มือคนกลัวดันแผงอกของชายแปลกหน้า เบือนหน้าหนีจากการถูกคุกคามหัวใจเต้นตุบๆ ด้วยความกลัว มันคืออะไรทำไมทุกอย่างกลับกลายเป็เช่นนี้
ซาฟแปลกใจเมื่อหญิงบริการไม่เป็เช่นทุกวัน ปกติต้องออดอ้อนออเซาะแถมยังจัดการทุกอย่างให้แขกพอใจ แต่กลับเธอคนนี้ ทั้งร้อง ทั้งดิ้นมันคืออะไรกันแน่
“จะดิ้นทำไมกัน!”เ ขาดุมือหนาเริ่มปลดเปลื้องเสื้อผ้าบนตัวเธอ
“อย่า... อย่านะได้โปรด” เธอสะอื้นออกมาขอร้องเขาริมฝีปากสั่นระริกไปหมด
ซาฟหยุดมือ เสียงของเธอช่างคุ้นหู กลิ่นหอมรวมถึงความนุ่มหยุ่นของร่างกาย หรือว่า... เพียงแค่คิดทำเอาชายหนุ่มลุกพรวดขบกรามแน่น หวังว่าคงไม่ใช่ ไฟในห้องสว่างวาบ
“กรี๊ด!” เธอกรีดร้องทันทีเมื่อเธอเห็นเขายืนเปลือยต่อหน้า
ซาฟคว้าผ้าขนหนูพันรอบกาย นี่มันเื่บ้าอะไรทำไมโมนาถึงมาอยู่ที่นี่ มันหมายความว่ายังไงกันแน่
คนตัวเล็กสะอื้น ร่างกายสั่นเทาตั้งสติได้เลยช้อนสายตามองเขา ทำไมถึงเป็ซาฟไปได้ เธอสับสนไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น
“คุณขายตัวหรือไง!” เขาถามเธอเสียงห้วน
“เปล่านะคะ”
“แล้วเธอเข้ามาห้องนี้ได้ยังไงกัน!”
“ฉะ... ฉัน” หญิงสาวพูดไม่ออก หากพูดจะเชื่อไหมแล้วพี่สาวคงถูกตำหนิแน่ หรือเธอเข้าใจผิดไปเองมาผิดห้อง
“ฉันทำไม!” ซาฟตวาดรู้สึกหัวเสียกับเื่ที่เกิด
ริมฝีปากบางเม้มสนิทไม่กล้าบอกว่าออกมาหาพี่สาว แล้วควรทำอย่างไรให้เขาเชื่อว่าเธอไม่ได้ขายตัว
“ฉันบอกคุณได้แค่... ฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัวค่ะ”
“ผมควรเชื่อคุณดีไหมคุณขออนุญาตผมบอกว่ามีนัดแล้วนี่หรือนัดของคุณ” ซาฟถามสีหน้าเรียบนิ่งแล้วจ้องมองใบหน้าอีกฝ่าย
“ไม่ใช่นะคะ ฉันมีนัดเื่อื่น”
“นัดอะไรบอกผมแล้วผมจะยอมเชื่อคุณ!”
อธิบายอย่างไรให้เขาเข้าใจพี่เทียร่าอยู่ไหนในเวลานี้ พี่อาจช่วยบอกได้ เธอสับสนกับสถานการณ์เช่นนี้เื่ที่เกิดขึ้นเป็เพราะอะไร พี่จงใจส่งเธอมาห้องนี้ หรือพี่บอกห้องผิดถ้าหากพี่เทียร่าไม่ได้ทำอะไรผิด แต่เธอมาที่นี่เองก็เท่ากับเป็การใส่ร้ายควรสอบถามให้แน่ใจเสียก่อน เวลานี้หาทางเอาตัวรอดจากซาฟให้ได้ดีกว่า
“ฉะ... ฉันแค่” ควรทำอย่างไรดี เธอสับสนไม่แน่ใจอะไรสักอย่าง
ซาฟเริ่มหงุดหงิดแม้สีหน้าเขาไม่ได้เป็เช่นนั้น
“โมนาคุณคิดว่าผมโกรธไม่เป็เหรอ อย่าตัดสินผมจากสีหน้าของผมผมอยากให้คุณรู้ ผมโกรธเป็ แค่ไม่แสดงออกมาให้เห็นเท่านั้นและตอนนี้ผมกำลังโกรธและไม่พอใจคุณมาก”
โมนาน้ำตารื้นเธอกำลังทำผิดครั้งใหญ่อีกแล้ว
“แล้วฉันต้องทำยังไงคุณถึงจะหายโกรธฉันล่ะคะ”
“นอนกับผมยังไงละในเมื่อคุณมาที่นี่เพื่อมานอนกับผม คุณก็ต้องทำหน้าที่นั้นให้สำเร็จลุล่วง!”
เขาว่าจะปล่อยเธอไปแล้วเชียวเพราะเห็นน่าสงสาร อีกทั้งไม่อยากบังคับฝืนใจ จึงพยายามแยกห้องนอน ทำตัวเป็สุภาพบุรุษถึงแม้เธอนั้นมีร่างกายดึงดูดเพศตรงข้าม ใบหน้าดึดดูดสายตาก็ตามทว่าเขาหนีเธอกลับมากระโจนขึ้นเตียงถึงที่
“ฉะ... ฉันนอนกับคุณไม่ได้!” เธอรีบปฏิเสธ
“ทำไมไม่ได้ ในเมื่อผมซื้อตัวคุณมานะโมนา”
“ก็ฉันบอกแล้วไงคะว่าฉันไม่ได้ขายตัว”
“ไม่ได้ขายตัวแล้วเข้ามาในห้องนี้ได้ยังไงกัน!”
“ฉันไม่รู้ฉันมีนัดกับพี่เทียร่าที่นี่!” โมนาะโออกมา น้ำตาไหลริน เผลอพูดออกไปแล้ว
คนฟังกระตุกริมฝีปาก“ไหนล่ะพี่สาวเธอโมนา”
ชายหนุ่มขบกรามแน่น กับคำตอบไม่ได้ขายตัวนัดกับพี่สาว เห็นหน้าซื่อไม่น่าโกหกกันเลย นัดกันในห้องที่เขาซื้อผู้หญิงเนี่ยนะมันเป็ไปได้หรือไง แล้วเขาควรทำโง่ต่อไปดีหรือเปล่า ช่างเป็คำตอบที่หาทางออกไม่เจอเสียจริงมันไม่ได้ช่วยแก้ต่างให้เธอรอด แต่มันยิ่งจุดเพลิงให้น้ำแข็งอย่างเขาละลายแทนต่างหาก
“เลิกพูดมากเถอะโมนาผมพร้อมนานแล้วคุณก็ควรพร้อมด้วย” ซาฟบอก แล้วก้าวยาวเข้าประชิดร่างบอบบาง
“คะ... คุณจะทำอะไรคะ!”หญิงสาวร้องสีหน้าตื่นตระหนก
หญิงสาวเห็นท่าไม่ดี จึงรีบตะเกียกตะกายหนีแววตาและสีหน้าของเขาไม่ได้เปลี่ยนไป แต่ท่าทางกลับทำให้รู้สึกกลัวมากกว่า
“ว้าย!” เธอร้องออกมาเมื่อเอวบางถูกรวบร่างบางถูกลากเข้าหาอย่างงายดาย แล้วเหวี่ยงลงบนเตียงวกดตรึงข้อมือทั้งสองข้างแนบกับฟูก
“อย่าทำอะไรฉันเลยนะคะ!”
“มันสายไปแล้วโมนา ผมไม่ชอบคนโกหก คุณทำให้ผมเสียความรู้สึกจริงๆ!” คนตัวใหญ่โน้มกายเข้าหา กดประทับริมฝีปาก ฝืนให้อีกฝ่ายตอบสนองปรารถนา ทั้งโกรธทั้ง้า ทุกอย่างปะปนกันจนแทบแยกไม่ออก
มือยกผลักไสเขาแต่กลับไม่สะทกสะท้านกับแรงผลักนั้นทำไมเขาถึงไม่ฟังกันบ้าง เธอไม่ใช่ผู้หญิงแบบนั้น
“อื้อ!” โมนาร้องครางประท้วงอีกครั้ง
ซาฟถอนริมฝีปากเรือนกายกอดก่ายและเริ่มรุกเร้ามากขึ้นมือหนาซอกซอนใต้สาบเสื้อเพื่อััทรวงอกอวบอิ่ม คนถูกกระทำหน้าแดงซ่านกระถดหนีเพราะไม่เคยต้องมือชายมาก่อน
“อย่านะ!” หญิงสาวร้องห้ามรีบจับมือเขาไว้ไม่ให้ล่วงเกิน
“อย่าดิ้นคุณหนูโมนา...”
“ไม่! อย่าทำกับฉันแบบนี้”
เขาต้องสั่งสอนให้รู้สำนึกที่บังอาจโกหกสิ่งที่คนอย่างซาฟเกลียดที่สุดคือเื่นี้ แต่เธอกลับทำมัน กระดุมถูกปลดทีละเม็ดร่างบางหมดหนทางต่อสู้เอาเรี่ยวแรงที่ไหนดิ้นรนหาทางรอดในเมื่อตอนนี้กายถูกพันธนาการ ริมฝีปากถูกรุกรานเรือนร่างกำลังถูกเล้าโลม
เสื้อลูกไม้สีหวานถูกปลดออกจากเรือนร่างโมนาน้ำตาไหลริน มือยกปกปิดเรือนร่างตนเองด้วยความหวาดกลัวเธอไม่พร้อมกับเื่แบบนี้เลย
คราวนี้เขาไม่จำเป็ต้องอดทนอดกลั้นต่อความรู้สึก้าที่มีต่อผู้หญิงคนนี้อีกแล้วมือหนาเริ่มทำหน้าที่อย่างชำนาญ ลูบไล้ทั่วเรือนกายสาวอย่างช่ำชอง จนเ้าของร่างบางกัดริมฝีปากออกมาพยายามอดกลั้นต่ออารมณ์วาบหวามซึ่งกำลังเข้าแทรก
“ผมจะไม่อดทนอะไรอีกแล้วโมนา...” เขาบอกเสียงพร่า
“คุณซาฟ ได้โปรด เห็นใจโมนาสักครั้งอย่าทำอะไรฉันเลยค่ะ”
น้ำตายิ่งไหลเพิ่มพูนซาฟรับรู้ถึงรสเค็มปร่า ผงกศีรษะมองใบหน้าคนใต้ร่าง ร้องไห้งั้นเหรอการมีอะไรกับเขามันนักหนานักหรือไง หรือนี่คือการแสดงละครฉากหนึ่งเท่านั้น้าเรียกเงินเพิ่ม ในหัวสมองกำลังคิดสับสนจนตีกันมั่วไปหมดสีหน้าเธอดูทรมานมากเหลือเกิน
ซาฟผละห่างจากเรือนร่างอันแสนเย้านวนแล้วถอนใจ โมนาพลิกกายขด ทั้งหวาดกลัว ทั้งเจ็บใจที่ตัวเองอ่อนแอจนถูกคนอื่นรังแกเสมอ เจ็บเหลือเกินตรงที่เขาไม่ฟังคำอธิบายอะไรเลย นอกจากเชื่อความคิดตัวเอง
“แต่งตัวซะ ผมจะพากลับ”ซาฟบอกแล้วเดินหายเข้าห้องน้ำ
หญิงสาวทำตามเขา เก็บเสื้อผ้าหล่นเกลื่อนพื้นเนื่องจากน้ำมือเขาแล้วรีบใส่มันมือสั่น เธอเห็นเขาเดินเข้าห้องน้ำครู่หนึ่งจึงออกมา ดวงตาสบกันมันทำให้รู้สึกกังวลมันเป็แววตาแสนเ็าไร้ซึ่งความอ่อนโยนเจือปน
“คุณโกรธฉันมากใช่ไหม”เธอเอ่ยถามน้ำเสียงสั่นเครือ
“เปล่า” เสียงสั้นกระชับตอบกลับมาไม่ได้แข็งกระด้าง แต่มันเรียบและมีความเยือกเย็นอยู่
เธอก้มหน้านิ่ง และหวัง...ว่าเขาจะไม่ทอดทิ้งดีกาลโน่ ยกเลิกสัญญาทั้งหมดกับบิดาหวังให้ซาฟเมตตาบ้างสักนิดก็ยังดี
“ผมคิดว่าคุณควรจะกลับไปที่ดีกาลโน่มากกว่าโมนา”ซาฟบอกตามตรง
คำพูดเขาทำเธอหวั่นใจหรือ้ายกเลิกสัญญาทั้งหมด แล้วดีกาลโน่จะทำเช่นไร
“หมายความว่ายังไงคะ!”
“คุณควรกลับไปที่ดีกาลโน่ ผมไม่้าฟังคำโกหกของคุณอีก”
ทำไมซาฟไม่เข้าใจ เธอไม่ได้โกหกเลยบอกความจริงแต่เขากลับไม่เชื่อ แล้วควรทำอย่างไรถึงพอใจ
“ฉันไม่ได้โกหกคุณเลยนะคะ”
“เวลาที่ผมให้คุณบอกความจริงคุณไม่ทำผมให้โอกาสนั้นกับคุณไปแล้ว ระหว่างเราจบลงตรงนี้เถอะ” เขาตัดบท
ร่างบอบบางกระโจนโอบรัดจากด้านหลัง สะอื้นกับแผ่นหลังด้วยความกลัวสัญญาระหว่างตระกูลมันคือทุกอย่าง เธอไม่อาจทำให้ทุกคนลำบาก
“อย่าทำแบบนี้เลยค่ะได้โปรดช่วยตระกูลดีกาลโน่ด้วยนะคะ” หญิงสาวอ้อนวอนทั้งน้ำตา
“ปล่อยผมโมนา!” เขาเริ่มเสียงแข็ง
“ไม่ปล่อย คุณจะให้ฉันทำยังไงคะ คุณถึงจะเชื่อว่าฉันไม่ได้ขายตัวจริงๆ”
“ไม่ต้องมาพิสูจน์อะไรกับผมแล้วพอเถอะโมนา...”
“ฉันจะพิสูจน์กับคุณว่าฉันไม่ได้ขายตัว”
เธอปล่อยมือจากเขาซาฟหันมาเผชิญหน้ากับหญิงสาว ดวงตาเรียวคมหรี่ลงเมื่อภาพตรงหน้าพาลให้ใจสั่นสะท้านเธอกำลังปลดเปลื้องเสื้อผ้าต่อหน้าเขา
“คุณจะทำอะไรโมนา”
“ถ้าฉันบริสุทธิ์ คุณจะเชื่อใช่ไหมว่าฉันไม่ได้ขายตัว...”เธอถามเขาทั้งน้ำตา
เสื้อเธอหล่นร่วงลงสู้เท้า ไม่นานกระโปรงสีชมพูหวานติดตามาซาฟขบกรามแน่นยืนมองว่าเธอจะทำอย่างที่พูดจริงหรือเปล่า
เธอกำลังหลอกเขาหรือเปล่า...เขา้าที่จะพิสูจน์เื่นี้
337
![[จบ] ระบบกลืนกินพรสวรรค์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1667199691_86625281.webp)
