"กรี๊ดดดดดด!"
นนท์อ้าปากกรี๊ดร้องลั่นห้องน้ำ ออกมาเป็เสียงของหญิงสาวด้วยความใกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น หญิงสาวอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆ และกำลังเติมแป้งอยู่หน้ากระจก สะดุ้งใและหันมามองเขาด้วยสายตาประหลาด
นนท์คิดในใจว่าตอนนี้เขาคงฝันไปแน่ๆ อยู่ๆ เขาจะเป็ผู้หญิงไปได้อย่างไร เขาจึงลองเอามือขึ้นมาหยิกแก้มของตัวเองดู
"โอ๊ย! เจ็บฉิบหายเลย แปลว่าไม่ใช่ความฝันเหรอวะเนี่ย?!"
นนท์เริ่มกังวลถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขา พร้อมกับสายตาที่จับจ้องไปที่ภาพสะท้อนในกระจกอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตนเอง ผู้หญิงที่เขาเห็นในกระจกอยู่ตอนนี้เป็ใครก็ไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ ตอนนี้เขากำลังเป็เธออยู่!
'ทำไมเราถึงกลายเป็ผู้หญิงไปได้ล่ะ เราเปลี่ยนไปเป็ผู้หญิงตอนไหน'
นนท์พยายามนึกทบทวนถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
‘ตู้ถ่ายรูป! ใช่... ไอ้ตู้ถ่ายรูปบ้านั่นแน่ๆ!’
เขาเริ่มปะติดปะต่อเื่ราวทั้งหมดได้อย่างรวดเร็ว
"ต้องรีบกลับไปลองถ่ายภาพในตู้นั้นใหม่!"
นนท์คิดได้ดังนั้นจึงรีบวิ่งพุ่งออกจากห้องน้ำหญิงทันที แต่เขาลืมไปว่าตอนนี้เขาใส่รองเท้าส้นสูงที่แม้แต่เดินยังยากลำบาก
กึก! พรืด!
"หวออออ!"
นนท์เสียหลักหน้าเกือบคว่ำคะมำไปที่พื้นห้องน้ำ ดีที่คว้าที่จับประตูไว้ทัน ขาของเขาสั่นพั่บๆ ราวกับเขาไม่สามารถทรงตัวได้
นนท์สบถในใจพลางถอดรองเท้าส้นสูงที่ใส่อยู่ออก แล้วถือมันไว้ในมือ อย่างละข้าง ก่อนจะใช้เท้าเปล่าวิ่งไปด้วยความรวดเร็วย้อนกลับไปทางเดิมอย่างสุดแรง
ภาพของหญิงสาวในชุดพนักงานออฟฟิศถือรองเท้าส้นสูงวิ่งเท้าเปล่ากลางห้างจึงกลายเป็ภาพอันแสนประหลาดจนเป็เป้าสายตาของคนที่เดินผ่านไปมา แต่เขาก็ไม่สนแล้วว่าใครจะมองหรือคิดอะไรกับเขาอีกแล้ว!
เขาวิ่งกระหืดกระหอบกลับมาจนถึงจุดเดิมที่เขาเจอตู้ถ่ายรูปโบราณอันเดิม
นนท์รีบเปิดผ้าม่านสีเขียวเข้มของตู้ถ่ายรูปแล้วเดินเข้าไปในตู้นั้นอย่างรวดเร็ว ถีงแม้เขาจะเหนื่อยจนหายใจหอบก็ตาม
บนหน้าจอปรากฏข้อความเดิม:
‘กรุณากดปุ่มเพื่อเริ่มถ่ายภาพแบบซิงโครไนซ์’
"หวังว่าทุกอย่างจะกลับคืนสู่ปกตินะ เอาล่ะนะ... หนึ่ง สอง สาม ขอให้เปลี่ยนคืนเหมือนเดิมด้วยเถอะ!"
พอนนท์พูดจบเขาก็ใช้นิ้วอันบอบบางของหญิงสาวกดลงบนปุ่มสีแดงทันที หน้าจอนับถอยหลังทันที นนท์ทำได้เพียงแค่หลับตาปี๋ เตรียมใจรับแสงสว่างสุดจ้าจากแสงแฟลช
3... 2... 1…
แชะ!
วาบ!!!
แสงสว่างสุดจ้าวาบพุ่งเข้าใส่หน้าของเขาอีกครั้ง นนท์รู้สึกเหมือนวูบไปชั่วขณะ และเมื่อลืมตาขึ้นมา แสงไฟในตู้ก็กลับมาเป็ปกติ เขาถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
"เฮ้อ... หวังว่าทุกอย่างจะกลับไปเป็เหมือนเดิมนะ"
นนท์พึมพำ พลางก้าวเท้าผลักผ้าม่านเดินออกจากตู้ถ่ายรูป
แต่... ทันทีที่เขาเดินออกมาจากตู้ถ่ายภาพ เมื่อปลายเท้าของเขาัักับพื้นข้างนอกตู้ถ่ายรูปและมองออกไปรอบๆ บริเวณ ความรู้สึกแปลกประหลาดระลอกใหม่ก็เข้ามาให้เขาได้ััทันที
นนท์รู้สึกถึงมุมมองสายตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างน่าใจหาย จากมุมมองที่อยู่สูงแบบปกติที่เขาคุ้นชิน ตอนนี้สายตาของเขาอยู่ต่ำจากระดับเดิมมากจนเขาััได้ เขารู้สึกราวกับโลกทั้งใบดูสูงขึ้นและทุกอย่างดูขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว
เมื่อเขาก้มลงมองดูชุดที่เขาใส่ในตอนนี้ มันไม่ใช่เสื้อเชิ้ตและกระโปรงทรงเอที่เขาใส่อยู่เมื่อครู่ และก็ไม่ใด้ย้อนกลับไปเป็เสื้อยืดกางเกงยีนส์ตัวเดิมของเขา แต่ตอนนี้ชุดของเขากลับกลายเป็เสื้อยืดลายการ์ตูนแคร์แบร์สีชมพูใส่คู่กับกระโปรงไซส์จิ๋ว!
"เฮ้ย... อย่าบอกนะว่า..."
นนท์อุทานพร้อมกับก้มมองมือของตัวเอง ที่คราวนี้มันไม่ใช่มือของหญิงสาวที่ทาเล็บสีแดง แต่มันกลายเป็มือเล็กๆ ป้อมๆ ของเด็กผู้หญิงตัวน้อยไปแล้ว!
ขณะที่นนท์กำลังยืนนิ่งด้วยความใกับเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด ก่อนที่เขาจะได้ทำอะไร อยู่ๆ แรงบีบมหาศาลจากมือลึกลับก็พุ่งเข้ามาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเล็กๆ ของเขาอย่างแรง พร้อมกับเสียงตวาดแหลมสูงที่ดังมาจาก้าหัว
"ลูก! แม่บอกว่าให้เล่นอยู่แค่ตรงหน้าตู้คีบตุ๊กตาไง ทำไมวิ่งมาตรงนี้! รู้ไหมว่าแม่เดินตามหาซะทั่วเลย!"
นนท์สะดุ้งด้วยความใ และค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองไปดูหน้าของเ้าของเสียง... ผู้หญิงวัยกลางคนท่าทางเ้าระเบียบกำลังจ้องมองเขาลงมาด้วยสายตาที่กำลังโกรธอยู่
ฉิบหายแล้ว... รอบนี้กลายเป็เด็ก แถมคุณแม่ของเด็กคนนี้ก็ยังกำลังจับแขนของเขาอยู่ตอนนี้อีกด้วย!
[จบบทที่ 2]
(ตอนต่อไป: นนท์ในร่างเด็กหญิง จะเอาตัวรอดจากคุณแม่ได้อย่างไร และเขาจะหาทางหนีกลับมาที่ตู้ได้อย่างไรในเมื่ออยู่กับแม่แบบนี้!)
150
![รัตติกาลเหมันต์ [จีนโบราณ] ทดลองอ่าน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1609080649_67021195.webp)