“มีเมียบ้าๆ แบบคุณนี่ผมปวดหัวชะมัด”วิเนตย์บ่นไประหว่างเดินตามหลังภรรยา วธุกาลอบยิ้มอย่างชอบใจที่ทำให้เขาหัวเสียได้ผ่านไปสักพักก็มาถึงห้องพักบนแพที่มีราคาแพงที่สุดในรีสอร์ตแห่งนี้ซึ่งมีอยู่ด้วยกันทั้งหมดเพียงห้าห้องเท่านั้น
“กุญแจอยู่ในกระเป๋ากางเกงคุณช่วยล้วงหน่อยได้ไหม”ชายหนุ่มทำท่าเหมือนตัวเองกำลังถือกระเป๋าทั้งสองข้างไม่มีมือจะล้วงกระเป๋ากางเกง
“บ้าหรือเปล่าคุณวิเนตย์คุณก็วางกระเป๋าลงสิเื่ง่ายๆ ทำให้มันยุ่งยากไปได้ แปลกคน”หญิงสาวพูดแล้วก็ยืนกอดอกรอคอยการเปิดประตูของสามี
“นิดหน่อยก็ช่วยกันไม่ได้เลยนะคุณวาท” คนถูกรู้ทันปล่อยกระเป๋าในมือลงพื้นดังตุบ!
“ว้าย ลูกแม่พังหมดแล้วมั้งนั่น วางเบาๆหน่อยไม่ได้เหรอคุณ”
“อ้อ ลืมว่ามีโน้ตบุ๊กด้วย”คราวนี้วิเนตย์ดูจะสะใจนิดๆเขาไขกุญแจแล้วเสียบแถบแม่เหล็กเข้าที่ไฟในห้องก็สว่างขึ้นในทันทีหันหลังกลับไปมองภรรยาซึ่งก้มลงหิ้วกระเป๋าของตัวเองขึ้นมากอดไว้แนบอกเดินเข้ามาภายในห้องเหมือนกับกลัวว่าเ้าสิ่งที่อยู่ในนั้นจะถูกเขากระทำรุนแรงเหมือนเมื่อครู่นี้ชายหนุ่มอดที่จะหัวเราะในท่าทีของภรรยาไม่ได้เดินไปหิ้วกระเป๋าของตัวเองเข้ามาบ้าง
สภาพห้องของที่นี่ก็สมกับเป็ห้องสวีตราคาแสนแพงเตียงนอนขนาดเจ็ดฟุตสีขาวสะอาดสะอ้าน มีโซฟาเบดตัวใหญ่อยู่ปลายเตียงมีโต๊ะไม้ยาวสำหรับวางโทรทัศน์ขนาด 52 นิ้วภายในห้องน้ำก็มีอ่างสำหรับคู่รักไว้แช่น้ำอุ่นอันนี้ค่อยน่าสนใจหน่อยเพราะมีเหมือนบ้านหลังใหญ่เลยหน้าห้องก็เป็ประตูบานเลื่อนมีผ้าม่านยาวสีขาวที่ถูกรวบเอาไว้ทั้งสองข้างวิวจากข้างในมองออกไปก็เห็นแม่น้ำสีเขียวมรกตตัดกับต้นไม้หนาตามองสูงก็เป็ท้องฟ้าสีสดใสอากาศของวันนี้ช่างดีงามจริงๆ
ชื่นชมความงามของห้องกับบรรยากาศเสร็จแล้ววธุกาก็เดินมาจัดการกับเสื้อผ้าที่อยู่ในกระเป๋าของตัวเอง หญิงสาวหยิบโน้ตบุ๊กออกจากกระเป๋าเสื้อผ้าอย่างระมัดระวังมันมีขนาดเล็กเลยสามารถใส่เข้ากระเป๋าฟองน้ำอันเล็กและเข้ามาอยู่ในกระเป๋าใบนี้ได้ไม่ยาก
“เอาละคุณเมียครับช่วยทำหน้าที่ด้วยการเก็บเสื้อผ้าใส่ตู้ให้ผมด้วยนะครับ” วิเนตย์บอกคนที่ยืนก้มๆเงยๆ หน้าตู้เสื้อผ้า วธุกาชะงักเล็กน้อยก่อนจะลงมือนำเสื้อแขวนใส่ตู้ต่อ
“ทำไมฉันต้องทำด้วยล่ะ”
“ก็มันหน้าที่ของคุณไม่ใช่เหรอ”
“ฉันว่าต่างคนต่างทำดีไหม”
“ถ้าเป็เมียผมเขาก็คงทำให้”มือที่กำลังจะหยิบเสื้อในกระเป๋าขึ้นใส่ไม้แขวนเสื้อถึงกับชะงักงันแล้วหันหลังกลับไปมองคนที่นอนเอกเขนกอยู่บนเตียงเหมือนวิเนตย์จะรู้ตัวว่าได้หลุดปากอะไรออกไป สีหน้าของเขาแลดูเครียดขึ้นมานิดๆ
“ใช่สิ ฉันมันไม่ใช่เมียจริงๆ ของคุณนี่งั้นก็คงไม่ผิดหากฉันจะไม่แขวนเสื้อใส่ตู้ให้คุณ” พูดแล้วก็ปิดตู้เสื้อผ้าลงก้าวเท้าเร็วๆ ผ่านประตูบานเลื่อนไประเบียงหน้าห้อง
ประตูบานเลื่อนที่เปิดกว้างไว้ทำให้หญิงสาวยังอยู่ในสายตาของผู้เป็สามีวิเนตย์นอนกึ่งนั่งอยู่บนเตียงมือก็กดรีโมตเลื่อนหาช่องรายการที่ตนเองไม่ได้สนใจอยากจะดูเลยสักนิดแต่ก็ต้องเปิดโทรทัศน์เพื่อให้บรรยากาศภายในห้องไม่เงียบจนเกินไปมองไปหน้าห้องพักอีกทีภรรยาคนสวยก็เอาตัวเองไปนอนอยู่บนเปลญวนเสียแล้ว
“จะหลับลงเหรอคุณวาท เรามาฮันนีมูนนะ”เขาเอ่ยลอยๆ ทว่าเสียงดังพอจะให้คนด้านนอกได้ยินด้วยคนบนเปลไม่ตอบอะไรออกมากลับปิดตาหนีเขาเสียดื้อๆ
“คุณวาทเข้ามาคุยกันก่อนดีไหมเราต้องอยู่ที่นี่ทั้งวันทั้งคืนเลยนะ คุณจะหนีหน้าผมเป็เด็กๆ แบบนั้นไม่ได้”
“ฉันอยากอาบแดดตอนสายๆ”
“เชื่อตายล่ะ เข้ามาเถอะ เร็ว! อย่าให้ต้องออกไปอุ้มนะ” คราวนี้เปลที่ส่ายไปมาถึงกับหยุดกึกเพราะวธุกาใช้เท้าวางบนพื้นก้าวลงจากเปลอย่างขัดใจ
“มีอะไรจะคุยกับฉัน”หญิงสาวไปยืนตรงหน้าของสามีด้วยสีหน้าบึ้งตึง
“มาให้ผมกอดหน่อยสิ”
“ฮะ!ผีเข้าหรือเปล่าคุณวิเนตย์ บ้าหรือเปล่าจู่ๆ ก็จะมาขอกอดกันดื้อๆ แบบนี้”คนเป็สามีไม่ตอบกลับลุกขึ้นนั่งแล้วเดินไปปิดม่านเข้าหากันโดยเปิดไว้เพียงประตูบานเลื่อนเท่านั้น
“คุณวิเนตย์ยังเช้าอยู่นะ”ไม่แปลกที่วธุกาจะคิดแบบนี้ ก็ท่าทีของเขาดูชอบกลทำไมต้องปิดม่านตอนสายๆอย่างนี้ด้วย
“คุณคิดไปถึงไหนคุณวาทผมจะกอดคุณผมต้องโชว์ชาวบ้านชาวช่องเขาด้วยรึไงเผื่อมีใครโผล่หน้ามาเล่นน้ำตอนเช้าก็เห็นเข้าพอดีน่ะสิผมอยากมีความเป็ส่วนตัวเหมือนกันนะ”
“จะมีใครมาเห็นได้ยังไงเราอยู่ต้นน้ำห้องแรกของรีสอร์ต”
“ก็อาจจะเป็รีสอร์ตของเพื่อนคุณก็ได้เผื่อลอยคอเลยแล้วหลุดมานี่”
“เว่อร์ไปแล้ว อ๊ะ!” วิเนตย์ดึงคนเถียงไม่หยุดเข้ามากอดแล้วเอนตัวลงนอนบนเตียงนุ่มไปด้วยกันวธุกาดิ้นขลุกขลักเพียงเล็กน้อยก่อนจะสงบลงในอ้อมกอดของสามีหัวใจเต้นในจังหวะแรงเร็วด้วยกันทั้งคู่ จนไม่รู้ว่าเป็เสียงเต้นของใครกันแน่ชั่วอึดใจหนึ่งฝ่ายสามีก็กดจูบลงบนหน้าผากของภรรยาอย่างนุ่มนวล
“ผมขอโทษที่พูดถึงเมียเก่าให้คุณได้ยินต่อไปนี้ผมจะไม่หลุดปากแบบนี้อีกแล้วคุณวาท” ดวงตาคู่สวยกะพริบถี่ๆเพราะไม่คิดว่าจะได้ยินเขาพูดเื่นี้ออกมา หญิงสาวยิ้มน้อยๆ แบบคนเผื่อใจเจ็บไว้แล้ว
“ไม่เป็ไรหรอกค่ะคุณวิเนตย์ยังไงเสียเขาก็คือเมียคุณส่วนฉันก็แค่...คนอื่น”ขมขื่นอยู่ไม่น้อยที่ต้องเอ่ยคำนี้ออกมา คำว่า คนอื่น
“อย่าพูดแบบนี้สิคุณวาท”
“จะให้ฉันพูดแบบไหนคะยังไงมันก็คือความจริง ความจริงแล้วฉันไม่น่าแต่งงานกับคุณเลย ถ้าคุณป้าไม่เอาสินสอดไปให้คุณยายแล้วหัวเด็ดตีนขาดฉันก็ไม่แต่งหรอก” วธุการะบายอย่างอึดอัดใจตรงหน้าอกล่ำๆ ของเขาทำไมต้องอยู่ในท่านี้ด้วยนะหญิงสาวเองก็ไม่เข้าใจเขานอนเหยียดตัวยาวโดยที่มีเธออยู่ในอ้อมกอด แถมซุกหน้าซบเหมือนคนยินยอมแบบนี้ด้วย
“ผมเสียใจนะที่คุณพูดแบบนี้ผมอุตส่าห์เลือกคุณ” คำพูดของวิเนตย์ดังแ่ๆ เหมือนคนเอ่ยลอยๆ อย่างไม่ตั้งใจ
“ฉันอยากมีครอบครัวแต่ว่า...คงไม่มีโอกาสนั้นแล้ว ฉันทำลายมันเองเพราะความโง่ของตัวเอง”
“อย่าพูดแบบนี้สิคุณวาทเรากำลังฮันนีมูนอยู่นะ เราควรจะทำวันนี้ให้มีความสุขสิไม่ใช่ไปพูดถึงอดีตที่มันกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้”วิเนตย์ตัดบทเพราะไม่อยากได้ยินน้ำเสียงเศร้าๆ ของภรรยาอีกต่อไป
‘อดีตที่กลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้’ วธุกาเงยหน้าขึ้นมองสามีและจ้องเขาชนิดที่ไม่ยอมลดละให้แก่กันดวงตาคู่สวยหรี่แคบลงนิดๆ ก่อนจะประกายจ้าขึ้นเต็มดวงใหม่อีกครั้ง
“มีอะไร ทำไมมองผมแบบนั้น”จนวิเนตย์อดที่จะสงสัยไม่ได้
“คุณควรบอกตัวเองนะคะไม่ใช่ฉัน”
เจ็บลึกไปถึงทรวงเลยทีเดียวสำหรับวิเนตย์เขาจ้องตาคนพูดนิ่งๆ แล้วคลายอ้อมแขนออกท่าทางของเขาเ็าในทันทีทำเหมือนวธุกาไม่ได้มีตัวตนอยู่ตรงนี้ไม่ได้โกรธหญิงสาวเลยจริงๆ แค่อยากอยู่เงียบๆ สักครู่เท่านั้นเอง
ฝ่ายภรรยาตีความหมายการเฉยชาของสามีว่าเขากำลังโกรธที่เธอกล้าไปแตะต้องเื่ในอดีตของเขาหญิงสาวพลิกตัวออกจากท่อนแขนของเขาแล้วลุกขึ้นนั่งเดินกลับออกไปนอนอยู่บนเปลญวนเหมือนก่อนหน้าคนที่นอนอยู่บนเตียงมองออกไปข้างนอกดวงตาคู่คมเข้มมองนิ่งเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ในใจหลับตาลงแน่นแล้วยกศีรษะกระแทกลงกับหมอนใบใหญ่สองสามทีก่อนจะลุกขึ้นเดินไปหาคนที่อยู่บนเปล
“คุณวาทผมอยากเล่นน้ำ”ชายหนุ่มเดินมาเกาะเปลญวนของภรรยา
“ก็เล่นไปสิคะ” อีกคนก็ทำเหมือนไม่สนใจ
“ผมไม่มีเพื่อน”
ตูม!!!ไม่ทันไรเสียงะโน้ำจากห้องข้างๆ ก็ดังขึ้นวธุกาไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาแต่หันไปมองลูกค้าที่ลอยคออยู่ในน้ำจากนั้นก็หันมามองสามี สื่อด้วยสายตาว่าเขามีเพื่อนแล้ว
“ผมอยากเล่นน้ำ...กับคุณมาฮันนีมูนกันนะคุณวาทจะปล่อยให้ผมเล่นน้ำคนเดียวได้ยังไง”
“คนเดียวที่ไหนคนอื่นเขาก็เล่น”
“คุณวาท”
“อะไรอีกล่ะ”
“ไปกันเถอะเร็วเข้าให้ผู้ใหญ่รอมันไม่ดีนะ”วธุกาหันหน้าขึ้นมองคนที่บอกว่าตัวเองเป็ผู้ใหญ่ก่อนจะแบะปากออกคล้ายหมั่นไส้เสียเต็มประดา
“อย่างคุณน่ะไม่ใช่ผู้ใหญ่แล้วคนสูงอายุชัดๆ”
“นี่กล้าว่าผัวตัวเองแบบนี้เลยเหรอคุณวาทนี่แน่ะ”
“โอ๊ะโอ๊ะ! อย่าเล่นแบบนี้นะ อ๊าย! คุณวิเนตย์ฉันบอกให้หยุดไง”วธุกาตีมือเขาที่แหย่เข้ามาจิ้มเอว จนเธอสะดุ้งสะท้านเปลสั่นะเืไปหมดแล้ว
“จะลงน้ำได้หรือยัง”วิเนตย์ทำท่าจะคว่ำเปลของหญิงสาวลงให้รู้แล้วรู้รอดหากว่าไม่ได้รับคำตอบที่น่าพึงพอใจ
“โอเคๆ พอแล้วๆ”ต้องยอมจำนนเพราะไม่อยากเจอดรรชนีแสนร้ายกาจของเขา
“ดีงั้นลุกขึ้นไปหยิบเสื้อชูชีพมาสวมเดี๋ยวนี้”วิเนตย์บอกพร้อมชี้นิ้วไปตรงเสาที่แขวนเสื้อชูชีพไว้สองตัว
“คนบ้าอะไรผีเข้าผีออก”บ่นไปพร้อมกับสวมเสื้อชูชีพไปด้วย
“บ่นอะไรได้ยินนะ”
“เปล๊า ว่าแต่คุณเถอะจะเล่นน้ำตรงไหนก็ตามโปรแกรมนี่ต้องสี่โมงไม่ใช่เหรอถึงจะมีลอยคอในน้ำ”
“ก็เล่นหน้าห้องนี่แหละปล่อยตัวจากจุดนี้ให้ลอยตามน้ำไปตรงท้ายรีสอร์ตโน่นจากนั้นก็ปีนขึ้นบันไดตรงท้ายรีสอร์ตเดินย้อนกลับมายังไงล่ะ”พูดพร้อมกับชี้นิ้วไปท้ายรีสอร์ตที่ไกลลิบลิ่ว
“จะบ้าเหรอ ไม่ใช่ใกล้ๆ เลยนะคุณจะลอยคอก็ลอยไปคนเดียวเถอะ ฉันจะเกาะเชือกอยู่แถวนี้นี่แหละ”
“ไปเถอะคุณวาท”วิเนตย์ทำตาเ้าเล่ห์หลังจากสวมเสื้อชูชีพเรียบร้อยแล้ว
“ไม่ อย่ามาชักจูงเสียให้ยาก”
“ไปเถอะน่า” เขามองอีกคนอย่างมีเลศนัยเมื่อเห็นว่าเสื้อชูชีพถูกสวมใส่เรียบร้อยแล้วก็คว้าเอวของภรรยาแล้วะโลงน้ำไปด้วยกัน
“กรี๊ด! ตูม!!!”ร่างของทั้งคู่จมดิ่งลงไปใต้ผืนน้ำที่ใสแจ๋วจนสามารถมองเห็นพื้นด้านล่างได้วิเนตย์รีบคว้าภรรยาแล้วดันตัวขึ้นสู่ผิวน้ำเพียงแค่ตั้งสติได้วธุกาก็ตบตีเขาเป็การใหญ่
“จะบ้าหรือไง ทำแบบนี้ได้ไงคุณวิเนตย์ฉันไม่เล่นน้ำแล้วเกือบตายแน่ะ” หญิงสาวพูดคล้ายคนอยากร้องไห้วิเนตย์เห็นแล้วอดสงสารและหมั่นไส้ในคราวเดียวกันไม่ได้
“ลงน้ำแค่นี้ไม่ตายหรอกใส่ชูชีพอยู่จะกลัวอะไร”
“ฉันว่ายน้ำไม่เป็!เกิดตายขึ้นมาจะทำยังไง”
“อยู่กับน้ำแต่ว่ายน้ำไม่เป็คุณนี่มันเหลือเกินนะ แต่เอ๊ะ! หลอกกันนี่หว่าคุณบอกว่าไปว่ายน้ำเล่นที่รีสอร์ตของเพื่อนไม่ใช่เหรอ กล้าโกหกผมเหรอคุณวาทนี่แน่ะๆ”
“โอ๊ยๆ พอๆ ฉันแค่ขำๆอย่าเอาจริงเอาจังนักสิจี้เอวในน้ำนี่ฉันตายได้จริงๆ นะ”หญิงสาวรีบเกาะคอเขาไว้แน่นพร้อมกับมองตาละห้อยเหมือนคนยอมแพ้แล้วจริงๆเพียงไม่อยากให้เขาแกล้งตัวเองในน้ำถึงกับปั้นเื่ที่ไม่สมเหตุสมผลออกไป
“ร้ายจริงๆ คุณนี่”
“ล้อเล่นนิดเดียวเอง น้ำอุ่นสบายดีนะว่าแต่คุณปล่อยมือจากเอวฉันได้แล้วล่ะ ฉันว่ายน้ำเป็เก่งด้วยลืมบอก”วธุกาแกะมือเขาออกจากเอวของตนเองแล้วหงายตัวบนผิวน้ำกางแขนขาออกให้ลอยไปตามกระแสน้ำที่ไหลเอื่อยๆในตอนสาย
“เห็นคุณเป็แบบนี้แล้วค่อยยังชั่วหน่อย”วิเนตย์ทำท่าเดียวกับภรรยา
“อะไร”
“ก็โกรธง่ายหายเร็วไม่ทำตัวงี่เง่าอย่างที่คิด”
“อย่างที่คิด หึคงคิดว่าฉันจะต้องงอนสุดโต่งโกรธสุดฤทธิ์ล่ะสิ ฉันไม่ใช่วัยรุ่นนะคะคุณวิเนตย์รู้ค่ะว่าอะไรเป็อะไร เราโตๆ กันแล้ว”
“รู้สึกดีที่ได้ยินแบบนี้”ชายหนุ่มโล่งอกอย่างบอกไม่ถูกหันไปมองด้านข้างก็พบภรรยาคนสวยกำลังทำตาโตมองท้องฟ้าสีครามมือก็ใช้ตีน้ำเพื่อพยุงตัวเองและบังคับทิศทางไปด้วย
“เื่อื่นอย่าเพิ่งคิดได้ไหมคุณวาทผมอยากให้เราฮันนีมูนกันอย่างมีความสุขผมขอนะคุณวาทแค่สี่ห้าวันเองมันจะเป็ความทรงจำของคุณและผมในอนาคตคุณไม่อยากเก็บวันเวลาดีๆ ตอนอยู่ที่นี่เอาไว้บ้างหรือยังไง”ดวงตาของหญิงสาวหรี่แคบลงเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มตรงมุมปากนิดๆ
“ถ้าคุณไม่ทำให้ฉันอารมณ์บูดเสียก่อนฉันก็พร้อมจะทำฮันนีมูนของเราให้มีความสุขค่ะคุณวิเนตย์”หญิงสาวหันไปมองสามีและทำหน้าเหมือนกับว่าทุกอย่างขึ้นอยู่ที่เขาไม่ใช่ตัวเธอ
“ตามนั้นเราจะร่วมมือกันฮันนีมูนอย่างมีความสุข” ชายหนุ่มยิ้มรับอย่างพอใจในคำพูดของภรรยา
129
![มัจจุราชพลังจิต [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1687335012_75672784.webp)
![ซ่อนกลิ่น [Omegaverse] เล่ม1 (ทดลองอ่าน)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1629378226_92180047.webp)
