ชายาของข้าเป็นนางมารอันดับหนึ่ง

        บทที่141

        เรื่องใหญ่

        หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายในศาลากลางน้ำสงบลงสิ่งที่ตามมาคือการมาถึงของหมอที่ถูกตามตัวมาอย่างเร่งรีบ ร่างเล็กของเถาๆถูกอุ้มไปพักในห้องข้างศาลา และหลังจากตรวจดูอาการโดยละเอียดแล้วหมอก็ให้ความเห็นอย่างชัดเจนว่า... มิได้เป็นอันตรายร้ายแรงแต่อย่างใด เพียงแต่เด็กน้อยผู้นี้มีอาการตกใจและเหนื่อยล้าจากสภาพจิตใจเท่านั้น

        แม้จะคลายความกังวลไปได้ระดับหนึ่งแต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้กลับกลายเป็นตราบาปกลางงานเลี้ยงโดยสมบูรณ์

        ลู่เหวินซิน ในฐานะเจ้าของงานย่อมไม่อาจปล่อยให้เหตุการณ์ยืดเยื้อต่อไป นางจึงจำต้องเอ่ยปากขออภัยแก่แขกเรือนทั้งหมดและประกาศยุติงานเลี้ยงในครั้งนี้ลงก่อนเวลาอย่างช่วยไม่ได้พร้อมทั้งเชิญแขกทุกคนทยอยกลับออกจากจวนด้วยท่าทีอ่อนน้อมแฝงแรงกดดัน

        เมื่อเหล่าคุณหนูและฮูหยินจากตระกูลขุนนางทั้งหลายเดินทางออกจากเรือนตระกูลซูแล้วจะให้เรื่องราวที่เกิดขึ้นถูกเก็บงำไว้เป็นความลับก็เป็นไปไม่ได้เสียแล้ว

        ในเมื่อสตรีผู้สูงศักดิ์จำนวนมากอยู่ร่วมในเหตุการณ์แถมพวกนางล้วนเป็นผู้ที่ชื่นชอบการพูดคุยและ “เล่าเรื่อง” เป็นชีวิตจิตใจ ข่าวคราวในวันนี้จึงไม่ต่างจากไฟที่ลามทุ่งในฤดูแล้ง…เพียงแค่หนึ่งราตรี ข่าวก็แพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็วราวติดปีก

        หัวข้อที่ถูกพูดถึงมากที่สุดภายในหมู่ตระกูลสูงศักดิ์ของนครหลวงในขณะนี้คือ 

        “คุณหนูตระกูลเซี่ยและคุณหนูตระกูลจางได้ร่วมกันทำร้ายท่านหญิงเถาๆ จนถึงขั้นล้มทรุดกับพื้น” และไม่เพียงเท่านั้น…

        “คุณหนูตระกูลจางถึงกับถูกพระชายาของเหยียนหลงซื่อจื่อตบหน้ากลางงานเลี้ยง!”

        เรื่องราวที่แท้จริงจะเป็นเช่นไรไม่มีผู้ใดรู้แน่ชัด แต่เมื่อถูกเล่าผ่านถ้วยชาและปากของสตรีชั้นสูงเรื่องจริงย่อมถูกแต่งเติม ทั้งเพิ่มสีสัน ทั้งตีความใหม่บ้างก็กล่าวว่าเสียงตบนั้นดังจนสะเทือนพื้นศาลา บ้างก็ว่าเด็กหญิงเถาๆถึงกับหมดสติเลือดไหลไม่หยุด

        ความจริงกลายเป็นเรื่องเล่า…เรื่องเล่ากลายเป็นตำนานสนทนา

        และทั้งหมดก็ถูกส่งต่อไปทั่วนครหลวงภายในเวลาเพียงครึ่งวัน

        เมื่อทุกอย่างคลี่คลายแล้ว ร่างของไป๋ซือเหนียง ที่อุ้มเถาๆ เอาไว้แนบอกอย่างอ่อนโยน ก็เดินขึ้นรถม้ากลับพร้อมกับซูเหม่ยหรูและสาวใช้อีกสองสามคนขบวนรถม้าของจวนเหยียนหลงอ๋องจึงเคลื่อนตัวออกจากจวนตระกูลซูอย่างเงียบเชียบ

        ภายในรถม้าที่กำลังเคลื่อนตัวอย่างมั่นคงกลับสู่จวนเหยียนหลงอ๋องบรรยากาศด้านในเงียบสงบและอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมจาง ๆ จากเครื่องหอมชั้นดีที่ถูกจุดไว้ตรงมุมรถม้าด้านในมีเพียงแค่สองแม่ลูก ไป๋ซือเหนียงและเถาๆ

        เด็กหญิงตัวน้อยนอนเอนกายอยู่บนเบาะฟูกผ้าทอเนื้อนุ่มที่ปูเรียงอย่างประณีตผ้าห่มผืนบางคลุมอยู่บนร่างเล็กใบหน้านวลเนียนขาวอมชมพูนั้นซุกลงกับหมอนปักลายบุปผา ร่างกายขยับไหวเล็กน้อยราวกับว่าแม้จะ"หมดสติ" ในสายตาผู้อื่นแต่แท้จริงแล้วกลับกำลังแอบฟังทุกถ้อยคำจากมารดาของตนเองอยู่เงียบ ๆ

        ไป๋ซือเหนียงนั่งพิงพนักเบา ๆข้างหน้าต่าง ดวงตาเรียวคมทอดมองบุตรสาวด้วยสายตาเอ็นดูแฝงแววขำขันก่อนจะกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบปนรอยยิ้ม

        “เจ้าลุกขึ้นมาได้แล้วไม่มีผู้ใดอยู่ให้แสดงต่อแล้ว จะนอนแน่นิ่งไปถึงเมื่อไร?”

        เสียงพูดของนางแม้เบาหากแต่แฝงแววรู้ทันอย่างเต็มเปี่ยม

        “ผู้อื่นอาจไม่รู้ว่าเจ้าคิดอ่านอันใด…แต่มารดาของเจ้าเล่าจะไม่รู้หรือ? เจ้าหนูน้อยหากคนพวกนั้นทำให้เจ้าบาดเจ็บจริง ข้าคงได้ยินเสียงกรีดร้องของเจ้ากระจายไปทั่วหัวถนนแล้วแน่แท้”

        เพียงพริบตาเดียวเด็กหญิงที่นอนแน่นิ่งเมื่อครู่ก็เด้งตัวลุกขึ้นอย่างคล่องแคล่วราวกับลืมไปเสียสนิทว่านางเพิ่งจะ “หมดสติ” ไปเมื่อครู่

        เถาๆกระโดดมานั่งทับเข่าตัวเอง ใบหน้าน้อยย่นเล็กน้อยด้วยท่าทีแกล้งทำหน้าขึงขังแต่สุดท้ายก็กลั้นหัวเราะไม่ไหวฉีกยิ้มกว้างออกมาให้เห็นฟันน้ำนมเรียงตัวกันอย่างสดใสดวงตากลมโตสุกสกาวสะท้อนแสงอ่อนจากหน้าต่างรถม้า เป็นภาพที่น่ารักจนยากจะละสายตา

        “ท่านแม่รู้ตลอดเลย!”เถาๆ พูดเสียงใส พร้อมยกมือขึ้นเกาท้ายทอยตนเองอย่างเขิน ๆ

        ไป๋ซือเหนียงหัวเราะในลำคอเบา ๆก่อนจะยื่นมือไปลูบเรือนผมของลูกสาวเบา ๆ อย่างอ่อนโยน ดวงตาของนางฉายแววอบอุ่น

        ไป๋ซือเหนียงยิ้มบาง ๆให้กับบุตรสาวตัวน้อยที่นั่งอยู่ตรงข้ามภายใต้แววตาที่อบอุ่นนั้นแฝงด้วยความภาคภูมิใจลึก ๆ แม้ว่าเด็กหญิงจะเจ้าเล่ห์ไปบ้างแต่ในครานี้ นางกลับกลายเป็นผู้ที่ “กู้สถานการณ์”เอาไว้ได้อย่างงดงาม

        ความจริงแล้วหากไม่มีเถาๆล้มลงแสร้งเป็นลมในจังหวะนั้นสถานการณ์อาจจะพลิกผันไปในทิศทางที่ไม่สู้ดีนัก

        ไป๋ซือเหนียงอาจถูกตราหน้าว่าใช้อำนาจในฐานะพระชายาของซื่อจื่อเหยียนหลงอ๋องใช้กำลังทำร้ายคุณหนูจากตระกูลขุนนางเช่นตระกูลจางซึ่งไม่เพียงแต่จะเป็นตระกูลที่มีฐานะไม่ธรรมดาหากแต่ยังเป็นหนึ่งในเครือข่ายของฝ่ายที่ไม่ลงรอยกับจวนเหยียนหลงมาแต่เดิม

        หากปล่อยให้เรื่องบานปลายความผิดก็อาจถูกบิดเบือน และฝ่ายตรงข้ามอาจฉวยโอกาสนี้แปรเปลี่ยนเป็น"ความชอบธรรม" ในการเรียกร้องบางสิ่งจากจวนเหยียนหลงอ๋อง

        ทว่าในห้วงวินาทีนั้นการแสร้งล้มลงของเถาๆกลับเปลี่ยนทุกสิ่ง

        จากเรื่องราวของการทะเลาะเบาะแว้งกลับกลายเป็นภาพของเด็กน้อยผู้บอบบางที่ล้มลงไปต่อหน้าต่อตาสายตาของผู้คน...แม้แต่พระชายาเอกของเหยียนหลงอ๋องก็ยังรีบเข้ามาดูอาการด้วยตนเอง

        เรื่องทั้งหมดถูกบิดไปโดยปริยาย

        ไป๋ซือเหนียงเงียบเสียงลงขณะทอดตามองเด็กหญิงตรงหน้ารอยยิ้มอ่อน ๆ ผุดขึ้นที่ริมฝีปากของนางอีกครั้ง

        “เด็กน้อยเจ้าเล่ห์เช่นนี้…ถึงจะเอาตัวรอดได้ในโลกใบนี้”

        ในสายตาของนาง ผู้ผ่านความเป็นความตายมามากมายทั้งในนามของ “ไป๋ซือเหนียง” และความทรงจำในฐานะ“ฉือเยียน” นางเข้าใจเป็นอย่างดีว่าโลกนี้ไม่ใช่สถานที่อ่อนโยนสำหรับผู้ไร้เล่ห์เหลี่ยม และ “ความเฉลียวฉลาด”นั้น เป็นเกราะป้องกันอันทรงพลังที่สุด

        เวลาผ่านไปอีกครู่รถม้าของจวนเหยียนหลงอ๋องวิ่งตัดผ่านถนนหลายสายแทรกตัวผ่านตรอกใหญ่ตรอกเล็กไปอย่างมั่นคงท่ามกลางแสงแดดยามบ่ายที่สาดส่องลงมาตามจังหวะของเงาไม้จนท้ายที่สุดก็มาถึงบริเวณหน้าประตูจวนเหยียนหลงอ๋อง

        ทว่าก่อนที่รถม้าจะวิ่งลึกเข้าไปถึงเขตด้านใน...เพียงเสี้ยวลมหายใจเดียว ประตูรถม้าก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงจากภายนอก

        ร่างของบุรุษผู้หนึ่งพุ่งเข้ามาด้วยท่าทีร้อนรนเขาสวมอาภรณ์สีขาวเรียบหรู เส้นผมถูกรวบไว้อย่างเรียบร้อยตามแบบขุนนางฝ่ายทหารทว่าบัดนี้กลับมีปอยผมหลุดลุ่ยลงมาข้างแก้มเพราะความร้อนใจ

        ไม่ใช่ใครอื่น นั่นคือ เหยียนไป๋เฉิน

        สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวลขณะกวาดสายตามองทั่วภายในรถม้าด้วยแววตาร้อนรน