"ออกมาสิ... ไม่มีใครหรอกน่า"
"ค่ะ..."
ดาวเหนือยื่นมือออกไปรับนุชที่ยังยืนลังเลอยู่ในห้อง หลังจากจบบทรักอันดุเดือดที่เขาส่งเธอแตะฝั่งได้อีกสองรอบก็เหมือนมนต์จะคลายออกไปบ้าง พอได้สติคืนมานุชก็กลับเป็สาวขี้อายคนเดิม แม้ว่าจะต้องมนต์สะกดแต่เธอก็รู้สึกตัวและจำได้ทุกอย่างว่าตอนร่วมรักกันเมื่อกี้เธอแสดงความร่านออกมาแค่ไหน พอนึกถึงมันก็ยิ่งทำให้เธอเขินจนหน้าแดงแทบจะไม่กล้ามองเขา
"มะ ไม่มีใครแถวนี้จริงใช่ไหมคะ?"
"จริงสิครับ... ออกมาเถอะ"
นุชยื่นมือไปจับกับเขาแล้วเดินตามออกมาช้าๆ หันมองไปรอบๆ ด้วยความกลัวว่าจะมีใครผ่านมาเห็น ท่าทางของเธอทำให้ดาวเหนืออมยิ้มและอดไม่ได้ที่จะหยอกแกล้งเธออีก รวบเอวเธอดึงเข้าหาตัวแล้วโน้มลงประกบจูบ นุชใเล็กน้อยแต่ก็ยอมอ้าปากปล่อยให้ลิ้นของเขาเข้ามาพันแต่โดยดี
"นุชจำเื่ในห้องเมื่อกี้ได้ไหมครับ"
"ค่ะ... มัน... น่าอายจัง... คุณเหนือคงใมากเลยสิคะที่เห็นนุชเป็แบบ.. แบบนั้น"
"อืมมม ก็แปลกใจนิดหน่อยว่านุชเก็บกดถึงขนาดนี้เลยเหรอ"
"มะ-ไม่ใช่สักหน่อย! นุชก็แค่...... อย่าเกลียดนุชเลยนะ"
"โธ่.. ไม่มีผู้ชายคนไหนเกลียดผู้หญิงที่ตรงไปตรงมาเื่เซ็กส์หรอกนะ นุชทั้งสวย ทั้งน่ารักขนาดนี้ผมจะเกลียดได้ยังไง.. แล้วนุชล่ะ เกลียดผมรึเปล่าที่ทำอะไรหื่นๆ กับนุชขนาดนั้น"
"........." นุชเขินกับคำถามยั่วของเ้านายหนุ่มแต่ก็อมยิ้มน่ารักมองตาเขาแล้วส่ายหน้าเบาๆ ทำให้เ้านายชื่นใจอยากจะแกล้งเธออีก
"แล้วที่คุณบอกว่าจะยอมเป็ที่ระบายส่วนตัวของผมล่ะ... จำได้มั้ย? ยังยืนยันจะเป็แบบนั้นอยู่รึเปล่า?"
เธออายเกินกว่าจะตอบคำถามนี้เลยได้แต่พยักหน้าเบาๆ พร้อมกับบิดหน้าหนีไม่ให้เขาเห็นรอยยิ้มเขินอายที่เกิดขึ้น ดาวเหนือยิ่งชอบใจเลยซุกจมูกลงสูดดมกลิ่นเนื้อสาวที่ซอกคอพร้อมกับพูดต่อ
"ถ้าไม่ตอบผมก็ไม่รู้หรอกนะ... บอกสิว่าคุณก็อยากให้ผมทำอีก ผมจะได้ไม่เกรงใจเวลาจะลากคุณมาที่นี่"
"อืมมมม อยาก... อยากค่ะ... นุชอยากให้คุณทำอีก"
"อยากให้ทำอะไรครับ?" เขาพรมจูบซอกคอขาวพร้อมกำหน้าอกบีบขยำจนเสื้อยับทำนุชขนลุกเสียวพูดตอบเสียงสั่น
"ทะ-ทำอะไรกับนุชก็ได้.. จะแบบเมื่อกี้หรือมากกว่านั้นก็ได้ถ้าคุณ้า นุชเป็ของคุณนะคะ"
เขายิ้มกว้างแล้วจับคางเธอชันขึ้นมารับจูบ เธอเคลิ้มกับรสลิ้นตอบโต้กลับด้วยความแ่เบา เขาถอนปากออกแล้วลูบหัวเธอด้วยความเอ็นดูก่อนจะพยักหน้าให้เธอเดินออกไปก่อน นุชยิ้มหวานแล้วหันหลังกำลังจะออกเดินแต่ก็เหมือนเปลี่ยนใจรีบหันกลับมาโผขึ้นหอมแก้มเขาฟอดใหญ่
"นุชจะรอนะคะ... คุณเหนือ"
เธออมยิ้มเขินดูน่ารักก่อนจะรีบเดินหนีจากไป ดาวเหนือยืนมองเธอจากด้านหลังแล้วก็หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ รอจนเธอเดินลับไปจากตรงนั้นเขาก็ได้โอกาสคุยกับน้าแผนถึงเื่ที่คาใจอยู่
"น้า... ผมว่าเมื่อกี้มันแปลกๆ"
"แปลกอะไรวะ ก็สุขกันดีไม่ใช่รึไง"
"มันก็ใช่... แต่ตอนที่ทำกันเมื่อกี้ มันเหมือนไม่ใช่นิสัยผมเลยอะ จะบอกยังไงดีล่ะ... ปกติผมไม่หื่นขนาดนั้นนะ ตอนที่ไปหามาดามหลินก็เหมือนกัน ผมว่านั่นมันไม่ใช่นิสัยผมเลย... ทำกับผู้หญิงแบบ.. ดุชิบหาย คิดแล้วก็อายตัวเองเลยแฮะ"
"เอ่อ... ก็เอ็งแชร์ความรู้สึกกับข้าอยู่ไง จำได้ใช่มั้ย?..."
"อย่าบอกนะว่า...... เมื่อกี้น้าสิงผม!"
"จะบ้าเหรอ ไม่ใช่คืนเดือนดับซะหน่อย... มันก็แค่แชร์ความรู้สึกกัน... ยิ่งตอนตัณหาพุ่งทะยาน ความรู้สึกของพวกเราก็ยิ่งส่งถึงกันได้ง่าย"
"แปลว่า... ที่ผมหื่น และดุขนาดนั้น..."
"ก็... นั่นแหละ ความรู้สึกของเราสองคนผสมกัน มันเลยทำให้เอ็งได้รับความอยากของข้า รับความคิดของข้า และแสดงออกมาแบบนั้น"
"นั่นไง... แสดงว่าผมต้องติดนิสัยแย่ๆ จากน้าสินะ"
"เบาๆ หน่อยไอ้หนู นี่ญาติผู้ใหญ่นะเฮ้ย! แย่เย่ออะไรกัน เมื่อกี้เสียวจนครางยังกับหมาหอน สั่งยัยหนูให้ทำท่านั้นท่านี้แบบสนุกไม่อายปากเลยไม่ใช่เหรอ ถ้าเป็เอ็งคนเก่าไม่มีทางสนุกกับผู้หญิงได้ขนาดนี้หรอกนะ ยังไม่รู้สึกขอบคุณข้าอีก"
"ฮ่าๆๆ พูดเกิดไปมั้ยน้า เฮ้ออออ... ขอบคุณครับ...... ก็ได้อ่ะ"
"เออ... แล้วก็นะ...... ขอข้าแบ่งชิมยัยหนูนุชบ้างสิ น่ากินชะมัด... ขอเดือนดับที่จะถึงนี่เลยนะ รอไม่ไหวแล้วว่ะ"
"NO!!! ไม่ได้เด็ดขาด! ผมก็หวงของผมนะน้า ไปเลือกกินที่อื่นเลย"
"โหยยยย อะไรว้า แฟนก็ไม่ใช่ จะหวงทำบ้าอะไร... คนกันเองทั้งนั้น... นะ... นะคร้าบบบบ หลานรัก"
ดาวเหนือทำพูดบอกปัดโบกไม้โบกมือในอากาศเหมือนคนบ้าตลอดทางที่เดินกลับห้องทำงาน แม้จะจิกกัดกับเสียงในหัวที่เขาได้ยินเพียงคนเดียวแต่เขาก็มีรอยยิ้มบนใบหน้าตลอดเวลาที่คุยกับน้าแผน
***************
เช้าวันต่อมา ดาวเหนือตื่นขึ้นบนเตียงในห้องนอนของตัวเอง เขารู้สึกแปลกๆ จนต้องรีบสะบัดผ้าห่มออกแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไปส่องกระจก ถอดเสื้อออกแล้วมองภาพสะท้อนร่างกายตัวเองที่มันดูเปลี่ยนไป
"น้า... นี่มันอะไรกัน... ทำไมผมดู ตัวใหญ่ขึ้น... รึเปล่านะ?"
"เออสิ หลังจากใช้มนต์มหาเสน่ห์ครั้งแรก ก็จะเริ่มเข้า่ปรับสภาพรับร่างทอง... นั่นไง ดูที่อกนั่นสิ อักขะเริ่มขึ้นแล้วนี่"
เขามองดูร่างกายที่เริ่มมีมัดกล้ามมากขึ้นด้วยความแปลกใจ แต่ที่สะดุดตาคือตรงแผงอกมันมีรอยอักขระที่เขาจำได้แม่นว่าเป็แบบเดียวกับพ่อจอม มันเริ่มนูนขึ้นมาจากใต้ิัให้เห็นเป็รอยแดงจางๆ
"โห... นี่มันแบบเดียวกับที่พ่อมี... มันขึ้นมาเองเลยเหรอน้า"
"ใช่ จากนี้ก็คงใช้เวลาอีกสักสองสามวันกว่าจะจบกระบวนการ ร่างกายจะมีมัดกล้ามเหมือนนักรบ ยันต์สร้อยสังวาลย์และนะขุนแผนมหาเสน่ห์กลางอกก็จะเด่นชัดขึ้น"
"สองสามวัน?... กระบวนการอะไรน้า โอ้ยย!!"
"นั่นไง มันเริ่มแล้ว..."
อยู่ดีๆ ดาวเหนือก็รู้สึกเ็ปที่แก่นกายเบื้องล่าง เขารีบถลกกางเกงลงก้มมองดูหว่างขาตัวเองแล้วก็ต้องใกับแท่งเอ็นขนาดใหญ่ที่แข็งตั้งเต็มไปด้วยเส้นเอ็นปูดโปนดูน่ากลัวซึ่งมันต่างกับของที่เขาเคยมี
"เชี่ย...... ทำไมมัน... ใหญ่ขึ้นรึเปล่าเนี่ย... อูยยยย ปวด..."
"ร่างกายจะโหยหาแต่พลังบวกจากการร่วมรัก ทางเดียวที่จะหายจากการเ็ปได้คือเสพตัณหาจากเพศตรงข้าม... ยิ่งสุขสมมากเท่าไหร่ กระบวนการก็จบเร็วขึ้น... เอ็งคงไม่อยากปวดควxไปอีกเป็อาทิตย์หรอกจริงมั้ย? ฮ่าๆๆๆ"
"ไม่ตลกนะน้า! นี่มัน... โอ้ยยยย ปวดจนยืนไม่ไหว......"
เขารู้สึกเหมือนท่อนเอ็นั์มันมีเืลมสูบฉีดอัดเข้าไปทำให้ขยายตัวจนดูน่ากลัว อีกทั้งยังปวดตุบๆ จนรู้สึกเหมือนมันกำลังจะะเิถึงกับต้องงอตัวเพราะเริ่มยืนไม่ไหว เขาเลยกำมันไว้เต็มมือแล้วรูดชักมันอย่างเร็วเพื่อหวังจะให้มันสงบลง
"ซี้ดดดดด ความรู้สึกนี้มันอะไร... อูยยยย แค่ชักว่าวทำไมมันเสียวขนาดนี้... แล้วก็ปวด... โอ้ยยยย ถ้าแตกออกไปสักน้ำมันจะหายมั้ยน้า"
"ฮ่าๆๆๆ ร่างทองไม่มีทางพอใจกับการช่วยตัวเองอีกแล้วไอ้หนู จากนี้เอ็งจะถึงจุดสุดยอดได้ด้วยการร่วมรักเท่านั้น"
"ไม่มีทาง... มันจะเป็ไปได้ยังไง"
เขารีบพาตัวเองออกจากห้องน้ำแล้วคว้าโทรศัพท์มาเปิดดูคลิปโป๊แล้วชักว่าวตามรัวๆ หวังจะแตกน้ำรักออกมาให้เร็วที่สุด
"ซี้ดดดดด เสียว... เสียวสุดๆ... แต่ทำไมมันไม่แตก โอ้ยยยย ทรมาน... น้าช่วยผมด้วย..."
"ก็บอกอยู่นี่ไงล่ะวะ ร่างทองจะทำให้เอ็งรับรสกามกำหนัดได้ดีขึ้นเป็ทวีคูณ แต่การช่วยตัวเองจะไม่ทำให้เอ็งเสร็จได้อีกแล้ว... มีแต่ต้องหาคนช่วยปลดปล่อยมันออก... รีบไปหาผู้หญิงมาเสพซะ"
"โอ้ยยยย!! ไอ้น้า! เวลาแบบนี้ใครมันจะ...... มาดาม... น้องนุช..."
คนที่เขาพอจะนึกออกตอนนี้ได้คือสองสาวคู่ขา เขาคว้าโทรศัพท์มาไล่หาเบอร์มาดามหลิน แต่ก็มือสั่นจนโทรศัพท์ตกลงพื้น
"ไม่ไหวแล้วน้า...... มันปวด... เหมือนควxจะแตก... ผมจะตายแบบนี้จริงดิ"
"ตายห่าตายเหวอะไรวะ รีบออกไปข้างนอกแล้วหาผู้หญิงซะ! เร็ว! ไอ้หนู!"
เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะหาเสื้อผ้าดีๆ มาใส่ ได้แต่หยิบเสื้อยืดจากพื้นที่ใส่นอนเมื่อคืนกลับมาสวมด้วยความรีบร้อนแล้วคว้ากระเป๋ากับกุญแจรถวิ่งออกไปโดยมือกุมเป้าตัวงอตลอดทาง
พอขึ้นรถได้ก็รีบเหยียบคันเร่งพุ่งออกไป นั่งจับพวงมาลัยตัวสั่นเทิ้มสายตาจดจ้องที่ถนนหวังจะไปให้ถึงที่หมายโดยเร็ว
"ใจเย็นๆ ไอ้หนู... เอ็งจะไม่ตายกับควxะเิหรอก แต่จะตายกับรถชนนี่แหละ ขับช้าๆ ก็ได้"
"รอไม่ไหว...... ตาพร่าแล้วน้า... มันต้องปวดขนาดนี้เลยเหรอ"
"ไม่ไหวก็จอดรถสิวะ... เนี่ยๆ แถวนี้คนเยอะแยะ เอ็งก็เลือกสักคนแล้วลากขึ้นรถมาเลย"
"ไม่...... อีกนิดเดียว... โค้งหน้าก็ถึงแล้ว..."
เขาหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าลานจอดรถใต้ตึกของบริษัทมาดามหลิน แม้จะไม่แน่ใจว่าเวลานี้เธอเข้าบริษัทรึยังแต่เขารู้ว่ายังไงมาดามก็ไม่ปฏิเสธความ้าของเขาแน่นอน และเธอมีห้องทำงานส่วนตัวให้เขาสามารถลงมือจัดการได้เต็มที่
ดาวเหนือรีบพารถเข้าจอดในช่องเสร็จก็ลงรถด้วยสภาพทุรนทุราย ระหว่างที่ลากขาพาร่างเดินตัวงอไปตามทางอยู่ๆ ความเ็ปกลางหว่างขาก็เพิ่มขึ้นจนเกร็งแข็งไปทั้งตัวเขาทนไม่ไหวถึงกับทรุดตัวลงคุกเข่าสองมือกุมเป้านั่งกับพื้น
"น้อง!! น้องคะ! เป็อะไรรึเปล่า ทำไมมานั่งตรงนี้" เสียงผู้หญิงที่เขาไม่รู้จักดังขึ้นจากด้านหลัง
"ยะ อย่า... เข้ามา... ไม่งั้นผม......"
"น้องงง! เป็อะไรคะ ลุกไหวมั้ย!"
เขาไม่มีแรงแม้แต่จะหันกลับไปมองทำให้เธอคนนั้นเดินเข้ามาหาใกล้ๆ ประสาทััที่ถูกเร่งให้รับรู้ได้มากขึ้นทำให้เขาได้กลิ่นสาบสาวจากด้านหลังรุนแรงจนเป่าความคิดหลักเหตุผลต่างๆ หายไปหมด ตอนนี้สติคิดหาเหตุผลเื่อื่นปลิวหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงสิ่งเดียวคือสัญชาตญาณดิบที่เขารู้ว่าต้องทำอย่างไรเพื่อให้มีชีวิตรอด
เธอเอื้อมมือมาจับที่บ่าเพื่อขอเช็คอาการแต่กลายเป็ว่าไออุ่นจากกายััยิ่งทำให้เขาสติแตก เขาคว้าข้อมือของเธอไว้แล้วหันไปพูดใส่หน้าทันที
"...เอหิ มะมะ นะโม พุทธายะ นะมะ พะทะ..."
992
![[จบ] เกิดใหม่ทั้งทีขอเป็นภรรยาที่รักผู้คลั่งไคล้สามีขี้อาย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1761101998_15779532.webp)