วิถีปราณผกผัน: คู่มือเยียวยาชีวิต
ตอนที่ 26: อสูรพิษไร้ลักษณ์และจุดจบของวิถีผกผัน
ท่ามกลางยอดสูงสุดของนครปราณเร้นกายที่ซึ่งก้อนเมฆยังต้องหลีกทาง ห้องโถงชั้นในสุดนั้นกว้างใหญ่และว่างเปล่า ไร้ซึ่งเฟอร์นิเจอร์หรืออาวุธใดๆ มีเพียงชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งในชุดสีขาวบริสุทธิ์ยืนหันหลังให้นนท์อยู่กลางห้อง ใบหน้าของเขาดูธรรมดาจนน่าประหลาดใจ แต่ทว่านนท์กลับรู้สึกถึง "ความว่างเปล่า" ที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดเท่าที่เคยััมา
"นานมากแล้ว... ที่ไม่มีใครก้าวขึ้นมาถึงที่นี่ได้ด้วยตัวเปล่า" เสียงนั้นเรียบเฉยและก้องกังวานอยู่ในจิตใจของนนท์โดยตรง
ชายคนนั้นค่อยๆ หันกลับมา บนหน้าผากของเขาไม่มีรอยสักตัวเลขใดๆ แต่นนท์รู้ดีว่าคนผู้นี้คือ "ลำดับที่ 1" ผู้ที่สภาหมอศากยะภาคภูมิใจที่สุด
หมอพิฆาตลำดับที่ 1 (ยิ้มบางๆ): "ฉันไม่มีชื่อ ไม่มีเลข ไม่มีตัวตนที่แท้จริง เพราะฉันคือพิษที่หลอมรวมกับอากาศ แสงสว่าง และทุกอณูในห้องนี้... ในเมื่อแกอยากทำลายสภาหมอศากยะนัก งั้นลองทำลาย 'ทุกอย่าง' ที่แกหายใจเข้าไปดูสิ"
ทันใดนั้น ร่างกายของหมอพิฆาตลำดับที่ 1 ก็ละลายหายไปในอากาศ กลายเป็ละอองพิษที่มองไม่เห็น! นนท์รู้สึกได้ทันทีว่าอากาศที่เขาหายใจเข้าไปเริ่มแปรสภาพเป็กรดมรณะ กัดกร่อนปอดและเส้นเืจากภายใน!
นนท์รีบโคจรปราณัฟ้าป้องกันตัว แต่กลับพบว่ายิ่งเขาใช้พลังมากเท่าไหร่ พิษเ่าั้ยิ่งแปรสภาพตามพลังของเขามากขึ้นเท่านั้น!
นนท์คิดในใจขณะที่ร่างกายเริ่มมีไอสีขาวพวยพุ่งออกมาจากรูขุมขน: *วิชาไร้ลักษณ์... มันคือการกลายเป็ส่วนหนึ่งของกฎเกณฑ์ของพื้นที่นี้ การโจมตีทางกายภาพหรือแม้แต่การสกัดพิษแบบเดิมใช้ไม่ได้ผล เพราะศัตรูไม่ได้อยู่ในรูปของ 'สสาร' อีกต่อไป!*
หมอพิฆาตลำดับที่ 1 ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งในเงามืดของนนท์ ฝ่ามือของเขาััที่แผ่นหลังของนนท์เบาๆ
"ในวิถีผกผันของแก... จุดตายที่แท้จริงไม่ใช่พิษ แต่คือ 'ความอยากมีชีวิต' ของแกต่างหาก"
ร่างของนนท์ถูกแรงกระแทกจากพิษไร้ลักษณ์กระแทกจนล้มลงกับพื้น เืสีดำไหลอาบชุดโค้ต นนท์รู้สึกถึงความเย็นเยียบที่ค่อยๆ ดับแสงสว่างในจุดตันเถียนของเขา!
ลำดับที่ 1 ยืนมองนนท์ที่นอนจมกองเืด้วยสายตาเ็า: "แกเก่งมากที่มาถึงขั้นนี้ แต่แกก็เป็เพียงแค่ 'มนุษย์' ที่ติดอยู่ในวงจรของร่างกายและจิติญญาเท่านั้น จบสิ้นเสียที"
ในนาทีที่แสงสว่างจากจุดตันเถียนเกือบจะดับวูบ นนท์หลับตาลง ภาพของปู่ ภาพของคนไข้ที่เขาเคยรักษา และภาพของตัวเองในวัยเด็กที่แบกรับความเ็ปจากการทดลองแล่นเข้ามาในหัว... นนท์ไม่ได้สู้ด้วยพลังอีกต่อไป แต่เขาเริ่ม 'ปล่อยวาง' การมีอยู่ของตัวเอง
*ถ้าการผกผันคือการเปลี่ยนจาก A ไปเป็ B... แล้วถ้าฉันเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็ 'ความว่างเปล่า' ล่ะ?*
นนท์เข้าสู่สภาวะ 'ผกผันไร้ลักษณ์'! เขาปล่อยให้พิษของลำดับที่ 1 ไหลผ่านร่างกายของเขาไปราวกับสายน้ำที่ไร้ตัวตน ปราณัฟ้าของเขาไม่ได้สู้กับพิษ แต่กลับกลายเป็ 'ที่ว่าง' ให้พิษได้ไหลผ่าน!
แสงสีทองในร่างของนนท์หายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความว่างเปล่าที่น่าเกรงขาม
หมอพิฆาตลำดับที่ 1 ถึงกับหน้าเปลี่ยนสี: "เป็ไปไม่ได้! แก... แกทำลายตัวตนของตัวเองลงจนกลายเป็ความว่างเปล่าได้ยังไง?!"
นนท์ลืมตาขึ้น ั์ตาสีทองหายไปกลายเป็สีดำสนิทดุจความว่างเปล่า เขาลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า ในมือของเขาไม่มีพลังปราณ แต่กลับมีความกดดันที่สยบอากาศธาตุได้ทั้งห้อง!
นนท์: "พิษที่ไร้ลักษณ์... ก็พ่ายแพ้ให้กับสิ่งที่ไม่มีตัวตนเช่นกัน"
นนท์ก้าวเดินเข้าหาลำดับที่ 1 ทุกก้าวที่เดินอากาศรอบข้างแตกสลายราวกับกระจก! ลำดับที่ 1 พยายามจะหลอมรวมกับอากาศหนีไป แต่กลับพบว่าเขาถูก 'ตรึง' ไว้ด้วยความว่างเปล่าที่นนท์สร้างขึ้น!
นนท์เอื้อมมือไปคว้าที่อกของลำดับที่ 1 และด้วยััเดียว พลังของวิชาไร้ลักษณ์ที่เคยไร้เทียมทานก็ถูกดึงออกมาและสลายไปดุจฟองสบู่!
ข้อความสีทองสว่างวาบขึ้นในความคิดของนนท์อย่างสงบนิ่ง:
‘ดูดซับวิชาพิษไร้ลักษณ์สำเร็จ: เพิ่มอายุขัยขึ้น 30 ปี!’
‘บรรลุวิถีหมอปีศาจขั้นสูงสุด: กายาว่างเปล่านิรันดร์!’
‘อายุขัยรวมปัจจุบัน: 183 ปี 3 เดือน’
ลำดับที่ 1 ทรุดลง ร่างกายของเขากลับมามีรูปร่างที่แท้จริง... เป็เพียงชายชราผู้สิ้นหวังที่ผ่านศึกมานับไม่ถ้วน นนท์หันหลังให้เขาและมองไปทางบันไดสุดท้ายที่นำไปสู่ "หัวหน้าสภาหมอศากยะ"
นนท์: "เส้นทางพิฆาตของสภาหมอศากยะจบลงแล้ว... ที่เหลือก็แค่การตัดสินกับผู้ที่บงการทุกอย่าง"
นนท์ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างไร้ตัวตน ไร้เสียง และไร้ซึ่งอดีตที่คอยเหนี่ยวรั้ง... ศึกสุดท้ายเพื่อเปลี่ยนชะตากรรมของโลกเื้ักำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว!
7K
