3ปีหลังาศักดิ์สิทธิ์ ณเมืองอัลเคอเบลี่ย์ เพื่อนรักสองคนกำลังคุยกันถึงเื่ที่จะออกไปหาสมุนไพรมาทำยาแจกคนในหมู่บ้าน
ออม : เฮลนี้แกจะออกไปหาสมุนไพรในเขตป่าอาโกเนี่ยนจริงๆเหรอ ?’’ หญิงสาวได้ถามเพื่อนสาวของเธอ
เฮล :ทำไมล่ะออม
ออม : เฮลก็รู้ใช่มั้ยเฮล ว่าที่นั้นมันมีอะไร’’
เฮล : มีป่าไง ออม
ออม : ผ่างงงงง มันใช่เวลามาเล่นป่ะเฮล แกก็รู้ว่าที่นั้นอันตรายแค่ไหน ลุงแบร์ก็กำชับนักกำชับหนา ว่าห้ามไปแถวนั้นเด็ดขาด มันมีสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัว ดุร้าย อาศัยอยู่’’
เฮล : ใช่ออม เื่นั้น เค้ารู้ แต่ออม ถ้าหากเราไม่ออกไปหาสมุนไพรมาทำยารักษา คนไข้ทุกคนก็จะ แย่เอานะ เวลาก็แทบจะไม่มีแล้ว เฮลไม่อยากให้ทุกคนต้องทนทุกข์ทรมาณ’’ เฮลพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
ออม : นี้ จะให้พูดยังไงแกก็จะไปให้ได้ใช่ไหมเฮล ทั้งที่รู้ว่าที่นั้นอันตรายขนาดนั้นเนี้ยนะ
เฮล : ใช่เเล้ว’’ เฮลพูดพร้อมด้วยน้ำเสียงขึงขัน บวกกับแววตาอันมุ่งมั่น
ออมได้แต่ยิ้มแล้วมองเพื่อนของเธอ ด้วยความภูมิใจ ในความเป็คนดีของเธอ
ออม : เฮลงั้นออมไปด้วยยย
เฮล : ออมอยู่นี้แหละ ไปด้วยมันอันตราย
ออม : ไม่!!!!! เฮลไป ออมไป’’ ออมยืนคำขาด
แล้วทั้งสองคนก็ร่วมเดินทางกันมาจนถึงพื้นที่โดยรอบเขตป่าอาโกเนี่ยนที่มีสมุนไพรชนิดนั้นขึ้นอยู่ เพื่อจะเก็บกับไปทำยา โดยหารู้ไม่ว่า มีใครกำลังจ้องมอง พวกเธอทั้งสองอยู่
ออม : เฮล เราได้สมุนไพรแล้วกลับกันเหอะ ออมรู้สึกไม่ดีเลย ที่นี้มันดูน่ากลัวพิกล” ออมพูดด้วยน้ำเสียงกังวล
เฮล : อีกนิดนะออม จะครบแล้ว
ทันใดนั้นเองสิ่งที่หลบอยู่หลังต้นไม้ก็โผล่ออกมา มันมีรูปร่างหน้าตาประหลาด หัวเป็กิ้งก่า เดินสองขาเหมือนมนุษย์ มันถือดาบยาวกว่าสองเมตร ตัวสีเขียว ทั้งสองคนรู้ทันทีว่ามันคือตัวอันตรายที่ลุงของพวกเธอเคยพูดถึง มันกำลังเตรียมท่าโจมตี
กวั๊บ!!!!!!!!!! มันยกดาบฟันอย่างรุนเเรง ทั้งสองคนวิ่งหนีออกจากจุดนั้นอย่างสุดกำลัง แต่เฮลที่รู้ว่าจะหนีคงยากที่จะหนีพ้น เฮล หยุดวิ่งและคิดจะใช้ตัวเองล่อมันไปทางอื่นแล้วให้ออมหนีไป
ออม : เฮลลลลลลลลลลลล มัวทำอะไรอยู่ ทำไมไม่รีบหนีมันใกล้เขามาแล้วนะ !!!!!!!!’’
เฮล : ออมไปเถอะ เฮลจะอยู่ตรงนี้เป็เหยื่อล่อมันเอง สมุนไพรอยู่ในเป้นี้นะ สูตรทำยาอยู่ใต้เค้าเตอร์ยานะ
ออม : ไม่ เรามาด้วยกัน เราจะทิ้งกันไม่ได้’’
เฮล : ไม่มีเวลาเเล้วออม รีบไปเถอะ เดี๋ยวเฮลจะรีบตามไปนะ เฮล ยิ้ม
ออม : ก็ได้ เเต่สัญญานะว่าต้องกลับมา
เฮล : สัญญาเลย
ถึงจะ ได้ยินคำรับปากสัญญาเเบบนั้น เเต่ในใจลึกๆ ออมคิดว่านั้นเป็เพียงคำพูดให้เธอสบายใจเท่านั้น ออมวิ่งทั้งน้ำตาออกมาจากจุดนั้น ในใจเธอตอนนั้นไม่ได้มีความกลัวต่อุ์นั้นเลย
น้ำตามันหลั่งไหลมามากเเค่ไหนไม่มีใครรู้ ออมไม่รู้จะอธิบายกับความรู้สึกนี้ยังไง การที่ตัวของเฮลตกอยู่ในสภาพเลวร้ายขนาดนั้น แต่ทำไมเฮลกลับ ห่วงคนอื่นมากกว่าตัวเอง ในความรู้สึก ตอนนั้น ออมได้แต่โทษตัวเอง ที่ไม่สามารถห้ามเฮลให้มายังที่แห่งนี้ได้’’
ในขณะนั้นุ์ตนนั้นก็มาถึง มันไม่รอช้า ทำท่าจะฟัน ฟัน ฟัน แต่ เเต่เธอก็หลบได้ จริงๆุ์ตนนั้น ตั้งใจฟันมั่วซั่ว ให้เธอกลัวมากกว่า มันฟันราวกับว่าเป็เื่สนุก ในขณะที่มันกำลังจะฟันดาบสุดท้ายนั้นเอง มันถึงกับชะงัก สิ่งที่ขาดไม่ใช่หญิงสาวที่มันจะฟัน แต่กลับเป็ตัวของมันเอง ุ์ร้องด้วยความเ็ป ก่อนจะสิ้นใจไปในที่สุด หญิงสาวใกับสิ่งที่เกิดขึ้น มันเกิดอะไรกับ ุ์ตนนั้น ก่อนที่เธอจะ สงสัยไปมากกว่านี้ ทันใดนี้ ก็มีชายสวมผ้าคลุมเปลื้อนๆ สองคนปรากฎขึ้นแล้วเอ่ยว่า
ชายสวมผ้าคลุม : สวัสดีครับ คุณสุภาพสตรีไม่ทราบว่า รูแอนทาว ไปทางไหนหลอครับ ’’
เฮล : ออกจากป่าอาโกเนี่ยน นี้แล้วเลี้ยวขวาตรงไป ข้ามเขาไปสามลูก เเล้วจะเจอเสือดาว ถ้ายังไม่เจอก็แปลว่ายังไม่ถึงค่ะ’’
ชายสวมผ้าคลุม : เเล้วทางออกป่ามันไปทางไหนหรอครับ’’
เฮล : ถ้ายังไงให้ฉันตอบเเทนด้วยการ พาไปได้นะคะ เอ่อ ว่าแต่พวกคุณเป็ใครคะ ทำไมถึงช่วยฉัน ??? ‘’ เฮลถามด้วยความสงสัย
ชายสวมผ้าคลุม : พวกเราก็แค่นักท่องเที่ยวที่หลงทางอยู่ที่ป่าเเห่งนี้เเหละครับ’’
เฮล : ค่ะ คุณนักท่องเที่ยว
ชายสวมผ้าคลุม ผมลอครับ ส่วนนี้ อาร์ม คิลเลอร์ ยินดีที่ได้พบ’’
เฮล : ยินดีที่ได้พบ เช่นกัน ฉัน อาซาเฮล เบลล่า เรียก เฮลก็ได้
และ นั้นก็คือการพบกันแห่งโชคชะตา.
3K
