13 1-2
ตอนที่24 ตามหาซูหนี่ (1)
ถูกกู่กัวเฉิงตะเบ็งก่นด่าสาดเสียเทเสีย ดวงตาของหลัวจุนฮวาก็อาบท่วมไปด้วยน้ำตาทันที
เห็นๆอยู่ไม่ใช่เหรอว่าเธอเพิ่งถูกทำร้ายมา? เธอและเขา สองสามีภรรยาใช้ชีวิตอยู่กินกันมาร่วมสิบกว่าปี ทำไมถึงได้ใจไม้ไส้ระกำทำกันได้ลงคอ?
พบเห็นสีหน้าที่ฉาบไปด้วยความทุกข์ระทมของผู้เป็ภรรยา กู่กัวเฉิงก็เพิ่งตระหนักขึ้นได้ว่าตนพูดผิดไปแล้ว จึงรีบกุมมือเธอเบาๆพร้อมเอ่ยขึ้นว่า
“ฉันผิดเอง ฉันผิดเอง ทั้งหมดเป็ความผิดของฉันเอง เงินเก็บทั้งหมดของครอบครัวเราก็ถูกขโมยไปแล้ว แม้แต่…เงินที่พ่อแม่ของนังเด็กเวรนั่นเหลือทิ้งไว้ให้ ก็ยังหายไปจนเกลี้ยงด้วย!”
หลัวจุนฮวาที่กำลังร่ำไห้เป็บ้าเป็หลังอย่างน่าสมเพช เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับชะงักค้าง ดวงตาเบิกโพลงเป็ไข่ห่านด้วยความตกตะลึง หันขวับไปตวาดถามลั่นด้วยความใ
“อะไรนะ?! แต่…แต่คุณเคยบอกเองไม่ใช่เหรอว่า ซ่อนเงินพวกนั้นไว้อย่างดี? แล้วทำไมอันธพาลพวกนั้นยังหาเจอได้อีกล่ะ?!”
กู่กัวเฉิงเผชิญหน้ากับคำติเตียนของผู้เป็ภรรยาเข้า ก็ได้แต่ก้มหน้าไม่กล้าสู้สายตา รัศมีความชั่วร้ายโฉบแล่นปรากฏผ่านสีหน้าเล็กน้อย เขากัดฟันด้วยความขมขื่นใจและตอบกลับไปเพียงว่า
“ฉันเองก็ไม่รู้ว่าพวกมันหาเจอได้ยังไง แต่ตอนนี้ฉันส่งคนออกติดตามตัวพวกมันแล้ว อีกไม่นานก็คงได้ข่าวคราว”
ได้ฟังคำตอบที่ไร้ความคืบหน้าใดๆจากปากของกู่กัวเฉิง หลัวจุนฮวาก็ยิ่งะเืใจหนักยิ่งกว่าเดิม แผดเสียงร่ำไห้กรีดร้องอยู่สองสามครา ก่อนจะหลับตาลงพักผ่อนอย่างเงียบๆบนเตียงผู้ป่วย แล้วจากนั้นก็ไม่เสวนาใดๆอีกเลย
กู่กัวเฉิงย่อมทราบดีว่า เธอทำแบบนี้หมายความเช่นใด เขาจึงได้เตรียมตัวจะจากไปเพื่อติดตามความคืบหน้าต่อเช่นกัน
ระหว่างลุกขึ้นยืน กู่กัวเฉิงก็อดที่จะก่นด่าสาปแช่งอยู่ภายในใจไม่ได้ ‘นังโง่ ไร้ประโยชน์สิ้นดี ช่วยอะไรฉันไม่ได้สักอย่างเลย ทำเป็แต่ร้องห่มร้องไห้ สนใจแค่เื่ของตัวเองเท่านั้น! คนอื่นในครอบครัวจะเป็ตายยังไงคงไม่สนเลยสิท่า!’
แม้ภายในใจของเขาจะก่นด่าสาปส่งไม่หยุด แต่บนใบหน้ายังคงฉาบคลุมด้วยรอยยิ้มที่ไม่เคยจางหายไป เขายิ้มอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งเดินพ้นห้องมา
กู่กัวเฉิงเสาะพบเบาะแสที่สามารถเชื่อมโยงไปถึงอันธพาลกลุ่มนั้นได้ไม่น้อย ด้วยเหตุนี้ เขาจึงส่งคนออกไปค้นหาเพิ่มเติมแล้ว ซึ่งแน่นอนว่า ข่าวการโจรกรรมครั้งใหญ่เพียงนี้ย่อมต้องแพร่สะพัดไปถึงหูของฮ่าวกั๋วฉิงเช่นกัน
“บ้านสกุลกู่ถูกโจรปล้นงั้นเหรอ? นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นอีก?”
ฮ่าวกั๋วฉิงร้องถามตำรวจชั้นผู้น้อยในสังกัด ภายหลังได้ความประมาณหนึ่งจึงค่อยปะติปะต่อเื่ราวได้ นายตำรวจฝ่ายรวบรวมหลักฐานอีกนายก็เดินผ่านมาพอดี จึงอาสาช่วยอธิบายเพิ่มเติม
“สารวัตรครับ จากที่สอบปากคำพยานแถวนั้นได้ความว่า ่เช้าของวัน สองสามีภรรยาสกุลกู่ต่างยุ่งๆกันทั้งคู่ จนเป็เหตุให้ประมาทเลินเล่อลืมลงกลอนล็อกประตูบ้าน ทำให้พวกอันธพาลสามารถบุกเข้าไปในบ้านได้ครับ”
รับฟังตามคำบอกเล่าจากปากตำรวจนายนั้น ฮ่าวกั๋วฉิงก็พยักหน้ารับทราบไปด้วย หัวคิ้วเข้มขลับขมวดถักเข้าหากันเล็กน้อย เ้าตัวหยุดตอบสนองพร้อมครุ่นคิดกับตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง ถ้าเดาไม่ผิด นั่นไม่ใช่เป็่เวลาเดียวกับที่ซูหนี่หายตัวไปหรอกเหรอ?
“แล้วมีสิ่งของอะไรภายในบ้านหายไปบ้าง? มีใครได้รับาเ็มั้ย?”
รับฟังประโยคนี้ นายตำรวจที่กำลังจัดเรียงเอกสารหลักฐานในมือพลันชะงักนิ่ง หนึ่งจังหวะมีหยุดคิดไตร่ตรองเล็กน้อยก่อนจะตอบไปว่า
“มีครับ เป็ภรรยาของกู่กัวเฉิง ตอนนี้ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลชุมชนแล้ว โดยก็รวมปลอดภัยดีครับ ส่วนเื่บ้าน ต้องเรียกว่าถูกยกเค้าไปเกือบทั้งหลังก็ไม่ผิด มีทรัพย์สินสูญหายไปเป็จำนวนมากพอสมควร”
ได้ยินว่าไม่มีใครตกเป็เหยื่อถึงขั้นเสียชีวิต ฮ่าวกั๋วฉิงค่อยโล่งใจได้เปาะหนึ่ง แต่เพราะเหตุผลอะไรบางอย่าง เขากลับไม่เชื่อว่าคดีนี้เป็เพียงการโจรกรรมทั่วไป
เขายังต้องเดินทางไปยังบ้านสกุลกู่เพื่อตรวจสอบอีกครั้งให้แน่ใจ ฮ่าวกั๋วฉิงให้สัตย์สาบานกับตัวเอง เขาจะไม่มีวันปล่อยให้ปัญหาเหล่านี้ต้องบานปลาย จนทำให้ว่าที่ภรรยาของลูกพี่เซิ่งต้องเดือดร้อนเด็ดขาด!
“คดีอื่นๆฝากพวกนายตามต่อก็แล้วกัน ฉันขอตัวไปข้างนอกสักพัก!”
สิ้นเสียงจบประโยค ฮ่าวกั๋วฉิงก็รีบคว้าเครื่องแบบตำรวจบนโต๊ะ แล้วจากไปอย่างเร่งด่วนทันที
ทุกคนต่างเห็นพร้องต้องกันว่า ฮ่าวกั๋วฉิงดูเอาจริงเอาจังกับคดีนี้มากแค่ไหน ส่งผลให้ตำรวจนายอื่นๆไม่สามารถปริปากบ่นอะไรได้ และต่างก็แยกย้ายกลับไปทำงานตามปกติ
ตัดภาพมาอีกด้าน ฮ่าวกั๋วฉิงกำลังวิ่งสับเท้ามุ่งหน้าสู่บ้านสกุลกู่ให้เร็วที่สุด เพื่อทำการลงพื้นที่ตรวจสอบให้แน่ชัดว่า เกิดอะไรขึ้นที่นั่นกันแน่
เมื่อถึงระยะเข้าใกล้ตัวบ้านสกุลกู่ เ้าตัวก็สังเกตเห็นกู่กัวเฉิงกำลังปั้นสีหน้าเคร่งเครียด เดินวกไปเวียนมาอยู่แถวนั้นด้วยความหวั่นวิตก ดูแล้วน่าจะกำลังติดตามข่าวสารความคืบหน้าจากคนของตัวเองอยู่
ฮ่าวกั๋วฉิงกวาดตามองโดยรอบ แต่ก็ไม่ยักเห็นแม้แต่ร่องรอยของซูหนี่ในบริเวณนี้ นี่ยิ่งเป็การตอกย้ำชัดเจนว่า เธอไม่ได้อยู่ในหยุนเฉิงแล้วจริงๆ
“สวัสดีครับคุณยาย หมู่นี้ได้เจอลูกสาวบ้านสกุลกู่บ้างรึเปล่า ลูกสาวที่ผมหมายถึงก็คือซูหนี่คนที่เป็ลูกสาวบุญธรรมน่ะครับ?”
ฮ่าวกั๋วฉิงตัดสินใจที่จะยังไม่เดินเข้าไปในบ้านสกุลกู่ทันที แต่เลือกที่จะนั่งยองๆสอบถามคุณยายที่อยู่ข้างบ้านคนหนึ่งซึ่งกำลังนั่งตากแดดอยู่
เมื่อได้ยิน คุณยายคนนั้นก็ลดแว่นตากันแดดลงเล็กน้อย และเหลือบมองไปทางฮ่าวกั๋วฉิง พลางเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย
“ไม่ยักรู้ว่าลูกสาวบุญธรรมบ้านสกุลกู่จะมีเพื่อนกับเขาด้วย แล้วนี่เป็อะไรกับเธอล่ะ?”
21K
