บทที่ 25 นักบุญศักดิ์สิทธิ์กับผู้ติดตาม
“โลเวล!” เวลานั้นเสียงหนึ่งพลันดังขึ้น นํ้าเสียงเต็มไปด้วยความประหลาดใจและสงสัย เป็เสียงของฮันน่านั่นเอง เธอจ้องมาทางโลเวลอย่างสงสัยใคร่รู้ เหตุใดเพื่อนของเธอถึงได้กลายเป็นักรบแห่งท้องทะเลในเวลานี้กัน
“าาวัวครึ่งปลากำลังจะใช้พลังทั้งหมดของมัน เธอไม่ควรอยู่ตรงนี้ เธอควรไปหาที่ซ่อนก่อน เดี๋ยวฉันไปตามหาเธอทีหลัง” โลเวลพยักหน้าให้ฮันน่า เขากล่าวกับเธออย่างจริงจัง
“อืม” ฮันน่าทำตามที่บอก เธอรู้ว่าตอนนี้โลเวลกลายเป็นักรบแห่งท้องทะเลแล้ว เขาคงไม่ตายง่ายๆแน่ ถึงแม้โลเวลจะมีพลังอ่อนแอกว่าาาวัวครึ่งปลาก็ตาม คนที่เป็นักรบแห่งท้องทะเลจะตายง่ายขนาดนั้นเลยหรือ?
“...” โลเวลหันกลับไปมองที่าาวัวครึ่งปลาอย่างเ็า าาวัวครึ่งปลาเองก็เช่นกัน มันมองไปยังโลเวลพร้อมปล่อยความ้าฆ่า ร้อง มอออ! มออ! ออกมาจากนั้นก็วิ่งเข้าหามนุษย์เพศชายตรงหน้า
‘ถึงฉันจะกลายเป็นักรบแห่งท้องทะเลแล้ว แต่การฆ่าาาวัวครึ่งปลาไม่ใช่เื่ง่ายเลย บางทีฉันอาจไม่สามารถชนะมันได้ด้วยซ้ำ มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ฉันสู้มันไม่ได้’ เขาคิด
กำมีดสีดำในมือแน่น คำรามเสียงตํ่า ทุกอย่างรอบตัวเหมือนช้าลง โลเวลเตะพื้นพุ่งไปยังทิศทางตรงกันข้ามกับฮันน่า เขาไม่ได้โจมตีาาวัวครึ่งปลาแต่อย่างใด โลเวลรู้ดีว่าความแข็งแกร่งร่างกายของตนเองสู้าาวัวครึ่งปลาไม่ได้ ยิ่งมันใช้ออร่าเพิ่มความแข็งแกร่งเขาก็ยิ่งสู้ไม่ได้ หากเขาไปสู้กับมันตรงๆรับรองได้เลยว่าเขาจะตายภายในห้านาที
‘ฉันต้องล่อมันให้ออกห่างจากฮันน่าก่อน ด้วยพลังของครึ่งก้าวฮันน่าจะไม่สามารถไปไหนได้ไกลภายในเวลาไม่กี่นาที ถ้าฉันสู้กับาาวัวครึ่งปลาตรงนั้นฮันน่าอาจโดนลูกหลงได้’ โลเวลคิดในใจขณะเพิ่มความเร็วขึ้น
าาวัวครึ่งปลาสามารถคาดเดาได้ว่าโลเวล้าทำอะไร ทว่ามันก็ยังคงวิ่งไล่ตามโลเวลอยู่ดี สำหรับมันมนุษย์ผู้ชายผมสีนํ้าตาลคนนี้มีค่ามากกว่ามนุษย์์ผู้หญิง หากให้มันเลือกฆ่าใครก่อน มันจะเลือกฆ่าโลเวลโดยไม่ลังเล
มอออ! มออ!
าาวัวครึ่งปลาเพิ่มความเร็วตามโลเวล เท้าทั้งสี่ข้างของมันปรากฏแสงสีแดงขึ้น มันกำลังใช้ออร่าอยู่ ความเร็วในการวิ่งเพิ่มมากกว่าเดิมหลายเท่า ในเวลาไม่กี่วินาทีมันใกล้ตามโลเวลทันแล้ว
‘ความเร็วของฉันช้ากว่ามันด้วยเหรอเนี่ย?! ฉันประเมินพลังของมันตํ่าเกินไป ฉันลืมไปเลยว่าตอนมันสู้กับฮันน่ามันไม่ได้ใช้ความเร็วเต็มที่ เพราะหากมันใช้ความเร็วเต็มที่ฮันน่าจะตายภายในไม่กี่วินาทีแน่นอน’ โลเวลใ เขาพยายามคิดหาวิธี
มอออ! มออ!
าาวัวครึ่งปลาเข้าประชิดโลเวลได้สำเร็จ มันใช้เขาติดไฟสีแดงดั่งเืโจมตีโลเวล โลเวลกัดฟันแน่น วินาทีนั้นเขาพลันคิดบางอย่างออก แม้จะต้องเจ็บตัวซักหน่อยแต่มันก็คุ้ม
ฉับพลันโลเวลหันหน้ากลับไป เห็นเขาาาวัวครึ่งปลาซึ่งใกล้ถึงตัวของตนแล้ว เขาสร้างโล่นํ้าขึ้นมาป้องกัน อีกทั้งใช้มีดสีดำตั้งท่าป้องกัน แน่นอนโล่นํ้าถูกทำให้หายไปอย่างง่ายดายโดยเขาของาาวัวครึ่งปลา
า เป็เหมือนกับตอนที่โลเวลใช้มีดฟันใส่าาวัวครึ่งปลา ถึงโล่นํ้าจะสลายไปอย่างง่ายดาย ทว่าโล่นํ้าก็ได้ทำหน้าที่ของมันสำเร็จแล้ว หน้าที่ของมันคือการลดความรุนแรงของเขาาาวัวครึ่งปลา
เขาาาวัวครึ่งปลากระแทกกับมีดสีดำทำให้เกิดเสียงกระทบกัน ต้องยอมรับเลยว่ามีดสีดำอันนี้ดีจริง ต่อให้เป็การโจมตีจากนักรบแห่งท้องทะเลมีดสีดำอันนี้ก็ไม่เกิดรอยแม้แต่รอยเดียว
ผลของแรงกระแทกทำให้โลเวลเ็ป ร่างเขากระเด็นไปไกล และนั่นคือสิ่งที่เขา้า เป็เพราะแรงกระแทกเขาจึงกระเด็นไปไกล โชคดีอย่างมากที่บริเวณนี้ต้นไม้มีน้อยมาก ขณะร่างลอยอยู่กลางอากาศโลเวลเลยไม่ได้ชนกับต้นไม้ เพราะไม่ได้ชนกับตนไม้ความเร็วจึงไม่ได้ลดลงและไปได้ไกล
มออออ! มอออ!
เห็นระยะห่างของมันกับโลเวลเพิ่มขึ้น าาวัวครึ่งปลาร้องเสียงดัง นํ้าเสียงเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว มันหันเขาไปยังทิศทางของโลเวล อุณหภูมิของเพลิงโลหิตบนเขาเพิ่มขึ้น ยิ่งเวลาผ่านไปอุณหภูมิยิ่งร้อนมากกว่าเดิม
‘แย่แล้ว!’ โลเวลใ เขาเคยอ่านบันทึกข้อมูลของาาวัวครึ่งปลามาก่อน มันมีทักษะหนึ่งที่สามารถยิงเพลิงบนเขาของมันใส่ศัตรูได้ ทักษะนี้น่ากลัวมาก คนที่โดนเข้าไปมีโอกาสรอดเป็ศูนย์
///
อีกด้านหนึ่ง ฮันน่ากำลังวิ่งหาที่ซ่อนอยู่ เธอระมัดระวังตัวอย่างมาก บริเวณูเาไม่ใช่แค่มีสิ่งมีชีวิตพลังเท่านักรบแห่งท้องทะเลเหมือนาาวัวครึ่งปลาตัวเดียว มันมีหลายร้อยตัวหรือกระทั่งหลายพันตัว นี่ยังไม่นับรวมสิ่งมีชีวิตบนูเาซึ่งมีพลังเหนือกว่าสิ่งมีชีวิตบริเวณูเามาก
‘ไม่รู้ว่าต่อจากนี้ฉันจะเจอกับสิ่งมีชีวิตแบบไหน ฉันต้องระวังตัวเอาใว้ก่อน’ ฮันน่าคิดพลางหยิบมีดสีนํ้าเงินขึ้นมาถือ เดิมเธอไม่ได้มีอาวุธอย่างเดียว อาวุธที่เธอขโมยมาจากพ่อมีอยู่ด้วยกันสามอย่าง
ทั้งสามเป็มีดหมดเลย มีดสีดำนามว่าความมืดมิดยามราตรี มีดสีนํ้าเงินนามว่ามหาสมุทรยิ่งใหญ่ และนามของมีดสีขาวนวลคือแสงจันทรา
ครึ่งชั่วโมงถัดมา ฮันน่ายังคงหาที่ซ่อนอยู่ โชคร้ายมาก เธอใช้เวลาตามหาครึ่งชั่วโมงทว่าไม่เจอสถานที่เหมาะๆเลย ระหว่างที่ตามหาฮันน่าเจอเข้ากับสิ่งมีชีวิตมากมายหลายร้อยชนิด โชคดีส่วนใหญ่มีพลังเท่าครึ่งก้าวเท่านั้นดังนั้นฮันน่าจึงสามารถฆ่ามันได้อย่างสบาย
มีบางตัวที่แข็งแกร่งหน่อย ฮันน่าจึงใช้การลอบสังหาร มีดสีนํ้าเงินหรือมหาสมุทรยิ่งใหญ่มีความสามารถติดตั้งเอาไว้ด้วย เป็ความสามารถล่องหน ไม่ต้องกล่าวถึงสิ่งมีชีวิตพลังเท่าครึ่งก้าว ต่อให้พลังเท่านักรบแห่งท้องทะเลก็ยังมองไม่เห็น
แล้วทำไมเธอถึงไม่ใช้มันตอนถูกาาวัวครึ่งปลาไล่ล่าล่ะ? แน่นอนว่าทุกสิ่งทุกอย่างล้วนมีข้อดีและข้อเสีย มหาสมุทรยิ่งใหญ่ก็เช่นกัน มันสามารถทำให้ล่องหนได้ แต่ก็ได้เฉพาะผู้ถือครองมันเท่านั้น ถ้าฮันน่าใช้มหาสมุทรยิ่งใหญ่ในเวลานั้นเธอจะรอดจากอันตรายทว่าโลเวลจะตาย เธอไม่ใช่คนที่จะทิ้งเพื่อนเพื่อให้ตนเองรอดชีวิต และหากฮันน่าให้มหาสมุทรยิ่งใหญ่กับโลเวลไปเขาต้องปฎิเสธมันแน่นอน โลเวลเองก็เป็เหมือนกับฮันน่า เขาจะไม่ทิ้งเพื่อนแม้จะต้องตายก็ตาม
‘ถ้าความสามารถล่องหนไม่มีเวลาจำกัดใว้ฉันคงไม่ต้องหาที่ซ่อน’ ฮันน่าคิด เวลาจำกัดก็เป็อีกหนึ่งข้อเสียของมหาสมุทรยิ่งใหญ่ มันสามารถล่องหนได้มากสุดแค่สิบนาทีเท่านั้น
“ฮี่ฮี่ วันนี้โคตรโชคดีเลยว่ะ หัวหน้าสามารถฆ่านักรบศักดิ์สิทธิ์ได้หนึ่งคน นักรบศักดิ์สิทธิ์อะไร? เมื่ออยู่ต่อหน้าหัวหน้าของพวกเรานักรบศักดิ์สิทธิ์มันก็เป็ได้แค่มดตัวหนึ่งเท่านั้น”
จังหวะนั้นฮันน่าซึ่งล่องหนอยู่พลันได้ยินบางอย่าง เธอมองไปยังต้นเสียง เป็ผู้ชายสามคน คนทั้งสามดูคล้ายโจรมาก ดูได้จากสภาพการแต่งตัวหน้าตาและการพูด
ผู้ชายคนหนึ่งในกลุ่มนั้นกล่าวขึ้น “มันก็ต้องอย่างงั้นอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ หัวหน้าของเราเป็ใคร? คนจากองค์กรยังต้องเคารพเลย กับอีแค่นักรบศักดิ์สิทธิ์มันไม่มีทางชนะหัวหน้าของเราแน่นอน”
ชายอีกคนในกลุ่ม ผมของเขาเป็สีฟ้า เขากล่าวว่า “ซีลแกพูดถูก นักรบศักดิ์สิทธิ์เอาชนะหัวหน้าไม่ได้อย่างแน่นอน ฉันนี่ชอบตอนหัวหน้าตัดหัวเ้านักรบศักดิ์สิทธิ์นั่นจริงๆ สายตาสิ้นหวังของมันฉันล่ะชอบ ฮ่าๆๆๆ”
ซีลมองไปที่ชายผมฟ้า “แต่ฉันชอบไอลูเซี่ยนนั่นมากกว่า แม่งอย่างฮาอ่ะ มันขอร้องให้ใว้ชีวิตมันทั้งๆที่ตอนแรกมัน้ากำจัดกลุ่มโจรเราแท้ๆ ฮ่าาๆๆ”
ฮันน่าใ ชายทั้งสามคนนี้เป็โจรูเาในข่าวลืออย่างงั้นเหรอ? คิดตามคำพูดของทั้งสามฮันน่าก็สามารถสรุปได้ทันที มันต้องเป็โจรูเาในข่าวลือแน่ๆ
‘ครึ่งก้าวสามคน!’ ฮันน่าใช้สายตามองอย่างตั้งใจไปที่ผู้ชายทั้งสาม เธอใมากเมื่อรู้ถึงพลังของคนกลุ่มนี้ ไม่แปลกเลยที่ลูเซี่ยนไม่สามารถทำลายโจรกลุ่มนี้ได้ แค่ลูกน้องยังเป็ครึ่งก้าว ถ้าพวกระดับสูงๆในกลุ่มโจรล่ะ?
“ใครน่ะ!” จู่ๆผู้ชายผมเหลืองก็ะโเสียงดังพลางมองมายังทิศทางที่ฮันน่าอยู่
‘หรือว่ามันจะเห็นเรา’ ฮันน่าใ เธอพยายามสงบสติตัวเอง เป็ไปไม่ได้หรอกต่อให้เป็นักรบแห่งท้องทะเลก็ยังไม่รู้สึกตัว แล้วครึ่งก้าวจะััถึงเธอขณะล่องหนได้อย่างไร?
“เฮ้ยไอลีโอแกหลอนไปเองป่าววะ ฉันไม่เห็นอะไรอยู่ตรงนั้นเลย มีแต่หญ้ากับต้นไม้ ไม่มีใครทั้งนั้นแหละ ฉันเข้าใจดีลีโอ ่นี้นายทำงานหนัก บางครั้งบางคราอาจหลอนไปบ้าง” ซีลตบบ่าชายผมเหลืองหรือก็คือลีโอ
“ก็จริง ่นี้ฉันทำงานกนักมากๆฉันอาจจะหลอนไปเองก็ได้” ลีโอพยักหน้า เขามีฉายาในกลุ่มโจรูเาว่าสิงโตบ้างาน ฉายานี้ไม่ใช่ว่าเขาอยากได้มัน แต่คนอื่นเรียกเขาแบบนี้เขาเลยไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากปล่อยให้มันเป็ฉายาของตัวเองแบบนี้ต่อไป
สาเหตุที่เขาได้รับฉายานี้มาคงเป็เพราะทุกครั้งที่หัวหน้ามอบหมายงานมา ตัวเขาจะทำงานอย่างจริงจังตลอด เขาฝันว่าซักวันหนึ่งตนจะต้องเป็แบบหัวหน้าให้ได้ ลีโอมีความสามารถพิเศษั้แ่เกิด ความสามารถคือการัั หากอยู่ในระยะที่กำหนดเขาสามารถััได้ทุกสิ่งอย่าง ไม่ว่าจะหลบซ่อนแเีแค่ไหนก็ไม่สามารถหลบพ้นความสามารถนี้ไปได้
‘มันแค่หลอนไปเองเหรอเนี่ย? ฟู่วว~’ ฮันน่าถอนหายใจโล่งอกในใจ เมื่อครู่หัวใจเธอเต้นเร็วมาก ไม่รู้ว่าถ้าโดนจับได้ตนจะมีสภาพเป็เช่นไร ถึงฮันน่าจะมีแสงจันทรากับมหาสมุทรยิ่งใหญ่อยู่กับตัว แต่การสู้กับครึ่งก้าวสามคนมันเป็ไปไม่ได้
วิ้ง!
ทว่าวินาทีนั้นเสียงประหลาดพลันดังขึ้น ฮันน่าหน้าเปลี่ยนสี คนอื่นอาจไม่รู้ว่ามันคือเสียงอะไรแต่ตัวเธอรู้ มันคือเสียงตอนใช้ความสามารถล่องหนและตอนปลดล่องหนของมหาสมุทรยิ่งใหญ่
“จับเธอใว้!” ชายผมฟ้ากล่าวเสียงดัง เขาใช้ความสามารถของครึ่งก้าวเพิ่มความเร็วพุ่งเข้าหาฮันน่าโดยมีคนที่เหลืออีกสองคนตามมาติดๆ
‘ทำไมเวลามาหมดตอนนี้เนี่ย?’ ฮันน่าหน้าซีด เธอกำมหาสมุทรยิ่งใหญ่แน่น เหงื่อออกเยอะกว่ายามปกติ ‘ฉันต้องหนี’ ฮันน่ารีบหนีทันที เธอไม่สามารถสู้กับครึ่งก้าวสามคนได้ ไม่สิ สองคนเธอก็ไม่สามารถสู้ได้ หากตอนนี้มีมีดสีดำอยู่บางทีฮันน่าอาจรับมือคนสองคนได้ก็ได้ แต่ก็นั่นแหละ ตอนนี้ความมืดมิดยามราตรีอยู่กับโลเวล เขากำลังใช้มันสู้กับาาวัวครึ่งปลาอยู่
“นังนั่นหนีไปแล้ว เราต้องรีบตามมันไป” ซีลกล่าว เขาเพิ่มความเร็วขึ้น คนที่เหลือก็เพิ่มความเร็วตาม
หลายนาทีต่อมา
“โธ่เว้ย! แม่งเอ้ยถ้าเป็แบบนี้ต่อไปมันจะใช้เวลาเยอะมาก พวกเราควรทำให้ความเร็วของมันลดลงก่อน” ลีโอสบถ
“เอ็งก็ทำดิวะซิล!” ชายผมฟ้าหันไปหาซีล
“เออรู้แล้วน่า มึงจะอะไรหนักหนาวะกูกำลังทำอยู่นี่ไง” ซิลเริ่มหัวร้อน เขาตามจับฮันน่ามาหลายนาทีแล้วแต่ก็ยังจับไม่สำเร็จซักทีนั่นทำให้เขาหัวร้อนมาก
‘ถ้าเป็แบบนี้ต่อไปฉันต้องเหนื่อยแน่ๆ เวลานั้นฉันจะโดนพวกมันจับได้’ ฮันน่าคิด เธอเปลี่ยนมีดในมือเป็มีดแสงจันทรา สาเหตุที่เธอไม่ใช้มีดพร้อมกันสองอันเป็เพราะว่าความสามารถที่ติดตั้งใว้ในอาวุธไม่สามารถใช้พร้อมกันได้
อีกอย่างความสามารถล่องหนก็หมดเวลาไปแล้วด้วย ต้องรออีกหนึ่งชั่วโมงกว่าจะใช้ใหม่ได้ หากต้องรอเวลาหนึ่งชั่วโมงฮันน่าเชื่อว่าในตอนนั้นเธอคงไม่รอดแล้ว
ฮันน่าใช้ความสามารถของแสงจันทราเป็ผลให้ความเร็วเพิ่มขึ้น ตามตำนานกล่าวใว้ว่าจันทราหรือดวงจันทร์เป็สิ่งที่อยู่บนท้องฟ้าเหนือขึ้นไปยิ่งกว่าท้องทะเล เป็เพราะท้องทะเลบดบังสิ่งมีชีวิตจึงไม่สามารถเห็นรูปร่างที่แท้จริงของดวงจันทร์ได้
ทว่าก็มีอีกหนึ่งตำนาน ตำนานนั้นกล่าวว่ายามเมื่อสิ่งมีชีวิตมีพลังถึงระดับหนึ่ง สิ่งมีชีวิตตนนั้นสามารถใช้พลังแหวกท้องทะเลแยกมหาสมุทรเพื่อขึ้นไปยังความสูงที่อยู่เหนือกว่านั้นได้
ความสามารถที่ติดตั้งใว้ในแสงจันทราคือความสามารถเพิ่มความเร็ว ฮันน่าวิ่งหลบหนีอย่างรวดเร็ว พวกโจรูเาทั้งสามที่เห็นต่างก็ตกตะลึง พวกมันนิ่งค้างไปหลายวินาทีก่อนจะหัวร้อนมากกว่าเดิม พวกมันไล่ตามตั้นนานยังจับไม่ได้ พอพวกมันจะใช้พลังทำให้ความเร็วผู้หญิงคนนี้ลดลงผู้หญิงคนนี้กลับเพิ่มความเร็วขึ้น
ซีลหัวร้อนสุดๆ เขาตัดสินใจใช้พลังธาตุเต็มหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ “มาดูกันว่านังนี่จะหนีไปได้อีกนานแค่ไหน!” จบคำรอบๆกายของซิลพลันมีสายฟ้าสีดำปรากฎขึ้น เขาชี้นิ้วไปที่ฮั่นน่า
ซี่ซี่! เปรี้ยง!
สายฟ้าสีดำส่งเสียงก่อนพุ่งไปหาฮันน่าอย่างรวดเร็ว ร่างฮันน่าโดนสายฟ้าสีดำจู่โจมเต็มๆ ถึงจะได้รับความเร็วเพิ่มขึ้นจากแสงจันทราทว่าเธอก็ไม่สามารถหลบสายฟ้าสีดำพ้น ความเร็วของสายฟ้าสีดำเร็วเกินไป! เกรงว่าแม้แต่นักรบแห่งท้องทะเลยังหลบไม่พ้น
“อัก” ฮันน่ากระอักเืคำโต ตึก! ร่างทรุดลงกับพื้น เธอไม่สามารถขยับอะไรได้เลยราวกับเธอเป็อัมพาต
“ฮี่ฮี่ ในที่สุดก็หยุดหนีซักที”
“ไล่ตามจับต้องนานกว่าจะได้ อย่างงี้ต้องใช้ให้คุ้ม!”
“เฮ้ๆกูขอก่อนดิวะมึงค่อยต่อจากกู”
“ก็ได้ๆมึงก่อน แต่กูขอมีดสีขาวในมือมันนะเว้ย กูว่ามันน่าจะเป็เพราะมีดอันนั้นนังนี่ถึงได้เร็วขนาดนี้ทั้งๆที่ไม่ใช่นักรบแห่งท้องทะเลด้วยซํ้า”
คำพูดมากมายเข้าสู่การรับรู้ของฮันน่า เธอร่างกายสั่นสะท้านสามารถรู้ชะตากรรมของตัวเองได้ทันที นํ้าตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้ โจรูเาทั้งสามเห็นเธอร้องไห้แต่ก็ไม่ได้สงสารเลยแม้แต่น้อย กลับกันมันหัวเราะชอบใจ ส่งเสียงกันอย่างมีความสุข
ฮันน่าปิดตา เธอไม่้ารับรู้สิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้
“อ๊าากกกก” เสียงร้องดังขึ้นขณะฮันน่ากำลังหลับตา เธอลืมตาอย่างใ ภาพตรงหน้าคือโจรชั่วช้าสามคนซึ่งเมื่อครู่้าข่มขืนเธอกำลังนอนอยู่บนพื้น
บนคอของทั้งสามถูกลัดด้วยของเหลวบางอย่างสีฟ้าคล้ายนํ้าทะเล พวกมันพยายามเอาของเหลวสีฟ้าออกทว่าทุกๆครั้งที่ของเหลวถูกดึงออกมันจะย้อนกลับมาลัดคอใหม่ทันที พวกโจรเปลี่ยนแผน พวกมัน้าสลายของเหลว ทั้งสามใช้พลังทั้งหมดของตน แต่ทุกๆครั้งที่ของเหลวสลายมันจะกลับมารวมตัวกันใหม่อีกครั้ง
หลายนาทีผ่านไป โจรทั้งสามขาดอากาศหายใจทว่าก็ไม่ได้ตาย พวกมันนอนสลบอยู่ที่พื้น มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งกับผู้ชายอายุเกินยี่สิบปรากฏในสายตาเธอ
เด็กผู้หญิงคนนี้ดูแล้วน่ารักมาก ตัวเธอปล่อยกลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์เบาบาง สาวน้อยคนนี้ดูแล้วเหมือนนักบุญศักดิ์สิทธิ์ของเทพแห่งนํ้าทะเล ผู้ชายข้างๆเธอแปลกมาก เขามีผมสีดำและดวงตาสีดำ ฮันน่าไม่เคยพบเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน ผู้ชายคนนี้ดูอ่อนแอ เขาน่าจะเป็ผู้ติดตามของนักบุญศักดิ์สิทธิ์
---
จบบทที่ 25 นักบุญศักดิ์สิทธิ์กับผู้ติดตาม
2K
![[RIN] อัจฉริยะย้อนเวลา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1560781350_58775047.webp)
