[ไม้]
ตอนนี้ผมก็ทำได้แค่ยืนนิ่งๆ ให้เขาช่วยติดซิปเสื้อให้ผม เพราะผมไม่กล้าขยับไปไหนเลย แต่ดูเหมือนว่าธาราเองก็ไม่สามารถติดซิปได้ง่ายๆ เหมือนกัน เพราะเขาพยายามอยู่นานมากก็ยังติดไม่ได้
แต่แล้วในขณะที่เขากำลังพยายามรูดซิปขึ้นด้วยความยากลำบากอยู่นานนั้นซิปเสื้อแจ็คเก็ตของผมกลับสามารถรูดขึ้นได้อย่างเหลือเชื่อ
พรวด!!!
แต่ว่ามันกลับติดเอาผมของธาราเข้าไปด้วยจนธาราร้องเสียงหลงออกมา
"โอ้ย!!! "
"คุณธารา? ผมของคุณติดซิปครับ"
ผมก็รีบก้มลงไปดูเขา และช่วยประคองหัวของเขาเอาไว้เพื่อไม่ให้เขาขยับหัวไปมามากจากนั้นผมก็บอกเขาว่า...ผมของเขาติดซิปเสื้อของผมอยู่ ให้เขาอยู่นิ่ง ๆ ก่อนซึ่งตอนนี้ธาราดูท่าทางอารมณ์เสียมาก เพราะเขาตวาดผมออกมาด้วยสีหน้าแดงก่ำ
"ผมรู้แล้ว!คุณช่วยทำอะไรสักอย่างสิ! ผมเจ็บนะ! "
"เอ่อ...ครับแต่คุณก็ช่วยอยู่นิ่ง ๆ หน่อยสิ ขยับตัวมากเดี๋ยวผมคุณก็ได้หลุดออกมาทั้งจุกกันพอดีหรอก"
"นี่คุณจะทำอะไรก็รีบ ๆทำหน่อยสิ! ผมเจ็บนะเว้ย! เฮ้อ! "
"ครับ...ผมก็กำลังพยายามอยู่นี่ไงล่ะ"
ผมพยายามค่อย ๆ ช่วยดึงผมของธาราออกจากซิปให้เขาทีละเส้นอย่างเบามือเพราะผมกลัวว่าเขาจะเจ็บ แต่เขาก็ยังดิ้นไปมาและบ่นของเขาไปไม่หยุดและในขณะที่ผมกำลังช่วยดึงผมของเขาออกจากซิปของผมอยู่นั้นก็มีสามีภรรยาคู่หนึ่งจอดรถข้างทางพร้อมกับเดินตรงมาหาผมแต่พอพวกเขาเห็นธาราหัวติดซิปเสื้อของผม พวกเขาก็เข้าใจผิด คิดว่าพวกเรากำลังทำรักกันอยู่เพราะภรรยาของเขามองผมด้วยท่าทางรังเกียจ ก่อนที่เธอจะรีบคว้าแขนสามีของเธอไปกอดไว้และพูดกับสามีของเธอกระทบผมว่า
"คุณคะ? เราไปกันเถอะค่ะอย่าเสียเวลากันพวกวิปริตเลยค่ะ"
"เฮ้อ...วัยรุ่นสมัยนี้นี่มันแย่จริงๆ เลยนะคุณ ไอ้เราก็นึกว่ารถเสีย แต่ที่ไหนได้ดันมาจอดรถได้เสียกันข้างทางซะนี่ เฮ้อ...น่าสงสารพ่อแม่จริงๆ เลยที่มีลูกไร้ยางอายแบบนี้ เราไปกันเถอะคุณ"
"ค่ะ"
หลังจากที่สองสามีภรรยาคู่นั้นขับรถออกไปแล้วผมก็หันกลับมาช่วยดึงผมออกจากซิปให้ธาราต่อจนเสร็จ และพอเสร็จแล้วธาราก็รีบลุกขึ้นและทำทีเป็ปัดฝุ่นออกจากเสื้อและกางเกงราคาแพงของเขาก่อนที่เขาจะหันกลับมาบอกผมเสียงห้วน ๆ ว่า
"ขอบใจ...แล้วนี่จะไปกันได้หรือยัง?"
"ไปไหนครับ? "
ผมถามธารากลับไปอย่างไม่เข้าใจแต่ธารากลับถามผมกลับมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจเหมือนกัน
"ก็คุณกำลังจะไปไหนล่ะ?"
ธาราจ้องหน้าผมนิ่งอย่างรอคำตอบผมจึงตอบเขากลับไปตามความจริงอย่างสุภาพว่า
"ผม...ผมกำลังจะที่สถานีตำรวจครับแต่ว่าตอนนี้มันทุ่มกว่าแล้ว ป่านนี้ทุกคนคงกลับกันหมดแล้วล่ะครับ"
ผมพูดพร้อมกับยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเวลาอีกครั้งและธาราก็ตวาดผมออกมาอีกครั้ง
"รู้ว่าเขากลับกันหมดแล้วแล้วยังจะไปให้เสียเวลาทำไม? "
เขายืนจ้องหน้าผมอย่างกับว่าผมทำอะไรให้เขาไม่พอใจจนผมต้องถามเขากลับไปอย่างไม่เข้าใจอีกครั้ง
"เอ่อ...แล้วคุณกำลังจะไปไหนเหรอครับ?"
"ผม...ผมกำลังจะไปสถานีตำรวจ"
เขาตอบผมกลับมาแบบไม่เต็มเสียงนักซึ่งมันเหมือนกับว่าเป็คำตอบที่เขาเพิ่งจะคิดได้มากกว่าและผมก็ไม่เชื่อด้วยว่าเขากำลังจะไปที่สถานีตำรวจผมจึงแกล้งถามแทงใจดำเขากลับไปว่า
"คุณจะไปทำไมครับหรือว่าคุณกำลังจะไปให้ปากคำเื่เมื่อคืนเหรอครับ? "
"เปล่า"
ธาราตอบผมกลับมาสั้น ๆพร้อมกับจ้องหน้าผมนิ่งอย่างมีความหมาย แต่ผมก็ไม่วายถามเขาต่อเพื่อให้เขาจนมุม
"เปล่า? แล้วคุณจะไปที่สถานีตำรวจทำไมเหรอครับ?"
"ผมจะไปแจ้งความ"
"แจ้งความเื่อะไรเหรอครับ?"
ผมขมวดคิ้วสงสัยและรอฟังเขาอย่างตั้งใจ
"ก็แจ้งความจับคุณไง...ข้อหาที่คุณบุกรุกพื้นที่ส่วนตัวของผมให้ยามวิกาลแล้วเมื่อคืนคุณยังขโมยของบางอย่างจากผมไปด้วย"
ผมรู้ว่าเขาจงใจใส่ร้ายป้ายสีผมแต่ผมก็ยังถามเขาต่อไปอย่างไม่ยอมแพ้ว่า
"ห๊ะ!!!ผมไปขโมยอะไรจากคุณมาตอนไหนครับ? ก็เมื่อคืนหลังจากที่เรา...เอ่อ...คือ...เมื่อคืนผมเดินออกมาแต่ตัวผมไม่ได้หยิบอะไรของคุณติดมือมาด้วยเลยแม้แต่ชิ้นเดียวแล้วแบบนี้คุณจะมากล่าวหาว่าผมขโมยของคุณได้ยังไง? "
ธาราไม่ได้ตอบคำถามของผม แต่เขากลับหันมาระยิ้มอ่อนๆ ให้กับผม ก่อนที่เขาจะปรับสีหน้าให้เข้มเหมือนเดิม แล้วเขาก็ย่อตัวคุกเข่าลงตรงหน้าผม
พรึบ!!!
“คุณจะทำอะไรน่ะ?”
ผมก้มลงไปถามธาราด้วยความใในท่าทีที่เปลี่ยนไปของเขาซึ่งเขาก็ไม่ได้ตอบคำถามของผมแต่อย่างใด แต่เขากลับนิ่งเงียบ ก่อนที่เขาจะก้มหน้าลงไปผูกเชือกรองเท้าให้กับผม
ผมพยายามบอกเขาว่า...ไม่ต้องทำเดี๋ยวผมทำเอง แต่เขาก็ทำเป็หูทวนลม ทำเหมือนไม่ได้ยินเสียงห้ามของผมเขายังคงตั้งใจผูกเชือกรองเท้าให้กับผมทั้งสองข้างต่อไปจนเสร็จ จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นและยืนจ้องหน้าผมเหมือนกับกำลังสื่อความหมายบางอย่างออกมาแต่ผมไม่เข้าใจและไม่รู้ว่าเขา้าจะพูดอะไรกับผมกันแน่ ผมจึงบอกขอบคุณเขาออกไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้พร้อมกับถามเขาไปอย่างไม่เข้าใจว่า
"แล้วคุณมายืนจ้องหน้าผมทำไมล่ะ?มีอะไรเหรอครับ? "
"ฮึ!!! จ้องหน้าคนที่พังตั้งหัวจรดเท้าไงล่ะั้แ่เกิดมาผมยังไม่เคยเห็นใครพังเท่าคุณมาก่อนเลยนะ ผมก็เลยอยากจะจ้องและอยากมองให้ชัดๆ เพราะว่ามันก็แปลกดีนะ"
"คุณหมายความว่ายังไงพังั้แ่หัวจรดเท้า?"
"รถก็พัง ซิปก็พัง รองเท้าก็พัง มือถือก็พังฮึ...แถม่ล่างก็พังั้แ่เมื่อคืน...ไม่ใช่หรือไง? "
ผมไม่ได้โต้เถียงอะไรธาราต่อแต่ผมหันหลังให้กับเขาเหมือนเดิม แล้วผมก็กำลังจะเดินเข้าไปนั่งในรถของผมแต่เขาก็ฉุดข้อมือของผมไว้ ก่อนที่เขาจะฉุดลากผมให้เดินตามเขาข้ามถนนไปอีกฝั่ง เพื่อที่จะไปขึ้นรถของเขาแทนพอไปถึงรถเขาก็เปิดประตูฝั่งตรงข้ามคนขับและบอกว่าให้ผมเข้าไปทั้ง ๆที่เขายังจับมือของผมอยู่ ผมจึงถามเขาออกไปว่า
"แล้ว...คุณมาจับมือผมไว้ทำไมล่ะ?"
ธารารีบสลัดมือของผมออกจากมือของเขาอย่างรวดเร็วแล้วเขาก็ปรับสีหน้าเป็นิ่งขรึมพร้อมกับพูดกับผมเสียงดุออกมาว่า
"ผมไปจับมือคุณตอนไหน? คุณต่างหากที่มาจับมือผมเอง เฮ้อ...มือก็หยาบ ๆ แบบนี้ ผมไม่อยากจับหรอกี้เีล้างมือ"
"ครับ...ผมผิดเองแหละที่เผลอเอามือหยาบๆ พัง ๆ ของผมไปจับมือนุ่ม ๆ ของคุณ ขอโทษนะครับ"
ผมพูดประชดประชันเขาออกไปพร้อมกับก้มหน้าลงอย่างนึกน้อยใจแต่ในจังหวะนั้นเขาก็ยื่นมือของเขาเข้ามาดันหลังของผมให้เข้าไปนั่งในรถก่อนที่เขาจะพูดกับผมออกมาเสียงเรียบ
"อืม...รีบคาดเข็มขัดสิ เราจะได้ไปหาอะไรกินกันผมหิวแล้ว"
"ห๊ะ!!! "
"หาอะไร? ผมบอกให้คาดเข็มขัดนิรภัย?"
"อืม"
ผมยอมทำตามที่ธาราสั่งแต่โดยดีเพราะผมรู้ดีว่าไม่ว่ายังไงเขาก็ต้องบังคับให้ผมทำตามคำสั่งของเขาอยู่ดีและถ้าผมไม่ยอมทำตามเขาก็ต้องเอาคลิปบ้า ๆ นั่นมาข่มขู่ผมอีกตามเคย...
*****
ซันด๊อก
1K
