ผมได้เล่าถึงไหนละนะท่านผู้อ่าน อ่า…ใช่ละครับบางทีผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ผมมักมีความคิดแปลก ๆ บางทีก็เหมือนมีผมอีกหลายคนจากต่างมิติเวลา ทฤษฏีคล้ายๆซีรี่ภาคแยกของตัวร้ายที่พ่ายแพ้ให้กับพี่ที่เป็เทพนั่นแหละครับ ร่างกาย หรือความคิดบางทีก็ไม่สามารถควบคุมได้ และด้วยเหตุนี้ทำให้ผมต้องพาตัวเองไปอยู่อีกเหตุการณ์แปลก ๆมากมาย และหนึ่งในนั้นคือเหตุการที่ต้องไปช่วยคน ๆหนึ่งที่ไม่เคยรู้จักมักจี่กันมาก่อนเลย และกำลังเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยง…เห้อออ เอาเป็ว่าเป็กำลังใจให้ผมด้วยนะครับ
ความชำนาญด้านการคุยกับตัวเอง เลื่อนระดับ >>> ระดับ 3
รอบตัวทุกอย่างคือเื่จริงทั้งหมด การตายในโลกนี้คือการตายจริง ๆไม่มีใครสามารถพิสูจน์ได้ว่าตายแล้วจะไปไหน จะสามารถใช้สกิลรักษา หรือชุบชีวิตได้หรือไม่ เพราะฉะนั้นผมจะตายไม่ได้เด็ดขาดแม้ว่าตอนนี้รอบตัวผมจะมี อีทเทอร์ มากมายกระโจนใส่อย่างบ้าคลั่ง และดูเหมือนมันจะเพิ่มจำนวนเรื่อยๆอีกด้วย แม้ผมจะให้เ้าทิศช่วยและเปิดการทำงานทักษะทางเดินหนูน้อยหมวกแดงแล้วก็ตาม เราก็ยังเจอพวกมันตลอดทางที่เรากำลังเดินทางไปหาจุดหมาป่าที่กระพริบอยู่ในแผนที่“สมาชิกคนสุดท้าย”ผมพูดพร้อมกับตรวจสอบสถานะของเ้าทิศ
เปิดใช้อาวุธ : เข็มทิศ 1 ดาว
อัตราการดูดซับ: 78 %
Slot EX ทักษะ 1 : ทางเดินหนูน้อยหมวกแดง
“เยี่ยมมากเ้าหนู” ผมกระซิบเบา ๆกับตัวเองด้วยความพอใจ รู้สึกว่ายิ่งดูดซับพลังชีวิตอีทเทอร์พวกนี้เท่าไหร่ เ้าทิศของผมก็มีอัตราการเติบโตมากขึ้นเท่านั้นดีกว่าต้องรอเวลาอีกหลาย ๆชั่วโมง
ความชำนาญด้านการคุยกับตัวเอง เลื่อนระดับ >>> ระดับ 4
บางทีก็รำคาญเสียงน้องศรีเอไอที่พูดในหัวผมเหมือนกันนะ…
ผมต้องบอกว่าในโลกนี้มีน้ำยาเพิ่มพลังชีวิต และ จิตใจเหมือนกันนะ ผมได้รับมาสองขวด หนึ่งขวดสีแดงเข้มคล้ายกับเืไม่ต้องบอกก็รู่ขวดนี้ต้องรักษา HP เหมือนในเกมส์แน่นอน ส่วนอีกขวดสีขาวใส ขวดนี้จีน่าบอกว่าช่วยเพิ่มความอ่อนล้าทางจิตใจได้ดี
ตอนที่ผมกระดกเ้าขวดสีแดงรชชาติของมันดีใช้ได้เลยทีเดียว เหมือนไวท์สตอร์เบอรี่แต่มีขมแซมนิด ๆแต่มาร์วินห้ามไว้ว่าให้จิบก็พอไม่จำเป็ต้องกินหมดขวดภายในทีเดียว มันก็จริง…ความรู้สึกอุ่น ๆในร่างกายแค่อึกแรกที่ผ่าน่ลำคอลงไปกระจายอยู่ในกระเพาะอาหาร พอดื่มต่อก็ไม่รู้สึกอะไร แถมรสชาติก็ว่างเปล่าเหมือนดิ่มน้ำธรรมดาเท่านั้น
โอ้วววอย่างนี้นี่เอง
“หยุดก่อนอัลฟ่าโค้ด!” มาวินพูดพร้อมกับดึงคอเสื้อผมไว้จนเท้าลอยจากพื้น เ้าั์เอ้ย !
“อีเทอร์ร่างั์สามตัว” จีน่าอุทานขึ้นมาพร้อมกับชี้ไปยังเบื้องหน้า
ใช่มันคือั์ตัวใหญ่เกือบสามเมตร ถือกระบองเหล็กกำลังพยายามทุบรากไม้ที่เกาะตัวแ่าตรงปากถ้ำตรงเชิงเขาเบื้องหน้า ใช่ครับคนสุดท้ายอยู่ในถ้ำนั้นแน่นอนถึงแม้จะมีเถาวัลแ่าขนาดนี้แต่ดูจากเ้าสามตัวกำลังทุบอยู่อีกไม่นานก็คงเอาไม่อยู่
“เราช่วยเขาไม่ได้ ฉันจะเปิดวาร์ปเดี๋ยวนี้” มาร์วินดึงโทรศัพท์นั่นออกมาอีกละ เ้านี่ตัวใหญ่ซะเปล่าเอะอะ ๆก็จะกลับบ้านอย่างเดียว
ความชำนาญด้านการแสดงสีหน้า ระดับ 2 >>> ทำงาน
ความชำนาญด้านการแสดงสีหน้า ระดับ 2 >>> เป็ระดับ 3
“ถ้าสมาชิกคนนั้นเป็ผู้หญิงละ เธออดทนมากเลยนะ เธอทำทุกอย่างเพื่อรอให้เพื่อนที่อยู่วิลล่ามาช่วย แม้…แม้จะโอกาศริบหรี่เหมือนเเสงไฟจากหิ่งห้อยก็ตาม" มาอีกละทักษะนี้ น้ำตาตูไหลอีกละ แล้วสีหน้าจีน่าที่อยู่ข้าง ๆคืออะไร ทำไมเธอถึงอ่อนไหวง่ายขนาดนั้น
“โอเค ๆพวกนายสองคนหยุดร้องไห้ได้ละ” มาร์วินหันหน้าหนีพร้อมโบกมือไล่ ดีมากเ้าั์พูดง่าย ๆแบบนี้สิ พี่ชอบ วะฮะฮ่า
“ก่อนอื่นฉันอยากรู้ว่าพวกนายมีCode Nameอะไรรวมถึงอาวุธด้วย เราจะได้วางแผนจัดการเ้าโทรลนั่นได้” ที่ผมต้องพูดแบบนี้คือCode Name ผมรวมถึงทักษะไม่มีอะไรที่สามารถใช้ต่อสู้ได้เลยต้องชิงพูดก่อนได้เปรียบ
“Code Name ของฉันก็คือผู้โบยบิน และอาวุธคือรองเท้าท่องนภา” จีน่าพูดพร้อมกับทำท่าโพสโดยการก้มลูบปลายเท้าจนถึงต้นขาของเธอ เอ่อ…เพื่อ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเธอได้รับอาวุธข่อนข้างดีเสียดายไม่รู้ว่ากี่ดาวหรือมีความสามารถพิเศษอะไร คิดแล้วก็เจ็บใจที่เลือกอาวุธช้าไป
“ั์แล้วนายละเหงื่อแตกทำไม” ผมมองไปที่เ้าั์มาร์วินที่กำลังหันหน้าไปทางอื่นและมองผมด้วยหางตาในท่ากอดอกเขย่าขา
“ตปา”
"ห๊ะ ! ตบปากโหถามแค่นี้จะตบปากกันเลยรึ มาดิ้ไอ้ั์ มาาา" ผมลุกขึ้นพร้อมกับตั่งท่าการ์ดไว้
“Code Name ผู้ตกปลากลางมหาสมุทร.." เกิดเสียงเงียบชั่วขณะ
“ใช่สิมันน่าตลก พวกนายไม่ต้องทำหน้าผิดหวังอย่างนั้นก็ได้” เ้าั์มาร์วินพูดอย่างอาย ๆ
ตลกตรงไหนฟร่ะ...
“เป็อะไรของนายละนั่น แล้วอาวุธละบอกมาสิ” เ้านี่เป็ฝรั่งที่แปลก ๆ
“มะ..ไม่ตลกหรอ…อะแฮ่ม…อาวุธของฉัน 4 ดาวเลยนะเว้ย ชื่อของเด็กคนนี้คือ ฉมวกล่าฉลามแห่งมันตราเล” มาร์วินยกฉมวกที่คล้าย ๆกับหอกขนาดยาวสีดำ ตรงปลายเป็หัวลูกศรขนาดใหญ่
ใครเค้าบอกรายละเอียดอาวุธกันขนาดนั้น และ ดูจะภูมิใจอะไรเบอร์นั้นด้วย แต่ก็ว่าไม่ได้ถ้าเทียบกับผมแล้วเ้านั่นดูใช้งานได้ดีกว่ามาก ๆ อิจฉาแฮะ
“ของฉันเอ่อ…ผู้หลงทาง และอาวุธคือเข็มทิศ” เกิดเสียงกุกกัก ๆมาจากสองคน
“ปะ…เปล่า…ระ…เราแค่อยากจะจามนะ” ฮึ…จามหรอจีน่า ขำจนปอดโยกมากกว่า ส่วนเ้าั์หันหลังให้ตัวสั่นอย่างกับเ้าเข้าอย่างนั้น ชิ…
“เอาละ ๆผมว่าเรามาวางแผนจัดการเ้าพวกนั้นกันต่อได้แล้ว” โมโหวุ้ย ๆขำอยู่ได้
“โอเค ๆ ฉันมีทักษะเจาะทะลุิัตัวเดียวไม่น่าจะมีปัญหา แต่ถ้ามาพร้อมสามตัวคงไม่ไหวแน่ ๆ” มาร์วินเกาหัวแต่ก็ยังมีสีหน้ายิ้ม ๆ ยิ้มทำไม….
เยี่ยมเจาะทะลุิัฟังจากชื่อทักษะของมาร์วินบวกกับอาวุทธแล้ว โทรลที่ไม่มีเกราะเหล็กห่อหุ้มน่าจะจัดการได้ไม่ยากถ้าดูจากอาวุธ แต่อีกสองตัวนี่สิ และยังต้องจัดการกับรากไม้ที่ปิดปากภ้ำนั่นอีก จริงสิ…
“ถ้าฉันสามารถถ่วงเวลาให้นายได้ประมาณนาทีนิด ๆ นายจะจัดการมันสำเร็จไหม”
ผมมั่นใจว่าเปลือกไม้ชื้น ๆผสมกับโคลนที่ผมเก็บมาจากท่อนซุงตอนนั้นมันต้องใช้ได้ผลแน่นอน
“ไม่มั่นใจเลยอัลฟ่าโค้ด มีวิธีอื่นอีกไหม” เ้าหนูั์อีกละ
“เยี่ยมเอาตามนี้ จีน่า ระหว่างที่ผมถ่วงเวลาใว้ช่วยจัดการเถาวัลย์ที่ปิดปากถ้ำอยู่ได้ไหม แล้วช่วยจัดการโทรลที่ใกล้เราที่สุดให้ทีผมจะไปช่วยคนที่อยู่ในถ้ำให้เร็วที่สุด” ไม่รู้สิผมไม่อยากเสียเวลา ผมคิดว่าเราน่าจะทำได้
จีน่าพยักหน้าอย่างจริงจัง
“มาร์วินไม่ว่านายจะจัดการโทรลได้ไม่ได้ พอผมออกมาจากถ้ำให้รีบเปิดวาร์ปทันทีเข้าใจนะ”
“ไว้ใจพี่ได้ไอ้น้อง” มาร์วินพูดพร้อมกับเขย่าหัวผมอย่างถือวิสาสะ
“ไปกันได้ทุกคน” สิ้นเสียงผมก็เริ่มออกวิ่งลงเนินเขาทันที
“ย้ากกกกกกกกกกกกก”
เ้าั์ !
แหกปากเพื่อ… ผิดคาด ไม่นึกว่าเ้าั์มาร์วินจะแหกปาก ทำให้โทรลสามตัวหยุดทุบและหันมาทางพวกเราทันที
ผิดคาดที่สอง ทำไมสองคนนั้นถึงเคลื่อนไหวได้เร็วกว่าผม ทั้งคู่ะโจากเนินเขาลงไปเบื้องล่างแทบจะทันที เป็ผลจากCode name และอาวุธสินะ อิจฉาอีกแล้ววววว
การต่อสู้เปิดฉากขึ้นแล้วตรงหน้าปากถ้ำ แต่ผมยังสไลด์ลงจากเนินเขาอยู่เลย เ้าั์ะโแทงหอกไปยังหัวของโทรล แต่มันก็ยกกระบองฟาดสวนกลับมาทันที ฉลาดกว่าที่คิดไม่ง่ายแล้วทีนี้
ส่วนจีน่า ก็น่าจะมีความสามารถเร่งความเร็วได้ เธอะโเตะกลางหัวโทรลตรงกลาง และสลับไปตัวด้านขวาอย่างรวดเร็ว
ยังไงซะตอนนี้ต้องรีบวิ่งไปที่ถ้ำให้เร็วที่สุดก่อน เสียงหัวใจผมเต้นแรงพอ ๆกับเสียงการต่อสู้ขณะนี้ ผมพยายามสะบัดความคิดว่าทำไม่ได้ และตายแน่ ๆออกไป
โทรลตัวที่อยู่ตรงกลางเหลือบมามองผมเข้าพอดี มันจึงผงะออกมาจากจีน่าที่รวดเร็วจนจับไม่ได้
มาเลยอินู๋ ผมขวักโคลนส่วนหนึ่งออกมาจากกระเป๋ากางเกงและปั้นให้ขึ้นรูปอีกนิด และปาไปทีดวงตาของมัน
เข้าเป้า!
นี่คือความสามารถหนึ่งในโลกจริงที่ผมแปลกใจว่าบางทีผมก็ปาอะไรแม่นเกินไป เสียงคำรามอย่างโกรธเกรี้ยวดังขึ้นก่อนที่โทรลตัวนั้นจะพยายามขยี้ตา
จีน่า!
เธอใช้กลางหัวของโทรลอีกตัวเป็แท่นเหยียบ ส่งตัวเองไปยังเปลือกต้นไม้ที่ขวางถ้ำอยู่ ในขณะที่ผมะโหันหลัง ปาก้อนโคลนอีกหนึ่งอันไปยังโทรลอีกตัวที่อยู่ด้านขวา
บึ้มมมม! ตูมมม!
จีน่าดีดตัวจากรากไม้ พร้อมกับะโไปเตะโทรลตรงกลางที่ขยี้โคลนนั้นออกได้แล้ว รากไม้แตกกระจายเปิดทางให้ร่างของผมที่ทรงตัวไม่ได้ล้มและกลิ้งหลุน ๆเข้าไปได้สำเร็จ
อัตราการดูดซับ: 100%
ช่างซ่อมนาฬิการะดับ 2 ทำงาน
เข็มทิศ 1 ดาว เลื่อนระดับ >>> เข็มทิศพูรัม 2 ดาว
ช่างซ่อมนาฬิการะดับ 2 >>> เลื่อนระดับ 3
เข็มทิศพูรัมเข้าเงื่อนไข >>> เผ่าพันธุ์แกรนด์พูรัม ทำงาน
เข็มทิศพูรัม 2 ดาว ทำงาน >>> เข็มทิศพูรัม 2 ดาว EX Skill เปลี่ยนแปลง
N EX Skill : ซี่รี่หนูน้อยหมวกแดง >>> อัพเกรด
Slot 1 : ทางเดินหนูน้อยหมวกแดง
Slot 2 : ความห่วงใยของคุณยาย
Slot 3 : ปืนคาบศิลานายพรานผู้ฆ่าหมาป่า
E EX Skill ซี่รี่ที่ 2 : ยังไม่เปิดใช้งาน
อัตราการดูซับ : 0.00 %
S EX Skill ซีรี่ที่ 3 : ยังไม่เปิดใช้งาน
ไม่เข้าเงื่อนไข
W EX Skill ซีรี่ที่ 4 : ยังไม่เปิดใช้งาน
ไม่เข้าเงื่อนไข
สำเร็จ ! ต้องรีบลุกแล้ว
ผมพยายามดึงตัวเองขึ้นมาพร้อมกับมองไปยังเบื้องหน้าเพื่อช่วยเหลือ…เด็กผู้หญิงผมสั้น…และ ผู้ชายผมผมบลอนด์ทองอีกคนที่สภาพดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ผิดคาดครั้งที่ 3…
“คะ…คุณ” เด็กวัยรุ่นผมบลอนด์คนนั้นเห็นผมก็พยายามลุกขึ้น แต่เดินได้ไม่กี่ก้าวก็กำลังจะล้มลงไปถ้าไม่ได้ผมช่วยพยุงปีกไว้อะนะ
“ไม่นึกว่าจะมาช่วยผม โชคดีจังเลยนะครับที่ผมอยู่วิลล่าเดียวกับคุณ” เด็กหนุ่มคนที่ผมเจอคนแรกคนนั้นหันมายิ้มให้ ในสภาพโชคเืขนาดนี้ยังยิ้มได้แหะ
“เราไม่สามารถพาเธอไปด้วยได้…” ผมหันไปมองเด็กผู้หญิงมอมแมมผมสั้นในชุดนักเรียนสีขาวกระโปรงสีน้ำเงิน ที่แน่ ๆเธอไม่ใช่คนจากวิลล่าหมาป่าสีขาว
ทำไมโลกนี้มันถึงแย่ชิบแบบนี้ แม้แต่เด็กก็โดนดึงเข้ามาด้วย แล้วจะรอดได้อย่างไรฟร่ะ มาร์วินบอกว่าประตูวาร์ปจะพาไปได้แค่คนในวิลล่าเพียงเท่านั้น
“หนูไม่เป็ไรพี่เลียมไปกันเถอะหนูเอาตัวรอดได้” เธอยิ้มให้กับเลียมพร้อมกับโบกมือ
“เราพาเธอไปด้วยได้ไหม วิลล่าของเธอเปิดประตูวาร์ปไปแล้ว” เลียมทำสีหน้าวิงวอนมาที่ผม
“เออผมรู้ แต่เราพาเธอไปกับประตูวาร์ปไม่ได้นายก็รู้เลียม” ผมพูดอย่างจริงจังผมต้องทิ้งเด็กคนนี้ และผมเสียเวลามากกว่านี้ไม่ได้แล้ว ผมบอกแล้วว่าผมไม่ได้เป็คนดีหรือพระเอกที่ไหน ผมก็ต้องเอาตัวผมรอดและได้ประโยชน์มากที่สุด ตอนนี้ภาระกิจผมเสร็จสิ้นแล้ว
“แต่…” อยากจะทิ้งเ้าเลียมนี่จริง ๆยืดยาดไปได้แล้ว ผมไม่ฟังอะไรทั้งนั้นสองคนรออยู่ข้างนอก
“มาร์วินเปิดประตูวาร์ปได้” ผมะโสุดเสียง ทันทีที่พ้นจากถ้ำทว่า มาร์วินกับ จีน่า กำลังมองบางอย่างโดยไม่ขยับไปไหน
“ไอ้ั์บอกให้เปิดประตูไงไอ้…ชิxหายยย” ร่างโทรลสามตัวนอนแน่นิ่งจมกองเือยู่ที่พื้นก็จริง แต่… โทรลอีกสิบตัวกำลังยืนล้อมพวกผมเอาไว้ และ มีกลุ่มคนอยู่ด้านหลังพวกมัน
“งานหยาบละอัลฟ่าโค้ด คนพวกนั้นมันล่อโทรลมาที่เรา” มาร์วินกัดฟันพูดอย่างเจ็บใจ
“ขอบคุณพวกนายที่ตายแทนพวกเรา ถ้ามีโอกาศตอบแทนก็คงเป็์ชั้นเจ็ดละนะ ไปละนะจ้า” ผมจำหน้าของไอ้นี่ไว้ในกระดานหนังสุนัข หน้าผอม ๆผมยาว ๆขี้โรคๆเหมืนเสพหนักตลอดวัน ใบหน้าทีี่เยาะเย้ยนั่นคืออะไร ก่อนที่กลุ่มคนประมาณ 6 - 7 คนจะค่อย ๆหายไปกลับแสงสีฟ้า…
ผิดคาดรอบที่เท่าไหร่แล้วหว่ะเนี่ย…
ไม่มีเวลาคิดมากแล้ว “มาร์วินเปิดวาร์ป พวกเราจะถ่วงเวลาอีกครั้ง” ผมะโบอกพร้อมควานหาอะไรที่มันสามารถเป็อาวุธได้ จริงสิเราได้ทักษาะใหม่มานี่นา
ปืนคาบศิลานายพรานผู้ฆ่าหมาป่า >>> ไม่สามารถใช้งานได้เนื่องจากไม่ตรงเงื่อนไข
ปืนคาบศิลานายพรานผู้ฆ่าหมาป่า >>> ไม่สามารถใช้งานได้เนื่องจากไม่ตรงเงื่อนไข
ปืนคาบศิลานายพรานผู้ฆ่าหมาป่า >>> ไม่สามารถใช้งานได้เนื่องจากไม่ตรงเงื่อนไข
ปืนคาบศิลานายพรานผู้ฆ่าหมาป่า >>> ไม่สามารถ…
ปืนคาบศิลานายพรานผู้ฆ่าหมาป่า…
ปืนคาบศิลานายพราน…
ผมพยายามสแปมทักษะรัว ๆ นี่คือหนทางรอดสุดท้ายนะเว้ย แต่ทำไมกันละทำไมถึงใช้ไม่ได้…
ตูม! ตูม! ตูม! ตูม!
จีน่าแม้สภาพจะสบักสะบอมแต่เธอก็ทยานออกไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่รักตัวกลัวตายใด ๆทั้งสิ้นพร้อมกับเตะไปยังใบหน้าโทรลที่ดาหน้าเข้ามาอย่างต่อเนื่อง
"P̄hụ̄n p̀ā k̄hx ngx xil meụ̄̀ywỵ
p̄hū̂ deinthāng"
( "ฟูน พิอา คฮัก นัค อิล มูลยัวร์
ฟุล ดิอินทาอิง" )
รากไม้จากเลียมที่ใช้คธาแห่งพฤกษาที่ผมไขว่ขว้าไม่ได้เรียกออกมา และพุ่งออกไปจัดการกับโทรลหลายตัวทั้งซ้ายและขวา ที่สินะความแตกต่างอาวุธระดับUnique ก่อนที่ตัวเลียมเองจะทรุดตัวลงไปอักครั้ง
“พี่เลียม! เดี๋ยวหนูช่วยเอง” เด็กหญิงคนนั้นวิ่งไปหาเลียมพร้อมกับถือตะเกียงเ้าพายุ ใช้มือดึงไปยังแสงไฟตรงกลาง ก่อนจะโยนไปตรงเลียมที่กำลังคุกเขาอยู่ เกิดสิ่งมีชีวิตสีขาวคล้าย ๆกับผีเสื้อสามตัว กำลังบินวนรอบ ๆและโปรยผงสีทอง ร่างของเลียมก็เรืองแสงสีทองเป็ระยะ ๆ ขนาดเด็กผู้หญิงคนนี้ยังมีอาวุธที่ใช้งานได้ดีกว่าผมอีก…
“ทำไมถึงใช้ไม่ได้ ทำไม ทำไม” ผมพยายามสแปมทักษะอยู่โดยที่ไม่ทันสักเกตุว่ากระบองของโทรลกำลังจะหวดมากลางกระบาล ตาย…จบละ ตายแน่ ๆ ผมหลับตานึกถึงพ่อนึกถึงแม่เอาไว้
แรงกระชากพาร่างของผมกระเด็นออกไปทันที จริง ๆวาระสุดท้ายก็ไม่ได้เ็ปเท่าไหร่… ไม่เจ็บเลยด้วยซ้ำ ถ้าตายไปผมสัญญาจะไปหักคอคนที่พาผมมาที่นี่ สัญญาเลยละ แล้วความรู้สึกเหมือนแผ่นแข็ง ๆเบื้องหน้า และ เหมือนกำลังถูกรัดแน่น ๆนี่คืออะไรกัน
“อะ..อัลฟ่าโค้ด แกจะยืนนิ่งทำซากอะไรหว่ะ” เสียงเ้าั์ดังอยู่เบื้องหน้าของผม ยัง ยังไม่ตาย ผมยังไม่ตายแล้วตอนนี้อยู่ไหนละ เหวอออออ เ้าั์มาคร่อมผมทำไม ไม่น้าาาาาาา
ผมผลักร่างเ้าั์ออกจากการพันธนาการ พร้อมกับลุกขึ้นยืน ไม่ ไม่ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น
“คำขอบคุณก็ไม่มี น่าจะปล่อยให้ตาย” เ้าั์ลุกขึ้นเช็ดเืตรงมุมปากพร้อมกับถุยก้อนเืลงพื้น
คงจะเป็ทักษะอะไรบางอย่างที่ทำให้มาร์วินแข็งแกร่งขึ้น ิัเปลี่ยนเป็สีน้ำเงินและเหมือนมีเกล็ดทั้งตัวแต่สิ่งที่แย่ไปกว่านั้น ใช่ครัับ อุปกรณ์วาร์ปแหลกละเอียดอยู่ที่มือของเ้าั์ จบละสวัสดี…
“ไม่ต้องมาทำหน้าเอ๋อ…เพราะนายเลย” มองหน้าเอ๋อ ๆของเ้าหยังที่ยังต้องมองอุปกรณ์วาร์ปที่แหลกละเอียดเหมือนกับว่ามันกำลังเชื่อมประสานกันอยู่แล้วรู้สึกงุดหงิด
“โลกเฮงซวยเอ้ย” ผมะโสุดเสียงพร้อมกับวิ่งไปหาโทรลพวกนั้นพร้อมกับเปิดทุกทักษะที่มีอีกครั้ง
เข็มทิศพูรัม 2 ดาว >>> ทำงาน
N EX Skill : ซี่รี่หนูน้อยหมวกแดง >>> ทำงาน
ทางเดินหนูน้อยหมวกแดง >>> ทำงาน
ความห่วงใยของคุณยาย >>> ทำงาน
ปืนคาบศิลานายพรานผู้ฆ่าหมาป่า >>> ทำงาน
ได้ผล!
วิธีการใช้แบบนี้นี่เอง ทางเดินหนูน้อยหมวกน้อยมีเข็มสีทองปรากฏในแผนทีชี้ไปอีกทางหนึ่ง
เข็มหน้าปัดในเข็มทิศปรากฏเบื้องหน้าของผมก่อนที่กลายสภาพเป็ปืนคาบศิลา แจ๋ว!
ผมยกปืนขึ้นเล็งไปยังหัวของโทรลพร้อมกับลั่นไกที่ได้เรียนจากสมัยยังเป็ร.ด
ปัง! ปัง! ปัง!
หัวของโทรลตัวหนึ่งะเิออกและล้มลง รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าผมอีกครั้ง มาเลยอิหนู๋ อย่าเพิ่งตายฉันเพิ่งเริ่ม ไอจะขยี้จยูให้แหลกคึ!
“อัลฟ่าโค้ดข้างหลัง” เสียงจีน่าะโอย่างร้อนรน กระบองกำลังจะฟาดกลางหน้าผมอีกแล้วเรอะ
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงปืนดังอีกสามครั้งและทะลุผ่านกระโหลกของโทรลก่อนจะะเิและล้มลงไร้ซึ่งวิญญาน ร่างหนึ่งในชุดฮูดดี้สีแดงกางเกงขาสั้นสีดำ ตีลังกากลางอากาศ พร้อมกับโพสท่าอย่างสง่างามข้าง ๆผม
“โย่วนายท่าน”
.....
to be continued…
2K
