ทันทีที่เห็นร่างมนุษย์นอนอยู่ในกระท่อมคนใรีบเอื้อมมือไปคว้าเทียนไขใกล้ดับ นำมาวางบนพื้นเพื่อตรวจสอบข้อเท็จจริงทำให้มนัสพลันใซ้ำซ้อนรอบสอง ร่างตันๆ ที่นอนขวางทางคือร่างลูกน้องคนสนิท
“จ่าสะอาด!”
คนป่วยเข้ามาประคองร่างคนนอนบนพื้นหัวคิ้วเริ่มพันกันสมองทำงานอย่างรวดเร็ว เขาคนนี้ควรอยู่ในงานเลี้ยงฉลองชัยชนะทำไมถึงแอบนอนฟุบในกระท่อมแบบเงียบๆ จะว่าแกเมาเหมือนอาทิตย์ก่อนนี่ก็ยังหัวค่ำ ที่สำคัญจ่าสะอาดไม่มีกลิ่นเหล้าตัดตัวมนัสพลิกใบหน้าลูกน้องเข้าใกล้แสงเทียน สิ่งที่เห็นทำให้ตัวเองใสะดุ้งรอบสาม
ใบหน้าจ่าาุโขาวซีดราวกับไม่มีเืเหงื่อซึมทั้งตัวราวกับคนเป็ไข้ป่า ร่างกายอ่อนปวกเปียกประหนึ่งคนป่วยใกล้ตายหายใจถี่ๆ เสียงดังคล้ายลูกประดู่สำลักน้ำ อาการทั้งหมดที่กำลังเกิดขึ้นกับลูกน้องเคยเกิดกับเขามาก่อนแต่ไม่รุนแรงขนาดนี้ ตีความได้ว่าระหว่างทำหน้าที่ดูแลคนป่วยผู้ชายคนนี้อาการทรุดหนักแต่ปิดปากเงียบสนิท
“จ่านะจ่า…คุณก็เป็ทำไมไม่บอกหมอ”
เพราะความลนลานมนัสเผลอทำเทียนไขดับกว่าจะจุดได้ใหม่กินเวลาร่วมๆ หนึ่งนาที ด้วยเทียนเล่มนี้ทำให้มองเห็นชัดเจนกว่าเดิมเห็นลูกน้องคนสนิทพยายามเปิดปากพูดคุย แต่มีแค่เพียงเสียงแหบแห้งส่งมาจากลำคอ
“ผะ…ผะ…ผม ผม-ขอ-โทษ”
จ่าหนังเหนียวพยายามโต้ตอบเต็มกำลังทว่าตัวเองอยู่ในสภาพครึ่งเป็ครึ่งตาย และค่อนไปทางใกล้จะตายอยู่รอมร่อแกจึงมิอาจสื่อสารเื่สำคัญกับผู้เป็นาย ที่ตอนนี้กำลังเดือดปุดๆ แสดงออกผ่านสีหน้า
“ไม่ต้องพูดอะไรแล้วนอนอยู่ตรงนี้เดี๋ยวผมมา”
แม้ตัวเองป่วยหนักแทบเดินไม่ไหวแต่มนัสจำเป็ต้องทำอะไรสักอย่าง ไม่ว่าจ่าสะอาดเป็โรคอะไรร้ายแรงแค่ไหนเขาให้ลูกน้องตายมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว ชายหนุ่มรวบรวมพลังใจลุกขึ้นยืน คว้าตะเกียงดวงน้อยด้วยสองมือสั่นเทาแล้วตัดสินใจก้าวเท้าออกจากกระท่อม เดินตรงไปยี่สิบเมตรจะพบทหารเวรสองนายนั่นคือเป้าหมายที่ต้องทำให้สำเร็จลุล่วง
ทั้งที่ตัวเองเคยเผชิญความตายมาก่อนเคยวิ่งฝ่าห่าะุปืนใหญ่ไม่รู้กี่ครั้งแต่ไม่เคยมีครั้งไหนเลวร้ายไปกว่าครั้งนี้ มนัสก้าวเดินด้วยความลำบากมาถึงที่หมาย ครั้นพอมาถึงกลับต้องฉุนเฉียวหนักกว่าเดิมเนื่องจากไม่พบใครสักคนยืนโต้ลมหนาว มีเพียงกองไฟขนาดย่อมๆ ที่กำลังใกล้ดับมอด กับร่องรอยว่ากาลครั้งหนึ่งเคยมีมนุษย์ยืนอยู่ตรงนี้
บ้าชะมัด! ทำไมทหารพวกนั้นไม่อยู่เวร อย่าบอกนะว่าแอบหนีไปกินเหล้า
อารมณ์คนใจร้อนพุ่งปรี๊ดถึงจุดสุดพอไม่ได้ออกรบวินัยชักเริ่มหย่อนยาน ไม่ทำหน้าที่ไม่สนใจภารกิจไม่อะไรทั้งสิ้น แทนที่จะมีทหารเวรยืนเฝ้าตรงนี้สักคนพวกมันกลับหายหัวไปกินเหล้าเคล้านารี สงสัยไปกันหมดทั้งทีมรวมทั้งตัวหัวหน้า ด้วยความโมโหเขารีบก้าวเท้ากลับกระท่อมผุพังโดยลืมไปว่าตัวเองป่วยหนักใกล้ถึงขั้นตรีทูต
ขณะที่มนัสจ้ำพรวดด้วยความเร่งรีบเดินอยู่ดีๆ รู้สึกวูบไปคล้ายลื่นหกล้ม มีอาการเจ็บสีข้างเหมือนดั่งโดนเข็มแสนเล่มทิ่มแทงสายตามองเห็นตะเกียงพลัดหล่นกระแทกลานดิน แล้วค่อยๆ ดับสนิททำให้รอบตัวมืดมิดทันควัน
ไอ้บ้านัด! ไอ้บ้า…ไอ้บ้า…ไอ้บ้า!
คนทำพลาดทิ้งตัวนอนหงายกัดฟันเสียงดังอยากคลานไปหยิบตะเกียงมาจุดอีกครั้ง ทว่าร่างกายกลับอ่อนปวกเปียกไม่มีเรี่ยวแรงทำได้แค่เพียงถอนหายใจระบายโทสะ แล้วเริ่มสาปแช่งให้ตัวเองตกนรกชดใช้กรรม ครั้นพอลืมตามองเห็นกลุ่มดาวบนท้องฟ้ามีดาวดวงหนึ่งส่องสว่างเหนือดาวดวงอื่น จิตใจสับสนว้าวุ่นพลันคิดถึงเธอคนที่อยู่แสนไกล
ทันใดนั้นเองมนัสเริ่มััถึงความตายนี่คืออาการของคนใกล้ตายอย่างชัดเจน เขากำลังจะไปจากโลกเส็งเคร็งใบนี้ ตายไปจริงๆ ก็ดีไม่รู้จะอยู่ไปเพื่ออะไรถึงไม่อยากตายก็คงต้องตายเพราะร่างกายถึงขีดสุด
ตอนนี้ทุกอย่างรอบตัวมืดมิดไปหมดบอกไม่ได้จริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น รู้แค่เพียงคล้ายว่าตัวเองกำลังจมน้ำ มีอากาศอยู่ในช่องปากเพียงเล็กน้อยกำลังจะหมดไปกับการหายใจครั้งสุดท้าย เขาเริ่มหายใจถี่ๆ เสียงดังกว่าเดิม รู้สึกสำลักน้ำมีบางอย่างวิ่งขึ้นสมองทุกครั้งที่ขยับตัวเ็ปรวดร้าวถึงกระดูก หัวใจเต้นแรงโครมครามแต่ไม่มีแรงที่จะขยับคอ
ไม่มีประโยชน์ที่จะดิ้นรน...ผู้หมวดหนุ่มตัดใจขอยอมแพ้ เขาคงต้องตายอย่างเดียวดายในค่ายทหารเป็การตายที่ไร้ค่าไร้เกียรติไร้ศักดิ์ศรี ก่อนตัวเองต้องอำลาจากโลกนี้ตลอดกาลเื่ราวมากมายเริ่มประเดประดังเข้ามาในหัว
แม่กับน้องสาวปรากฏตัวพร้อมรอยยิ้มเศร้าๆผมขอโทษที่ไม่อาจดูแลทุกคนได้ นับจากนี้เราคงไม่ได้เจอกันอีก ต่อมาไม่นานบรรดาทหารหาญผู้เสียสละพากันยืนเรียงแถวทำท่าเคารพด้วยความแข็งขัน รอก่อนนะทุกคนเดี๋ยวผมตามไปสมทบ
เมื่อมนัสหันกลับมาด้านหลังสายตาเห็นทหารจีนยืนต่อแถวหน้ากระดาน หน้าตาสกปรกบนร่างกายมีแต่เืสีแดงสดผมต้องขอโทษจากใจจริง ผมไม่อยากฆ่าพวกคุณแม้แต่คนเดียวมันคือาและเราอยู่ฝั่งตรงข้ามกัน
นี่ใช่ไหมความผิดจากการเข่นฆ่าเขาทำให้ลูกน้องกับข้าศึกตายเป็เบือ ต้องตกนรกทั้งเป็ไม่ได้ผุดไม่ได้เกิด
คนเจ็บสะอึกสะอื้นเริ่มหายใจลำบากทันใดนั้นเองเขาเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง เธอคือคนที่ฝันถึงทั้งก่อนนอนและตอนตื่นคุณหญิงดุจดาวสวมชุดเ้าสาวสีขาวสวยสง่า กำลังโปรยยิ้มหวานพร้อมกับโบกมือทักทายเธอคนนี้ทำให้คนใกล้ตายปลาบปลื้มใจ คุณหญิงอุตส่าห์มาส่งเขาเป็คนสุดท้ายก่อนพรากจากกันขอกอดเธอสักครั้งให้ชื่นหัวใจ
คนพร่ำเพ้อก้าวเท้าเข้ามาจนเกือบถึงอยู่ดีๆ เธอคนนี้กลับกลายเป็เธออีกคน เธอคนสุดท้ายคือคู่หมั้นตามกฎหมาย คู่หมั้นที่ตัวเองรู้จักมาอย่างยาวนานแต่ไม่นึกรักหรืออยากแต่งงานด้วยสักนิด เธอคนสุดท้ายขยับตัวเข้าใกล้อย่างช้าๆเจอหน้ากันพลันชายตามองส่งยิ้มเ้าเล่ห์ จากนั้นพูดอะไรสักอย่างฟังไม่ชัดเจนรู้แต่ว่าพูดเยอะพูดมากจนรู้สึกรำคาญ
ระหว่างคิดว่าจะทำอย่างไรให้เธอหยุดพูดจู่ๆ แม่คุณใช้สองมือปลดกระดุมเสื้อเชิ้ต มองเห็นเนินอกขนาดกะทัดรัดเต็มๆ สองตา เท่านั้นเองคนใกล้ตายทนนิ่งเฉยไม่ไหวกระโจนเข้ามาห้ามพร้อมแหงนหน้าะโเสียงดัง
“ใครก็ได้ที่อยู่บนฟ้าส่งผมลงกระทะทองแดงเสียที อย่าให้ยายคนนี้มาตามหลอกหลอนได้ไหม!”
บ้าชะมัด…บ้าจริงๆ ด้วย ไม่มีอะไรบ้าไปกว่านี้อีกแล้ว ท่านยมบาลใจร้ายกับผมเหลือเกิน
วินาทีสุดท้ายก่อนตัวเองใกล้ตายแทนที่จะได้หวานซึ้งกับเธอคนนั้น ทำไมยายคนนี้ดันโผล่เข้ามาขโมยซีนมาถึงยังกล้าทำสัปดนต่อหน้าต่อตา ถ้าไม่ห้ามปรามสงสัยได้เป็ตากุ้งยิงอันที่จริงเขาชอบเื่แบบนี้เหมือนผู้ชายทั่วไปแต่ไม่ใช่เวลานี้เข้าใจหรือเปล่ายายส้มเขียวหวาน คุณหญิงดุจดาวได้โปรดกลับมาอีกครั้งแล้วใครก็ได้ช่วยติดกระดุมเสื้อยายคนนี้ที
คำอ้อนวอนของคนใกล้ตายช่างแสนไร้ค่าคุณหญิงดุจดาวหายตัวไปไร้ร่องรอย เหลือเพียงคู่หมั้นตามกฎหมายของตัวเองมนัสเหลียวมองอีกครั้งอย่างกล้าๆ กลัวๆ พร้อมถอนหายใจเมื่อรู้ว่าเธอไม่อยู่แล้วเช่นกัน
ผู้หญิงคนนี้เขารู้จักั้แ่อายุไม่กี่ขวบเคยแก้ผ้าะโน้ำคลองร่วมกันบ่อยครั้ง โตเป็หนุ่มสาวยังได้แก้ผ้าร่วมกันอีกครั้งแต่เปลี่ยนจากการจับกุ้งจับปลาหาหอย มาเป็จับกันและกันในห้องนอนคู่รักป้ายแดง
เธออายุน้อยกว่าเขาสามปีหนึ่งเดือนเป็ลูกสาวเพื่อนสนิทแม่บ้านอยู่ใกล้กัน เป็เพื่อนสนิทคุณหญิงดุจดาวตอนเรียนมหาลัยเพราะเธอทำให้เขารู้จักกับผู้หญิงในฝัน เพราะเธอทำให้เขาฝันสลายกลางสมรภูมิเดือดเธอคือคนที่เขาต้องแต่งงานเมื่อกลับกรุงเทพเราสองคนเป็ผัวเมียกันทั้งที่ไม่ได้รักกัน นี่คือการคลุมถุงชนในยุคประชาธิปไตยเฟื่องฟู
แต่ถึงตอนนี้ทุกสิ่งทุกอย่างเปลี่ยนไปไม่มีการหมั้นหมายเกิดขึ้นอย่างแน่นอน เขากำลังจะตายโดยเห็นนมเธอเป็ภาพสุดท้ายช่างเป็การตายที่พิสดารเหนือคำบรรยาย ว่าแต่เมื่อไหร่ตัวเองจะได้ตายสมใจเสียที
นั่งนับหนึ่งถึงร้อยในใจก็แล้วนับแกะะโข้ามรั้วพันตัวก็แล้ว นับดวงดาวสุกสกาวบนฟากฟ้าก็แล้วแล้วทำไมท่านยมบาลถึงไม่ยอมมารับตัว ขณะที่มนัสถอนหายใจด้วยความท้อแท้ บังเอิญมีกลิ่นอาหารชนิดหนึ่งลอยแตะจมูก
‘ไก่ต้ม!’
ชายหนุ่มผู้ป่วยหนักต้องนอนซมเป็ผักอยู่ดีๆ ใลุกพรวดขึ้นมานั่งได้เอง มนัสหรี่ตาเพ่งมองรอบตัวโดยตั้งใจ ก่อนพบว่าตอนนี้ตัวเองนั่งอยู่บนตั่งไม้ในอาคารใหญ่มีหลังคาปกคลุมมิดชิด มีแสงสว่างจากเทียนไขสามสี่จุด มีการประดับผ้าขาวดำในตัวอาคารมีกระถางธูปพร้อมธูปดอกใหญ่ติดไฟแดงแจ๋ รวมทั้งมีถาดอาหารใส่ไก่ต้มคู่กับหมั่นโถว
‘หมั่นโถว!’
ด้วยความตื่นเต้นมนัสกระโจนพรวดใส่อาหารพลัดตกจากตั่งดังโครมจุกไปหมดทั้งตัว ด้วยความหิวมนัสเอื้อมมือคว้าไก่ทั้งตัวเพื่อยัดใส่ปากเริ่มกินจากตูดไล่ขึ้นมาเรื่อยๆ เขากินด้วยความหิวและความอยากให้หนำใจ
ขณะสวาปามสายตาคมกริบทำงานไม่หยุดอาคารหลังนี้คล้ายคลึงโรงเจแถวเยาวราช มีผู้ชายสามคนแต่งตัวเหมือนคนจีนโบราณ เป็คนหนุ่มสองคนนั่งกอดกันอ้าปากค้างตัวสั่นตลอดเวลาเหมือนดั่งชาวนาถูกผีเข้าคนสุดท้ายเป็ชายวัยกลางคนนอนหงายชักตาตั้งลุงคนนี้ใส่วิกผมยาวแต่หัวล้านรูปไข่ดาว ผู้ชายทั้งสามทำให้คนกินไก่แปลกใจเหลือเกิน
ไม่เคยเห็นสามคนนี้ในเชียงตุงมาก่อนและไม่คุ้นเคยสถานที่แห่งนี้แม้แต่น้อย จำได้ว่าตัวเองนอนป่วยพะงาบๆ ใกล้ส้วมสนามกำลังฝันลามกจกเปรตและพร้อมจะตายทุกเมื่อ แล้วเหตุไฉนตัวเองถึงมาโผล่บนตั่งไม้หรือว่าทหารเวรสองคนนั้นกลับจากกินเหล้า เห็นเราใกล้ตายจึงช่วยกันแบกมาส่งโรงหมอว่าแต่ที่นี่คือที่ไหนและคนพวกนี้คือใครกันแน่?
เอ…หรือท่านแม่ทัพเชิญคณะงิ้วมาจากเมืองอื่น ช่างเป็งานฉลองที่ใหญ่โตอลังการเหลือเกิน
แม้ในใจยังนึกสงสัยตลอดเวลาแต่พยาธิในท้องส่งเสียงประท้วงไม่ยอมเลิกรา จำเป็ต้องทำให้พวกมันอิ่มหมีพีมันเมื่อมนัสทดลองชิมหมั่นโถวคำแรก มีผู้ชายคนที่สี่เดินงุดๆ เข้ามาในอาคารหมอนี่แต่งตัวสุดเชยเหมือนตัวประกอบก็จริง แต่หน้าตาดีผิวขาวจมูกโด่งราวกับลูกครึ่งยุโรปสบตากันผู้มาใหม่ทำท่าตกตะลึง ก่อนหันหลังกลับพร้อมโวยวายเสียงดังลั่นทุ่ง
“ท่านแม่ทัพยังไม่ตาย!ท่านแม่ทัพยังไม่ตาย!”
ท่านแม่ทัพยังไม่ตายก็ถูกแล้วไงไอ้รูปหล่อเอ็งเมากะแช่หรือเปล่าวะ มนัสคิดในใจขณะลงมือแทะหัวไก่ รู้สึกกระหายหยิบจอกน้ำขึ้นจิบเล็กน้อยพอรู้ว่าเป็เหล้าร้อนเขารีบยกซดหมดจอก พร้อมกับเหลียวซ้ายแลขวามองหาใครสักคน
จ่าสะอาดแอบหนีไปเมาอีกแล้วไก่ต้มกับหมั่นโถวอร่อยก็จริงแต่ชักเลี่ยน อยากได้พริกน้ำปลาสักถ้วยใครก็ได้ทำให้ดี
-------------------------------
ปล.เป็การตายที่ทะลึ่งตึงตังไปบ้าง และเป็การเกิดใหม่ที่ค่อนข้างอิ่มหมีพีมันว่าแต่มนัสโผล่ขึ้นมาที่ไหนกันแน่?
306
![ซือจุนไม่ต้องการข้า [นิยายวายจีนโบราณ\Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1671404059_76218548.webp)
