เหม่ยซินตื่นขึ้นมาั้แ่ยังไม่ทันรุ่งสาง แสงจันทร์ยังคงส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนเล็กๆ ของนาง นางนอนอยู่บนเตียงไม้แกะสลักลายดอกโบตั๋นที่มารดาเตรียมไว้ให้ั้แ่นางยังเด็ก แต่ในคืนนี้ นางไม่สามารถหลับได้อย่างสนิท
ความคิดเกี่ยวกับจื่อเหวินและการที่เขาจะต้องเดินทางไปเมืองหลวงในอีกไม่กี่เดือนทำให้นางรู้สึกกังวลและเศร้าใจ นางรักเขามากจนไม่อยากให้เขาจากไป แต่ก็เข้าใจดีว่านี่คือโอกาสสำคัญของเขา
นางลุกขึ้นจากเตียงและเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังสวนเล็กๆ ที่มีดอกมะลิบานขาวโพลนในแสงจันทร์ กลิ่นหอมหวานของดอกไม้ลอยมาตามลมยามค่ำคืน ทำให้นางรู้สึกสงบใจลงเล็กน้อย
"เหวิน..." นางกระซิบชื่อของเขาเบาๆ หัวใจเต็มไปด้วยความคิดถึง นางนึกถึงรอยยิ้มอ่อนโยนของเขา เสียงหัวเราะที่ไพเราะ และสายตาที่เต็มไปด้วยความรักที่มีให้นาง
นางตัดสินใจว่าจะตื่นเช้าเพื่อทำอาหารให้เขา เป็สิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่นางทำได้เพื่อแสดงความรักและความห่วงใย นางเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้งและจุดเทียนขึ้นมา แล้วนั่งลงเขียนจดหมายเล็กๆ ให้เขา
"เหวินที่รัก" นางเขียนด้วยลายมือที่สวยงาม "ซินหวังว่าเขาจะมีความสุขในทุกๆ วัน และขอให้เขาดูแลตัวเองให้ดี ซินจะคิดถึงเขาเสมอ"
หลังจากเขียนจดหมายเสร็จ นางพับใส่ซองเล็กๆ แล้วเก็บไว้ในลิ้นชักเพื่อจะให้เขาในวันที่เขาเดินทาง
เมื่อแสงแรกของรุ่งอรุณเริ่มส่องผ่านหน้าต่าง นางก็ลุกขึ้นแต่งตัวและเดินไปที่ครัว นางเริ่มทำข้าวต้มด้วยความพิถีพิถัน ใส่เนื้อหมูสับและไข่เค็มที่เขาชอบ ปรุงรสให้ได้รสชาติที่เขาถูกใจ
ขณะที่กำลังทำอาหาร นางนึกถึงครั้งแรกที่พวกเขาพบกัน นั่นเป็ในงานเทศกาลดอกซากุระที่วัดใหญ่ เขายืนอยู่ใต้ต้นซากุระที่บานสะพรั่ง กำลังอ่านหนังสือด้วยความตั้งใจ กลีบดอกไม้ร่วงลงมาบนผมและไหล่ของเขา ทำให้เขาดูเหมือนนักปราชญ์หนุ่มในนิทาน
นางเดินผ่านไปและกลีบดอกซากุระก็ร่วงลงมาบนหนังสือของเขา เขาเงยหน้าขึ้นมองและสายตาของทั้งสองก็สบกัน ใน่เวลานั้น นางรู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุน
"ขออภัย" เขาพูดด้วยเสียงที่อ่อนโยน "กลีบดอกไม้ร่วงลงมาบนหนังสือ"
"ไม่เป็ไร" นางตอบเบาๆ "ดอกซากุระสวยมาก"
"สวยจริง" เขาพูด แต่สายตาของเขากลับมองที่นาง ไม่ใช่ดอกไม้
นั่นคือจุดเริ่มต้นของความรักของพวกเขา หลังจากนั้นพวกเขาก็เริ่มพบกันบ่อยขึ้น คุยกันเื่ต่างๆ และค่อยๆ ตกหลุมรักกัน
เมื่อข้าวต้มสุกแล้ว นางก็ตักใส่ชามพร้อมกับกับข้าวเล็กๆ น้อยๆ วางลงบนถาดไม้ แล้วเดินไปที่บ้านของเขา
เมื่อมาถึงบ้านของจื่อเหวิน นางเห็นเขานั่งอยู่ในห้องหนังสือ กำลังจ้องมองออกไปที่สวน ใบหน้าของเขาดูเศร้าใจเล็กน้อย นางรู้ว่าเขาคงกำลังคิดเื่การเดินทางเหมือนกับนาง
"เหวิน..." นางเรียกเบาๆ
เขาหันมามองและใบหน้าก็สดใสขึ้นทันที "ซิน..." เขาลุกขึ้นรีบเร่า แต่แล้วก็หยุดเมื่อเห็นว่าตัวเองยังไม่ได้แต่งตัวเรียบร้อย
นางหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นท่าทางของเขา เขาน่ารักมากเมื่อรู้สึกอายแบบนี้ "ไม่เป็ไร ซินมาส่งข้าวต้มให้เท่านั้นเอง" นางพูดพร้อมกับยกถาดขึ้น "เมื่อคืนเห็นเขียนหนังสือดึกมาก คิดว่าคงหิวแล้ว"
เขาเดินมารับถาดจากมือนาง เมื่อมือทั้งสองแตะกัน นางรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งผ่าน หัวใจเต้นแรงขึ้น
"ขอบใจเ้า ซินใจดีกับข้าเสมอ" เขาพูดด้วยความซาบซึ้ง "แต่เ้าก็ต้องดูแลตัวเองด้วยนะ อย่าตื่นเช้าเกินไปเพื่อทำอาหารให้ข้า"
"ซินไม่ได้ตื่นเช้าเพื่อทำอาหารให้เขา" นางตอบด้วยความอาย "แค่... แค่ตื่นมาแล้วก็เลยคิดถึงเขา"
นางเห็นเขายิ้มกว้างจนแก้มเจ็บ แล้วเขาก็เอื้อมมือมาจับมือนาง "ข้าก็คิดถึงเ้าเหมือนกัน คิดถึงทุกวัน ทุกเวลา" เขาพูดด้วยความจริงใจ "บางครั้งข้านั่งอ่านหนังสือแล้วก็นึกถึงเ้า นึกถึงเวลาที่เราจะได้แต่งงานกัน นึกถึงอนาคตที่เราจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป"
คำพูดของเขาทำให้นางรู้สึกอบอุ่นและมีความสุข แต่ก็เศร้าใจในเวลาเดียวกัน เพราะรู้ว่าเขาจะต้องจากไป "เขาพูดอะไรเนี่ย..." นางพึมพำเบาๆ แต่ไม่ได้ดึงมือออกจากมือเขา
"ข้าพูดความจริง" เขาบีบมือนางเบาๆ "ข้ารักเ้ามาก ซิน รักมากจนบอกไม่ถูก และข้าสัญญาว่าจะทำให้เ้ามีความสุข จะเป็สามีที่ดีที่สุดให้เ้า"
น้ำตาเริ่มคลอเบื้องในดวงตาของนาง "ซินก็รักเขาเหมือนกัน" นางเงยหน้าขึ้นมองเขา "รักมากจนไม่รู้จะทำยังไง"
พวกเขายืนมองกันในความเงียบที่อบอุ่น นางรู้สึกว่าเวลานี้คือ่เวลาที่สมบูรณ์แบบที่สุด ที่มีเพียงเขาและนาง ไม่มีอะไรอื่นในโลกนี้สำคัญไปกว่า
"เหวิน" นางเอ่ยขึ้นเบาๆ "เมื่อไหร่เขาจะต้องไปเมืองหลวง?"
เขาถอนหายใจเบาๆ "อีกสามเดือน ข้าต้องไปเตรียมตัวสอบเป็ขุนนาง" เขามองนางด้วยสายตาเศร้า "ข้าไม่อยากจากเ้าเลย แต่นี่คือโอกาสที่ข้าต้องคว้าไว้ เพื่อเ้า เพื่ออนาคตของเรา"
นางเข้าใจความรู้สึกของเขา และแม้ว่าจะเศร้าใจ แต่นางก็อยากให้เขาประสบความสำเร็จ "ซินเข้าใจ และซินจะรอเขา รอให้เขากลับมาเป็ขุนนางแล้วมาแต่งงานกับซิน"
"เ้าจะรอข้าจริงๆ หรือ?" เขาถามด้วยความกังวล "การสอบขุนนางไม่ใช่เื่ง่าย บางทีข้าอาจต้องใช้เวลาหลายปี..."
"ซินจะรอ" นางตอบทันทีโดยไม่ลังเล "ไม่ว่าจะนานแค่ไหน ซินจะรอเขา เพราะซินรักเขา และซินเชื่อในตัวเขา เชื่อว่าเขาจะสำเร็จ"
เขากอดนางเข้าหาตัวเบาๆ "ขอบใจเ้า ขอบใจที่เชื่อในตัวข้า ข้าสัญญาว่าจะไม่ทำให้เ้าผิดหวัง"
นางรู้สึกปลอดภัยและอบอุ่นในอ้อมกอดของเขา ได้กลิ่นหอมของเขาที่คุ้นเคย กลิ่นของหนังสือและดอกไผ่ที่เขาชอบ
"เหวิน" นางพูดขึ้นเบาๆ "ซินอยากให้เขาสัญญาอะไรกับซินหน่อย"
"อะไรก็ได้ เ้าพูดมา" เขาตอบทันที
"สัญญาว่าจะดูแลตัวเองให้ดี อย่าป่วยไข้ อย่าทำงานหนักเกินไป และสัญญาว่าจะเขียนจดหมายมาหาซินบ่อยๆ"
"ข้าสัญญา" เขาตอบโดยไม่ลังเล "และเ้าก็ต้องสัญญาเหมือนกัน สัญญาว่าจะดูแลตัวเองให้ดี จะไม่ทำให้ข้าเป็ห่วง"
"ซินสัญญา" นางพยักหน้า
พวกเขาปล่อยกอดกันออก แต่ยังคงจับมือกันไว้ นางมองใบหน้าของเขาอย่างจดจำ อยากจะจำทุกรายละเอียดไว้ จำรอยยิ้ม จำแววตา จำทุกอย่างของเขาเพื่อเป็กำลังใจในวันที่เขาไม่อยู่
"มาเถอะ กินข้าวต้มก่อนที่จะเย็น" นางดึงเขาไปนั่งที่โต๊ะ "ซินทำเป็พิเศษ ใส่เนื้อหมูและไข่เค็มด้วย"
เขานั่งลงและตักข้าวต้มใส่ปาก "อร่อยมาก เ้าทำอาหารเก่งจริงๆ ภรรยาคนไหนจะโชคดีได้กินอาหารที่เ้าทำทุกวัน"
นางทำหน้าบึ้งเล็กน้อย "เขาล้อซินอีกแล้ว" แต่ในใจรู้สึกมีความสุขที่เขาชอบอาหารที่นางทำ
"ข้าไม่ได้ล้อ ข้าพูดจริง และข้าก็โชคดีที่จะได้เ้าเป็ภรรยา"
พวกเขากินข้าวต้มด้วยกันอย่างมีความสุข นางชอบดูเขากิน ชอบเห็นเขายิ้มเมื่อได้รสชาติที่ชอบ ชอบฟังเขาเล่าเื่ต่างๆ ให้ฟัง
"เหวิน" นางพูดขึ้นหลังจากที่พวกเขากินข้าวเสร็จแล้ว "ซินอยากให้เขาสอนซินอ่านหนังสือหน่อยได้ไหม?"
"แน่นอน" เขาตอบด้วยความดีใจ "เ้าอยากอ่านหนังสืออะไร?"
"อะไรก็ได้ที่เขาคิดว่าดี ซินอยากรู้เื่ต่างๆ อยากเข้าใจโลกให้มากขึ้น" นางตอบ ในใจคิดว่าถ้านางรู้มากขึ้น อาจจะช่วยเขาได้มากขึ้น
เขายิ้มและลุกขึ้นไปหยิบหนังสือจากชั้น "งั้นเราเริ่มจากหนังสือประวัติศาสตร์ดีไหม? เป็หนังสือที่ช่วยให้เข้าใจโลกและผู้คนได้ดี นี่คือ 'บันทึกประวัติราชวงศ์' เป็หนังสือที่บิดาข้าให้อ่าน"
นางรับหนังสือมาดู "หนาจังเลย ซินจะอ่านได้หรือเปล่านะ?"
"ได้แน่นอน เ้าฉลาดมาก ข้าจะอ่านให้ฟังและอธิบายให้เข้าใจ"
เขานั่งลงข้างๆ นาง ใกล้มากจนนางได้กลิ่นหอมของเขา เขาเปิดหนังสือไปหน้าแรกและเริ่มอ่าน เสียงของเขาไพเราะและชัดเจน นางฟังอย่างตั้งใจ แต่บางครั้งก็เผลอมองหน้าเขามากกว่าฟังเนื้อหา
เขาอธิบายให้ฟังอย่างอดทน เมื่อนางไม่เข้าใจก็ถาม เขาก็ตอบด้วยความใจเย็น นางรู้สึกว่าเขาเป็ครูที่ดีมาก
"เหวิน" นางพูดขึ้นหลังจากที่พวกเขาอ่านหนังสือไปได้สักพัก "ซินคิดว่าเขาเก่งมาก รู้เื่มากมาย"
"ข้าก็ยังต้องเรียนรู้อีกมาก ยิ่งอ่านมากเท่าไหร่ ยิ่งรู้ว่าตัวเองยังไม่รู้อะไรเลย" เขาตอบอย่างถ่อมตัว
"แต่ซินคิดว่าเขาจะสอบเป็ขุนนางได้แน่นอน เพราะเขาขยันและฉลาด" นางพูดด้วยความมั่นใจ
เขาจับมือนางเบาๆ "ขอบใจเ้าที่เชื่อในตัวข้า ข้าจะพยายามอย่างเต็มที่"
พวกเขาใช้เวลา่เช้าด้วยการอ่านหนังสือและคุยกัน นางรู้สึกมีความสุขมาก ได้ใช้เวลาอยู่กับเขา ได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ และได้เห็นเขายิ้ม
"ซิน" เขาพูดขึ้นเมื่อแสงแดดเริ่มสูงขึ้น "ข้าอยากพาเ้าไปเดินเล่นในสวนหลังบ้าน ดอกบัวกำลังบานสวยมาก"
"ดีค่ะ" นางยิ้ม "ซินก็อยากไปดู"
พวกเขาเดินออกไปที่สวนหลังบ้าน บ่อบัวใสใสมีดอกบัวสีขาวและสีชมพูบานสะพรั่ง นางชื่นชมความงามของดอกไม้ แต่ก็รู้สึกเศร้าใจเล็กน้อยเมื่อนึกว่าอีกไม่นานเขาจะไม่อยู่ที่นี่แล้ว
"สวยจริงๆ ซินชอบดอกบัวมาก" นางพูด
"ข้าก็ชอบ ดอกบัวเป็ดอกไม้ที่บริสุทธิ์ เกิดจากโคลนแต่กลับบานสะอาดและสวยงาม เหมือนกับใจคนดีที่ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ไหน ก็ยังคงความดีงามไว้ได้"
นางมองเขาด้วยสายตาชื่นชม "เขาพูดได้สวยมาก"
"ข้าคิดว่าเ้าเหมือนดอกบัว สวยงาม บริสุทธิ์ และเต็มไปด้วยความดี"
นางหน้าแดง "เขาชอบพูดให้ซินอายจริงๆ"
พวกเขานั่งลงที่ม้านั่งไม้ข้างบ่อบัว มองดูปลาว่ายน้ำและฟังเสียงน้ำไหลเบาๆ บรรยากาศเงียบสงบและสงบสุข แต่ในใจของนางเต็มไปด้วยความคิดมากมาย
"เหวิน" นางพูดขึ้นเบาๆ "ซินอยากให้เขาสัญญาอีกอย่างหนึ่ง"
"อะไรหรือ?" เขาหันมามองนาง
"สัญญาว่าจะไม่ลืมซิน ไม่ว่าจะไปไหนไกลแค่ไหน จะไม่ลืม่เวลาที่เราอยู่ด้วยกัน" นางพูดด้วยเสียงที่เศร้าเล็กน้อย
เขาจับมือนางแน่นขึ้น "ข้าจะไม่มีวันลืมเ้า ซิน ไม่มีวัน เ้าคือคนสำคัญที่สุดในชีวิตข้า คือแรงบันดาลใจที่ทำให้ข้าอยากเป็คนดีขึ้น อยากประสบความสำเร็จ"
"ซินก็จะไม่ลืมเขาเหมือนกัน จะคิดถึงเขาทุกวัน" นางพูดเบาๆ
พวกเขานั่งอยู่ในความเงียบที่อบอุ่น มือจับกันแน่น นางรู้สึกว่าหัวใจของนางเต็มไปด้วยความรัก แต่ก็เต็มไปด้วยความเศร้าในเวลาเดียวกัน
เมื่อแสงแดดเริ่มแรงขึ้น พวกเขาก็เดินกลับเข้าบ้าน เขาส่งนางไปถึงประตูหน้าบ้าน
"ข้าจะมาหาเ้าอีกพรุ่งนี้ เราจะอ่านหนังสือต่อกัน" เขาพูด
"ซินรอ และซินจะทำขนมให้เขากิน" นางยิ้ม
"ขอบใจเ้า ข้ารักเ้า ซิน" เขากอดนางเบาๆ
"ซินก็รักเขา" นางตอบเบาๆ
นางเดินเข้าไปในบ้านและหันกลับไปมองเขาที่กำลังเดินจากไป หัวใจเต็มไปด้วยความรักแต่ก็เศร้าใจ นางรู้ว่าวันที่เขาจะต้องจากไปกำลังใกล้เข้ามา
นางเดินเข้าไปในห้องนอนและนั่งลงที่โต๊ะเครื่องแป้ง มองตัวเองในกระจก ใบหน้าที่เขาบอกว่าสวยงาม ดวงตาที่เขาบอกว่าใส นางสงสัยว่าเมื่อเขาไปแล้ว จะยังคิดถึงนางอยู่หรือไม่
นางเปิดลิ้นชักและหยิบจดหมายที่เขียนไว้ั้แ่เช้า อ่านอีกครั้งแล้วพับใส่ซองอย่างระมัดระวัง นี่คือสิ่งเล็กๆ ที่นางจะให้เขาเพื่อเป็ที่ระลึก
นางหวังว่าความรักของพวกเขาจะคงอยู่ตลอดไป ไม่ว่าจะห่างไกลกันแค่ไหน และหวังว่าเขาจะกลับมาหานางเมื่อประสบความสำเร็จ
ในใจลึกๆ นางรู้ว่าการรอคอยจะไม่ใช่เื่ง่าย แต่นางก็พร้อมที่จะรอ เพราะนางรักเขามากจนยอมทำทุกอย่างเพื่อเขา
5K
