ผ่านมาสองวันหลินเฟิ่งเมื่อไม่เห็นใบหน้าของเสี่ยวเอ๋อเขาก็เริ่มรู้สึกเหมือนอะไรได้ขาดหายไป เขาเดินคิดอะไรอยู่เพลินๆก็ได้เดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องของเสี่ยวเอ๋อ เขาฉงนใจตนเองเพราะเหตุใดเท้าของเขาถึงมาหยุดอยู่ตรงนี้
หรือว่าเขาคิดถึงนาง เมื่อเขาคิดแบบนั้นเขารีบส่ายหัวไปมาเพราะยอมรับความจริงไม่ได้
"ไม่....ไม่มีทางคนอย่างข้าหรือจะคิดถึงนางอีกแค่ฤดูเดียวนางก็จะย้ายออกไปแล้ว คนที่ข้าคิดถึงคือเสี่ยวหลินต่างหาก" เขาพึมพำอยู่อย่างนั้นจู่ๆก็ได้เดินเสียงฝีเท้าของคนสองคนที่กำลังเดินมาทางนี้
"ท่านพี่หลินเฟิ่งมาทำอะไรอยู่ที่หน้าห้องของพี่เสี่ยวหลินหรือเ้าคะ ข้าได้ยินท่านป้าบอกว่าท่านพี่เสี่ยวหลินนางกลับไปเยี่ยมที่บ้าน" ซูิเดินมากับสาวใช้ของนาง
"ใช่เสี่ยวหลินนางกลับไปที่บ้านของนาง ว่าแต่เ้าทำไมถึงอยู่ที่นี่แต่เช้า"
"ท่านป้ายังไม่ได้บอกท่านพี่หรือเ้าคะ ว่าวันนี้ข้าจะย้ายเข้ามาอยู่ที่นี้ในฐานะภรรยาของท่านพี่ ก็เมื่อวานท่านป้าได้นำเบี้ยอัฐของล้ำค่าไปสู่ขอข้า ในตอนแรกท่านแม่กับท่านพ่อของข้าก็ไม่ยอมแต่เพราะเห็นว่าข้ารักท่านพี่ พวกท่านเลยยอมให้ข้ามาเป็ภรรยาอีกคนของท่าน อย่าบอกนะเ้าคะ ว่าท่านพี่ไม่รู้เื่นี้ซูิก็น้อยใจเแย่เลยสิคะ ข้าคิดว่าเป็ความคิดของท่านพี่เสียอีก"
หลินเฟิ่งได้ยินดังนั้นเขาจึงรีบเดินไปหาท่านแม่ของเข้าที่ห้องของนาง เขาไม่คิดเลยว่าท่านแม่จะจัดการเื่นี้โดยที่เขาเองยังไม่ทันได้รู้เื่อะไร ไหนจะเื่เสี่ยวเอ๋ออีก ถ้านางรู้ว่าตอนที่นางไม่อยู่เขาได้ภรรยาเพิ่มอีกคน นางจะรู้สึกเช่นไร ความร้อนใจของหลินเฟิ่งทำให้เขาเดินกึ่งวิ่งไปหาท่านแม่ คนใช้ไม่ทันได้เอ่ยปากบอกการมาของเขา เขาก็ผลักประตูเข้าไปอย่างแรง
"ท่านแม่ท่านทำอะไรทำไม่ไม่ปรึกษาข้าก่อน" ฮูหยินใหญ่ยังคงนั่งจิ๊บน้ำชาได้อย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว นางคิดไว้แล้วถ้านางไม่จัดการเองบุตรชายของนางคงเลื่อนการไปสู่ขอซูิไปเรื่อยๆ
"ข้าก็บอกเ้าไปแล้วว่าข้าจะแต่งซูิเข้ามาเป็ภรรยาเ้าอีกคน."
"มันไม่เร็วไปหรือท่านแม่ อีกอย่างเสี่ยวหลินก็ยังไม่รับรู้ถึงเื่นี้ ถ้าตระกูลของนางรับรู้เื่นี้เข้าจะเกิดเื่ใหญ่ขึ้นนะขอรับ"
"จะไม่มีเื่อะไรเกิดขึ้นแน่นอน เดี๋ยวข้าจะให้ท่านพ่อของเ้าจัดการเอง เ้าก็มีหน้าที่ดูแลซูิและทำให้นางตั้งครรภ์ให้ได้ก็เพียงพอ ข้าเหนื่อยเ้าออกไปได้แล้ว ถ้าเสี่ยวหลินกลับมาแม่จะไปพูดกับนางเอง" หลินเฟิ่งรู้ว่าต่อให้เขาพูดหรือไม่รับซูิเป็ภรรยาก็คงไม่ทันการ เขาทำได้เพียงถอนหายใจก่อนจะเดินออกมาจากห้องของท่านแม่ด้วยอารมณ์โมโห ซูินางได้เดินตามมาและได้ยินที่ท่านป้ากับหลินเฟิ่งคุยกัน นางจึงเลือกไม่เดินเข้าไปแต่ยืนรออยู่ข้างนอกแทน เมื่อหลินเฟิ่งออกมาก็พบนางที่ยืนบีบน้ำตาต่อหน้าเขา
"ท่านพี่หลินเฟิ่งรังเกียจข้าหรือเ้าคะ"
"เฮ้อ!! ข้าเหนื่อยข้าไม่อยากพูดกับใครทั้งนั้น" หลินเฟิ่งเลือกที่จะตัดปัญหาเขาจึงเดินหนีออกมา ซูิจึงเดินเข้าไปหาท่านป้าในห้องพร้อมบีบน้ำตาให้ไหลรินออกมามากกว่าเพื่อเพิ่มความสงสารแก่ท่านป้า
"ท่านป้า ท่านป้าเ้าคะ" ฮูหยินใหญ่เห็นซูิเดินเข้ามาพร้อมน้ำตานางก็ใทันที
"เกิดอะไรขึ้นกับซูิของป้ากัน''
"ฮือ ท่านพี่นะสิเ้าคะ ท่านพี่รังเกียจข้าท่านพี่ไม่รักข้า ข้าจะกลับจวนในเมื่อท่านพี่ไม่้าข้า"
"โอ้ๆซูิเ้าอย่าเสียใจไปเลย ตอนนี้หลินเฟิ่งเพียงสับสนเขาไม่ได้รังเกียจเ้าหรอกนะไม่ต้องหวงเดี๋ยวป้าจะจัดการให้เอง เ้าหยุดร้องก่อนเถอะนะมาๆนั่งสงบจิตสงบใจเสียก่อน "
"ได้เ้าค่ะท่านป้า ข้าเห็นว่าท่านมีพระคุณต่อตระกูลของข้าไม่เช่นนั้นข้าไม่ยอมมาเป็ภรรยารองเช่นนี้หรอกนะเ้าคะ"
"ข้ารู้ แต่เ้าวางใจได้ข้าจะจัดการให้เ้าทุกอย่าง เ้ารู้ใช่มั้ยว่าข้า้าหลานชายเ้าก็แค่อยู่เฉยๆรอมีหลานให้ข้าก็พอ อีกอย่างเลิกเรียกข้าว่าท่านป้าได้แล้ว ให้เรียกข้าว่าท่านแม่"
"ได้เ้าค่ะท่านแม่" ซูิใช้ผ้าเช็ดน้ำตาแต่ทว่าใต้ผ้านั้นนางกลับยิ้มออกมาสะใจ เมื่อทุกอย่างเป็ไปตามแผนของนาง
ซูินางเอกก็ได้แอบรักหลินเฟิ่งมาั้แ่เด็กเช่นกัน พ่อของนางเป็ขุนนางชนชั้นผู้น้อยที่ต้องมาอาศัยบารมีของตระกูลหลินอยู่บ่อยครั้ง นางจึงได้มาที่จวนนี่บ่อยๆจนได้มาพบกับคุณชายน้อยที่กำลังนั่งท่องตำราอยู่ นางนั่งมองด้วยความหลงไหลและคิดว่าสักวันหนึ่งนางจะเข้ามาเป็ฮูหยินของที่นี่ให้ได้ ความที่นางต่ำต้อยกว่าจึงทำให้นางทะเยอทะยานให้ตนเองสูงส่งขึ้น นางเคยเข้าหาหลินเฟิ่งอยู่บ่อยครั้งจากที่นางไม่ชอบอ่านตำราก็ต้องฝึกอ่านเพราะอยากเข้าใกล้หลินเฟิ่ง นางเคยแกล้งทำท่าทีนั่งอ่านตำราเมื่อเห็นหลินเฟิ่งเดินผ่าน นางจึงแกล้งอ่านผิดเมื่อหลินเฟิ่งได้ยินจึงเข้ามานั่งข้างๆนางและสอนนางอ่านจนทำให้นางเริ่มสนิทสนมกับหลินเฟิ่ง เขาได้นัดให้นางมาหาเข้าที่จวนอาทิตย์ละครั้งเพื่อได้สอนนาง แค่นี้นางก็คิดว่าหลินเฟิ่งรักนาง แต่ความคิดทั้งหมดต้องพังทลายลงเมื่อหลินเฟิ่งเข้าสู่วันหนุ่ม นางได้เห็นเขาถือปิ่นปักผมมาด้วย นางคิดว่าเขาจะเอามาให้นาง นางจึงตั้งใจเรียนตำรามากกว่าทุกครั้งและเฝ้ารอว่าเมื่อไหร่หลินเฟิ่งจะมอบให้นางเสียที แต่พอสอนเสร็จหลินเฟิ่งกลับบอกนางว่าวันนี้ไม่ได้สอนให้จนจบเพราะวันนี้เขามีนัดแล้ว ใบหน้าของหลินเฟิ่งเมื่อนึกถึงคนที่เขากำลังจะไปพบก็เบิกบานขึ้นมาเขายิ้มแทบไม่หุบ
ซูิได้แต่กำมือด้วยความโมโหที่คนที่เขาอยากเจอไม่ใช่นาง นางจึงถามเขาไปตามตรง
"ท่านพี่จะไปพบเ้าของปิ่นนั้นใช่หรือไม่เ้าคะ"
"ซูิเ้าเห็นด้วยหรือว่าข้าถือปิ่นมา เ้าว่ามันสวยหรือไม่ข้าไม่เคยซื้อของขวัญอันใดให้สตรีเลย เ้าช่วยดูให้ข้าหน่อยสิ " หลินเฟิ่งยกปิ่นออกมาจากแขนเสื้อของเขาให้ซูิดู
"สวยดีนะเ้าคะ "
"ใช่ปิ่นหยกอันนี้สวยมากมันน่าเหมาะกับนางเสียจริง ข้าไปก่อนนะวันหน้าเ้าต้องมาอ่านตำราที่ข้าได้สอนไปวันนี้ให้ข้าฟังด้วย" หลินเฟิ่งลุกขึ้นรีบเดินออกไปหาหญิงสาวที่เขาเฝ้าคิดถึง เมื่อพ้นสายตาของหลินเฟิ่งซูิควบคุมสติตนเองไม่ได้อีกต่อไปนางโวยวายทำร้ายข้าวของรวมทั้งโยนตำรานั้นทิ้งโดยไม่ใยดี สาวใช้ข้างกายของนางจึงรีบเข้ามาปลอบใจ นายเป็อย่างไรบ่าวก็เป็เช่นนั้น นางจึงบอกซูิให้เข้าทางแม่ของหลินเฟิ่งแทนต่อให้คุณชายหลินเฟิ่งไม่รักถ้าแม่ของเขาเอ็นดู ฐานะภรรยาของหลินเฟิ่งคงอยู่ไม่ไกลเกินเอื่อม
ซูิั้แ่นั้นมาเวลานางไปหาหลินเฟิ่งทีไรก็ไม่ลืมที่จะหาของฝากติดไม้ติดมือไปด้วยตลอดไม่ว่าจะเป็ยาสมุนไพรหรือของใช้ที่หายาก ทำให้ท่านแม่ของหลินเฟิ่งเอ็นดูนางยิ่งนัก
738K
