจากกินข้าวเสร็จ
“จำได้ครับ ถ้าพี่ไม่อยู่ห้ามเปิดประตูให้คนแปลกหน้า”เมฆพยักหน้าตอบ
“แล้วก็ต้องล็อกประตูด้วย”ฟ้าตอบด้วยเช่นกัน
“เก่งมากพี่ไปก่อนนะ”พูดจบไผ่ปิดประตูแล้วเดินไป
หลังจากที่ออกมาจากโรงแรม ไผ่เดินไปหาที่เปลี่ยนชุดแล้วใส่หน้ากากเหมือนกับครั้งก่อนจากนั้นก็เก็บสมุนไพรที่มีทั้งหมดในมิติออกมาใส่กระเป๋าจากนั้นก็เดินไปยังหอการค้าจันทราม่วงทันที
เมื่อมาถึงก็บังเอิญได้พบกับพนักงานคนเดิม เมื่อสอบถามก็รู้ว่าไผ่มาขายสมุนไพรพนักงานสาวคนเดิมจึงพาไผ่ไปยังห้องส่วนตัวเดิมและยังเป็ผู้ประเมินวัยกลางคนคนเดิม
หลังจากการประเมินของชายวัยกลางคนทำให้ไผ่ได้รับเงินมามากถึง 59,000,000เครดิต หลังจากทำการซื้อขายและรับเงินมาแล้วไผ่ก็ใช้ช่องทางเดิมในการออกไปจากหอการค้าแห่งนี้
‘ได้เงินมาอีก59ล้านเครดิตซึ่งรวมกับเงินที่มีอยู่กว่าสิบล้านเครดิตที่เหลือจากการใช้จ่ายไปเรายังมีเงินเหลืออีกเกือบ70ล้านเครดิตแค่นี้ก็น่าจะพอแล้ว’ไผ่คำนวณทุกอย่างในใจขณะมุ่งหน้าไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง
ไผ่ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงจุดหมายด้านหน้าของไผ่เป็อาคารขนาดใหญ่ตกแต่งสวยงามและสูงเจ็ดชั้นป้ายที่ประตูทางเข้าเขียนตัวอักษรขนาดใหญ่ว่าหอสมุนไพรแสงตะวัน.
1K
