ณ จวนตระกูลไป๋
่เวลาค่ำคืนภายในห้องหอที่ควรตลบอบอวนไปด้วยความรัก ทว่าที่ห้องหอนี้กลับอบอวนไปด้วยความอึมครึมแทน เพราะการแต่งงานของท่านประมุขตระกูลไป๋เกิดเื่มิคาดฝันขึ้น
ไป๋จิ้งอวี่ ประมุขตระกูลและแม่ทัพผู้โเี้เขาเดินเข้ามาภายในห้องหอพร้อมดวงตาเ็า ก่อนจะหยุดอยู่ข้างเตียงแล้วกวาดสายตามองเรือนรางที่นั่งคุกเข่าอยู่ด้วยอาภรณ์สีแดง
“เ้าคิดว่าแค่แต่งหน้าจืด ๆ กับนำผ้าคลุมมาปิดใบหน้าเอาไว้จะทำให้ข้าไม่รู้เลยหรือว่า... เ้ามิใช่ซูเมิ่งหลาน” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยความโกรธแค้น
ซูเหยาที่ได้ยินเช่นนั้นนางก็เงยหน้าขึ้นมาช้า ๆ ดวงตาของนางสั่นระริก ส่วนหัวใจก็เต้นแรงจนแทบหลุดจากอก แต่ถึงจะเป็เช่นนั้นนางก็มิได้กล่าวคำแก้ตัวใดออกมา
ไป๋จิ้งอวี่ที่เห็นเช่นนั้นเขาก็ยิ่งรู้สึกโกรธมากขึ้นไปอีก เขาจับข้อมือของนางอย่างแรง แล้วรั้งเข้าหาตัวก่อนจะผลักนางลงบนเตียง
“ในเมื่อคิดสวมแต่งงานแทนผู้อื่น ก็คงจะรู้ดีว่า หน้าที่ฮูหยินในคืนแรกต้องทำอันใดบ้าง”
เมื่อกล่าวจบเขาก็กระชากชุดเ้าสาวออกอย่างไร้ปราณี เสียงผ้าขาดดังขึ้นทำให้จิตใจของหญิงสาวปั่นป่วน เพราะเมื่อไร้สิ่งปกปิดมันก็เผยร่างขาวเนียนที่กำลังสั่นเล็กน้อยจากความกลัวปนตื่นเต้น ทั้งสองความรู้สึกปะปนกันจนยากจะแยกแยะว่านางรู้สึกอย่างไรกันแน่
ไป๋จิ้นอวี่ไม่ปล่อยให้ซูเหยาได้พักครุ่นคิดถึงความรู้สึกของตน เขาก็เริ่มจู่โจมนางทันที
ปลายนิ้วหยาบกร้านที่ตรากตร่ำจากการทำศึกกำลังลากไล้เรือนร่างของหญิงสาว จากลำคอลงต่ำไปยังเนินอกกลมข้างขวาที่กำลังกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจถี่ของนาง ไป๋จิ้นอวี่บีบเนินนุ่มสีขาวจนเกิดรอยแดงขึ้นเป็รูปมือของเขา
ขณะเดียวกันเขาก็ก้มลงกัดต้นคอข้างซ้ายอย่างแรง มันแรงพอให้เกิดรอยฟันและเสียงสะอื้นที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของหญิงสาว ดูเหมือนแม่ทัพผู้นี้จะมิได้โเี้แค่ในสนามรบเท่านั้น แต่โเี้เมื่ออยู่บนเตียงด้วย
ซูเหยากัดฝีมีปากจ้องการกระทำอันดิบเถื่อนของผู้เป็สามี
ไป๋จิ้นอวี่ที่เงยหน้าขึ้นมาก็ยกยิ้มมุมปากเมื่อพบว่าตนเองกำลังถูกนางจ้องเช่นนี้ การจ้องของนางมิได้ทำให้เขารู้สึกกลัวเลยสักนิด เมื่อเทียบกับพวกชั่วช้าในสนามรบ การจ้องมองของนางก็ดูเหมือนกระต่ายน้อยกำลังจ้องเสือร้าย
หลังจากนั้นเขาก็ก้มลงไปกระซิบชิดใบหูที่แดงของซูเหยา “อะไรกัน เหตุใดถึงได้จ้องข้าเช่นนี้ เป็เ้าเองมิใช่หรือที่เสนอตัวมาให้ข้า ฮึ!! หรือกำลังตื่นเต้นที่จะได้รู้ว่า แม่ทัพใหญ่ผู้นี้เมื่ออยู่บนเตียงต่างจากบุรุษอื่นหรือไม่”
ซูเหยาได้แต่กัดฟัน นางมิกล้าเอ่ยคำใดออกมา เพราะเป็นางเอกที่เข้ามาแต่งงานแทนผู้อื่น หากถูกเขาโกรธก็สมควรแล้ว การที่เขาจะไม่โกรธสิเื่แปลก
ไป๋จิ้นอวี่ที่เห็นนางมิได้กล่าวคำใดออกมา เขาก็ขยับลงไปฝังจูบลงบนเนินนุ่ม ฟันของเขาขบเม้มผ่านผิวบอบบางจนทำให้เกิดรอยจ้ำช้ำไปทั่ว
ซูเหยาที่ถูกััจุดอ่อนไหวอย่างตรงจุดนางก็เริ่มดิ้นรน ทว่ากลับถูกคว้าข้อมือทั้งสองข้างขึ้นตรึงเหนือศีรษะ เขาเงยหน้าขึ้นมาสบตากับนางอีกครั้ง
และในแววตานั้นซูเหยาก็ได้เห็นบางอย่างที่มิใช่เพียงความโกรธ แต่คือไฟปรารถนาที่เขาพยายามอดกลั้นเอาไว้ ซึ่งดูเหมือนว่าเขาจะทำมันไม่สำเร็จ
การได้เห็นเช่นนี้ทำให้รูสวาทของนางเต้นตุบ ๆ อย่างห้ามไม่อยู่ ความรู้สึกนี้มันอะไรกัน หญิงสาวที่มิเคยถูกบุรุษกระทำเช่นนี้มาก่อนมิเข้าใจเลยสักนิด มิใช่ว่านางต้องรังเกียจการกระทำของเขาหรอกหรือ แล้วเหตุใดนางถึงกำลังรู้สึกดีกัน
ส่วนทางด้านไป๋จิ้นอวี่ที่ก่อนหน้านี้คิดเพียงข่มขู่ซูเหยาเพื่อแก้แค้นที่นางบังอาจมาสวมรอยแต่งงานแทนผู้อื่น เขาก็ต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ไม่รู้ทำไมเพียงได้เห็นสีหน้าของนางก็ทำให้เขาเกิดอารมณ์มากมายขนาดนี้ และตอนนี้เขาก็มิสามารถอดทนได้อีกต่อไป
ในเมื่อทนไม่ไหวเขาจึงเลือกปล่อยให้อารมณ์นำทาง ในเมื่ออย่างไรก็มิสามารถเปลี่ยนแปลงเื่ที่นางได้แต่งเข้ามาเป็ฮูหยินของเขาแล้ว เขาก็จะมอบความเป็สามีให้เองอย่างสาสม ให้สมกับที่นางอยากเป็ฮูหยินของเขา
ไป๋จิ้นอวี่ขยับกายไปคล่อมนางเต็มร่าง ก่อนจะดันเรียวขาของซูเหยาให้แยกออกโดยไม่รอคำอนุญาต จากนั้นจึงถอดกางเกงออกเผยแก่นกายขนาดใหญ่ที่กำลังชูชัน
ซูเหยาที่ได้เห็นแก่นกายครั้งแรกนางก็เบิกตากว้างด้วยความใ ของแบบนั้น ของแบบนั้นจะสามารถเข้าไปในตัวนางได้จริง ๆ หรือ
ไป๋จิ้นอวี่ไม่รอให้หญิงสาวได้เตรียมใจ เขาก็สอดแก่นกายเข้าไปในคราเดียว ลึก รุนแรง และเ็า
“อ๊า...” เมื่อความเจ็บแล่นผ่านเข้าสู่ร่างกาย เสียงครางหวานก็หลุดออกมาจากลำคอของซูเหยาอย่างห้ามไม่อยู่ แต่ยังไม่ทันที่นางจะได้ปรับตัว เขาก็เริ่มขยับเอวด้วยจังหวะหนักหน่วงแล้ว
แรงกระแทกแต่ละครั้งราวกับจะสั่งสอนให้นางจำเอาไว้ว่า เขามิใช่บุรุษอ่อนแอที่จะยอมให้ใครมาหลอกลวงเช่นนี้
เสียงเนื้อกระทบกระทบเนื้อดังก้องภายในห้องพร้อมกับเสียงหายใจหอบของบุรุษ และเสียงอู้อี้ของสตรีที่พยายามกลั้นความรู้สึกเสียวซ่านเอาไว้
การกระทำของซูเหยาทำให้ไป๋จิ่นอวี้รู้สึกถูกปลุกไฟปรารถนาให้ประทุแรงยิ่งขึ้น
มือของเขาบีบสะโพกของนางเอาไว้แน่น เหมือนจะจับยึดไม่ให้นางสามารถหลบหนีไปไหนได้ และรอรับแรงกระแทกทั้งหมดของเขาไป
“ร้องออกมา อย่าได้เสแสร้งอีกต่อไปว่าเ้ามิชอบถูกทำแบบนี้ ข้ารู้ว่าเ้าชอบมันมาก มิเช่นนั้นรูสวาทของเ้าคงมิตอดข้าขนาดนี้หรอก”
“อื้อ...” ซูเหยาเม้มปากแน่นพยายามปฏิเสธ
1K
