บทนำ
ร่างระหงของหญิงสาวผู้มีใบหน้างดงามราวกับไม่ใช่มนุษย์ยืนนิ่งสงบอยู่ท่ามกลางสายฝนที่โหมกระหน่ำอย่างหนักหน่วงเธอถือร่มคันไม้ไผ่ไว้ในมือบังฝนไว้ แต่ไม่ใช่ร่มที่ป้องกันสายฝนเป็พลังบางอย่างที่กางกั้นไว้ไม่ให้สายฝนมาถึงตัวของหญิงสาว ดวงตาสีฟ้าครามจ้องมองจิ้งจอกเปื้อนโคลนเบื้องหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า
เ้าจิ้งจอกขนาดเล็กมากร่างกายาเ็ทำให้แอ่งน้ำรอบๆเป็สีแดงเพราะเื ลมหายใจรวยริน ดวงตาจ้องมองหญิงสาวอย่างดุร้ายไม่เป็มิตรและสิ้นหวัง
"เจ็บมากหรือเปล่า" เธอถามไม่มีเสียงตอบรับจากสัตว์เล็กแม้แต่น้อย แต่พอได้ยินอีกประโยคมันถึงกับส่งเสียงขู่คำรามออกมา"จะตายหรือยังน่ะ"
"กร๊าซ..." แต่เสียงคำรามนั้นกลับถูกเสียงฝนกลบไปอย่างสิ้นเชิง
"อีกนานไหมกว่าจะตาย"
"..."
"หรือยังไม่อยากตาย?" หญิงสาวเอียงคอเล็กน้อยดวงตายังคงว่างเปล่าไม่ฉายอารมณ์ใดๆ เมื่อเห็นจิ้งจอกไม่ตอบซ้ำยังปิดเปลือกตาลงเขาก็เอ่ยขึ้นใหม่"ถ้าไม่อยากตายเราจะช่วยเ้าเอง"
เปลือกตาของจิ้งจอกปรือขึ้นมองหญิงสาวอีกครั้งดวงตาพร่าเลือนมองไม่ชัด แต่เพราะตรงหน้าเป็มนุษย์ที่ให้อารมณ์ไม่เหมือนมนุษย์คนอื่นๆราวกับไร้จิตใจจึงทำให้รู้สึกเป็ร่างที่กลวงเปล่า ร่างกายของมันเองก็ไม่ไหวแล้วเหมือนกันอุณหภูมิที่ลดลงจนแทบเย็นดั่งก้อนน้ำแข็งในเวลาเป็สัญญาณบ่งบอกชีวิตที่เหลือน้อยนิดมันจึงผงกศีรษะครั้งหนึ่งเป็เชิงตอบรับ
ใบหน้างดงามของหญิงสาวไม่ได้แสดงอารมณ์อะไรออกมาเมื่อเห็นจิ้งจอกตอบรับคำเชื้อเชิญของเธอมือเล็กทิ้งร่มแล้วอุ้มจิ้งจอกเข้ามาในอ้อมแขนที่อบอุ่นก่อนจะหยิบร่มขึ้นมาอีกครั้งแล้วเดินกลับบ้านไป
จิ้งจอกที่ได้รับความอบอุ่นขึ้นรู้สึกสบายมนกำลังจะหลับเพื่อพักฟื้นร่างกาย และไม่ทันได้ฟังเสียงพึมพำเบาๆ ของหญิงสาวเลยสักนิด
"จากนี้ไปเ้าก็เป็สมบัติของเราแล้วนะ... สมบัติของเราผู้เดียว"