บุญตาทั้งสับสนและไม่รู้จะทำยังไงกับชีวิตดี ลำพังตัวเธอคนเดียวยังแทบจะเอาไม่รอด เธอไม่มีที่พึ่ง ครั้นจะขอความช่วยเหลือจากพ่อเธอก็ไม่กล้า ส่วนเขาก็หนีหายไปเลย วันนี้เธอก็จะออกจากโรงพยาบาลแล้วแต่เขาก็ไม่เคยมาเยี่ยม เธอพอจะเข้าใจเขาดีที่เขาเป็แบบนี้ เพราะเขาคงเสียใจและคิดว่าเธอนอกใจเลยหนีหายไปแบบนี้ เป็เธอก็คงสับสนเหมือนกัน แต่ถึงจะเข้าใจความรู้สึกเขามากเพียงใด ก็อดที่จะน้อยใจและเสียใจไม่ได้ที่เขาไม่เคยเชื่อใจ ไม่ใช่ว่าเขาหรอกหรือที่เอาทุกอย่างไปจากเธอ แล้วตอนนี้เขายังทิ้งให้เธอต้องยืนอยู่คนเดียวกับปัญหา
" ตาจะกลับไปรอพี่ไคล์ที่ห้อง " บุญตาหันไปบอกหมอเต้ที่กำลังจัดกระเป๋าให้เธออยู่
" ตาจะรอคุยกับเขาให้รู้เื่ก่อน พี่ช่วยไปส่งตาที่ห้องด้วยนะคะ "
" ได้สิ แต่ตาอยู่คนเดียวได้หรือ พี่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่มันจะติดต่อกลับมาด้วยสิ นี่ก็สามวันแล้วที่ไม่มีใครติดต่อมันได้ " เธอไม่สบายใจเลยที่ติดต่อเขาไม่ได้ ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาเป็ยังไงบ้าง
" ตาอยู่ได้ค่ะ พี่ไม่ต้องห่วง ตาไม่ทำอะไรที่ทำร้ายตัวเองและลูกแน่นอน"
บุญตานั่งมองเสื้อผ้าของคาร์ลอสที่แขวนอย่างเป็ระเบียบอยู่ในตู้ด้วยความคิดถึงเ้าของเสื้อผ้านี้ นี่ก็สองวันแล้วที่เธอกลับมารอเขาที่ห้อง แต่ก็ไม่มีแม้แต่วี่แววว่าเขาจะกลับมา
เธอหยิบเสื้อเขามากอดไว้แน่น กลิ่นของเขายังติดอยู่จางๆ เขาไปไหนทำไมเขาใจร้ายทิ้งเธอได้ลงคอ ถึงจะร้องไห้จนน้ำตาเหือดแห้งเขาก็ยังไม่กลับมา เขาคงเกลียดเธอแล้วจริงๆ แล้วสินะ
เหลืออีกสองเดือนกับอีกหนึ่งอาทิตย์เธอถึงจะฝึกงานเสร็จ เธอจะทนทำงานที่เดียวกันกับเขาได้หรือหากเขาเกลียดเธอ และคำตอบก็คือไม่ เธอคงทนเห็นสายตารังเกียจจากเขาไม่ได้ ดีที่เคทไปฝึกงานที่ต่างประเทศจึงไม่รับรู้เื่ที่เกิดขึ้น จึงทำให้เธอไม่ต้องคอยหาคำแก้ตัว
" แม่ขอโทษ แม่ร้องไห้อีกแล้ว ต่อจากนี้แม่จะพยายามเข้มแข็งเพื่อลูก ขอให้ลูกแม่แข็งแรงและอดทนนะลูก " บุญตาลูบท้องตัวเองเบาๆ แล้วพูดคุยกับลูกในท้อง เธอตัดสินใจที่จะหาห้องเช่าใหม่หากเขาไม่กลับมาและหางานเล็กๆ น้อยๆ ทำพร้อมกับรับงานแปลทางเน็ตแล้วเลี้ยงลูกไปด้วยคงพออยู่ได้บ้าง
ก่อนหน้านี้เธอเคยคิดจะย้ายกลับไปที่เดนมาร์กหลังเรียนจบ แต่เขาก็เข้ามาเปลี่ยนทุกอย่างที่เธอวางแผนไว้ ชีวิตเธอเปลี่ยนไปหมดั้แ่มีเขาเข้ามา
" แกร็กๆๆ " เสียงเปิดประตูทำให้เธอรีบวิ่งออกไปดู
บุญตายืนมองหน้าคนใจร้ายด้วยใบหน้าเปื้อนน้ำตา ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาตอนนี้มันกลับซูบผอม หนวดเครารกรุงรัง เธอยื่นมือเข้าไปหวังจะเข้าไปลูบใบหน้านั้นที่คิดถึง แต่เขากลับขยับถอยหนี ตอนนี้หัวใจของเธอมันช่างปวดร้าว เขาคงจะเกลียดเธอมากสินะ
" พี่ไปไหนมา รู้ไหมตาเป็ห่วงที่ติดต่อพี่ไม่ได้ " เธอทำใจเย็นแล้วพูดคุยกับเขา
" ฉันแค่จะมาเอาของแล้วก็จะไป " น้ำเสียงที่เ็ากับสรรพนามที่เปลี่ยนไปทำให้เธอถึงกับสะอึกในใจ รีบเข้าไปรั้งแขนเขาไว้ เมื่อเขากำลังจะเดินหนี
" พี่คุยกับตาก่อน ตาขอร้อง " บุญตาร้องไห้อ้อนวอนเขา จะว่าเธออ่อนแองี่เง่าเธอก็ยอม แต่อย่างน้อยๆ เธอไม่อยากให้เธอกับเขาต้องจากกันโดยที่ยังโกรธเกลียดกันแบบนี้ แต่เขาก็สะบัดมือของเธอออก จนเธอต้องรีบกุมหน้าท้องตัวเองไว้เพราะกลัวล้ม
คาร์ลอสมองมือเธอที่กุมหน้าท้องแล้วกัดกรามเสียงดัง ก่อนจะพูดกับเธอเสียงเข้มลอดไรฟัน
" อย่าเอามือสกปรกของเธอมาแตะต้องตัวฉัน! " พูดจบเขาก็เดินเข้าไปหยิบเอกสารหลายอย่าง แล้วเดินออกมา ก่อนจะโยนโฉนดที่ดินและเช็คใบหนึ่งให้เธอ
" ห้องนี้ฉันยกให้เธอและเงินก้อนนี้คงพอที่จะชดใช้ให้กับเวลาที่เธอยอมทนอยู่กับฉัน! " บุญตามองเช็คจำนวนหนึ่งล้านบาทแล้วต้องปวดใจ เธอหยิบมันขึ้นมาฉีกเป็ชิ้นเล็กๆ ให้เหมือนกับใจที่แตกสลายเป็เสี่ยงๆ ในตอนนี้เผื่อว่ามันจะช่วยแบ่งเบาความเ็ปในใจเธอได้บ้างก่อนจะโยนใส่หน้าเขา
" ตาไม่เคย-ต้องทน-ที่จะอยู่กับพี่! " เธอพูดเน้นคำเผื่อเขาจะเข้าใจ แล้วเธอก็หยิบฉโนดที่ดินขึ้นมาโยนใส่เขาอีกใบ
" ตาไม่อยากได้อะไรจากพี่ทั้งนั้น " พูดจบเธอก็เก็บเอาแค่ของจำเป็ก่อนจะเดินออกจากห้องไป
คาร์ลอสมองร่างบางที่เดินออกจากห้องด้วยน้ำตา เขาเจ็บๆ จนทำอะไรไม่ถูก จนต้องหลบหนีไปพักใจ หลายวันมานี้เขาไม่หลับไม่นอนกินแต่เหล้าดื่มแต่เบียร์ เขารักเธอมากจนทำใจไม่ได้ หลายเหตุผลหลายคำถามมันสวนทางกัน
ร่างแกร่งเดินไปล้มตัวลงนอนบนเตียง ดึงหมอนของเธอขึ้นมากอดดม ก่อนจะผล้อยหลับไปเพราะความเหนื่อยล้า
" กริ๊งๆๆ " เสียงออดประตูดังติดๆ กัน ทำให้คาร์ลอสต้องพยุงตัวขึ้นไปเปิดประตูอย่างหัวเสียที่โดนปลุก
" จะกดอะไรนักหนาว่ะ! " แต่แค่เปิดประตูออกไป ไอ้เต้มันก็ซัดกำปั้นเข้ามาตรงหน้าเขาเต็มๆ
" Shit! เป็เชี้ยอะไรของมึงว่ะ " คาร์ลอสสบถคำหยาบเมื่อตั้งตัวได้
" โดนแค่นี้มึงยังน้อยไป! ไอ้เพื่อนเลว มึงรู้ไหมมึงทำให้คนอื่นเขาเป็ห่วงมึงไปทั่ว " โฮ..แม่งมาเป็ชุดเชียว เขายืนฟังมันด่าไป เช็ดเืที่มุมปากไป
" ตาอยู่ไหน แกคุยกับตาหรือยัง "
" เธอไปแล้ว " เขาตอบมันไปตามตรง
" ไปไหน " มันจะถามอะไรนักหนาว่ะ
" ไม่รู้ " ไอ้เต้ซัดหมัดมาที่เขาอีกที แต่คราวนี้เขาหลบได้เลยรอดตัวไป
" ไอ้เพื่อนเลว มึงรู้ไหมว่ามึงทำอะไรลงไป นั่นมันลูกเมียมึงนะ! " เขามองมันอย่างเคืองๆ
" มึงก็รู้ว่าอาหมอเคยบอกกูว่ากูมีลูกไม่ได้ แล้วเด็กในท้องเธอจะเป็ลูกกูได้ยังไง "
" กูว่ามึงไปคุยกับอาหมอเองเถอะ เพราะถึงกูพูดไปมึงก็ไม่เชื่อ แต่กูบอกไว้เลยว่ามึงต้องเสียใจที่ปล่อยเธอไป.... แล้วมึงคิดให้ดีๆ ว่านอกจากมึงแล้วตาเขาเคยมีใครไหม "
ไอ้เต้ออกไปตั้งนานแล้ว แต่เขาก็ยังนั่งอยู่ที่เดิม คิดทบทวนั้แ่รู้จักกับเธอมาจนถึงวันนี้ หลากหลายเื่ราวที่ผ่านเข้ามา ทำให้เขารู้ว่าเขาเคยทำร้ายผู้หญิงคนนี้มามากเพียงใด ไม่ว่าจะเป็คำพูดหรือการกระทำ แต่เธอก็ไม่เคยโกรธเกลียดเขาแม้แต่น้อย
เขาเอาแต่ใจและพรากความสาวไปจากเธอ ตลอดสองเดือนกว่าที่เราคบกันเขากับเธอตัวแทบติดกัน เขาหวงแหนเธอถึงขนาดแทบจะกักขังเธอในกรอบที่เขาวางไว้ เธอไม่เคยออกไปเที่ยวกลางคืน ไม่เคยไปไหนโดยที่ไม่บอกเขาก่อน และวันๆ ก็นั่งทำงานหลังขดหลังแข็งอยู่หน้าคอม....
" นี่มันเกิดอะไรขึ้น? " คาร์ลอสสับสนจนหัวแทบจะะเิ รีบลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปพบกับอาหมอ เผื่ออะไรหลายๆ อย่างจะกระจ่างขึ้น
คาร์ลอสที่กำลังจะออกจากห้องก็ได้ยินเสียงของบุญตาแว่วเข้ามาในหู เขารีบหันไปมองก็เจอกับภาพของเธอที่กำลังเดินปิดสวิทไฟอยู่
' พี่ไคล์ก่อนออกจากห้องช่วยปิดไฟปิดแอร์ด้วย รู้ไหมว่าค่าไฟมันแพง ดูสิตาจ่ายค่าไฟจนเหลือตังค์แค่ไม่กี่บาทเอง ' เขายิ้มขำให้กับความขี้งกของเธอก่อนจะเดินเข้าไปหวังกอดเธอ แต่แล้วภาพของเธอที่ยืนบ่นให้เขากลับหายวับไปกับตา
คาร์ลอสกัดปากตัวเองแน่นก่อนจะเดินกลับเข้าไปปิดไฟปิดแอร์ด้วยหัวใจที่สะอื้นไห้... คิดถึง เขาคิดถึงเธอ
3K
