อยู่ดี ๆ ฉันก็กลายเป็นภรรยาตัวแสบของนายพลผู้เย็นชา

บทที่ 36 ตอนเรียนแพทย์ไม่ได้เรียนเหรอ

        เส้าอวิ่นเฉินชะงักไปครู่หนึ่ง มีความสงสัยผุดขึ้นระหว่างคิ้ว แต่ก็เพียงชั่วครู่เท่านั้น

        “ไม่ต้อง นอนคว่ำเงียบ ๆ แล้วดูแลตัวเองให้ดี”

        พูดจบ เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง กระสุนพุ่งผ่านเฉียดหูของเส้าอวิ่นเฉินไปอย่างหวุดหวิด  เฉียวโดนใบหูจนเป็นรอยเลือด

        เยี่ยชิงหวนตัวแข็งทื่อ ไม่กล้สขยับอีกต่อไป เอ่ยเสียงเบา

        “พวกเขาเป็นใคร”

        “อาจจะเป็นใครก็ได้” เส้าอวิ่นเฉินมองไปรอบ ๆ สีหน้าไม่ยี่หระ หลังจากนั้น สายตาก็หยุดลงบนตัวทหารที่นั่งตรงเบาะหน้า “เมื่อกี้เธอบอกว่าจะช่วยฉันไม่ใช่เหรอ”

        “อืม” เยี่ยชิงหวนได้สติ “นายต้องการให้ฉันช่วยอะไรล่ะ”

        “เอาปืนกระบอกนั้นมาให้ฉัน”

        ปืนพาดอยู่บนไหล่ของทหารที่นั่งข้างคนขับ ตอนนี้ทหารคนนั้นเลือดไหลไม่หยุด คงจะตายไปแปดส่วนแล้ว

        เยี่ยชิงหวนสูดหายใจเฮือกหนึ่ง

        “กลัวแล้วเหรอ” เส้าอวิ่นเฉินถาม

        กลัวก็เป็นเรื่องปกติของมนุษย์ โดยเฉพาะผู้หญิงอย่างเธอ

        “เอามีดมาให้ฉันเล่มหนึ่ง” แต่เยี่ยชิงหวนกลับยื่นมือไปหาเขา “แล้วก็คุณทับฉันแบบนี้ ฉันขยับไม่ได้แล้วก็เอื้อมไม่ถึง เขยิบออกไปหน่อยสิ”

        หลังจากนั้น ภายใต้สายตาประหลาดใจของเส้าอวิ่นเฉิน เยี่ยชิงหวนก็หยิบมีดพับที่หล่นอยู่ใต้ที่นั่ง ใช้มีดตัดเชือกที่มัดปืนจนขาด แล้วเอาปืนกระบอกนั้นลงมา

        ตลอดทั้งกระบวนการ มือของเธอไม่ได้สั่นแม้แต่น้อย ดูสงบนิ่งอย่างยิ่ง

        “เอ้านี่”

        เยี่ยชิงหวนนอนคว่ำอยู่ใต้ที่นั่ง ส่งปืนกลที่แยกส่วนประกอบแล้วให้เส้าอวิ่นเฉิน ที่นอนอยู่บนเบาะ

        เขาไม่มีเวลาคิดมาก จับปืนในมือให้อยู่ในองศาที่ถนัดมือ จ่อไปที่หน้าต่างรถซึ่งเต็มไปด้วยเศษแก้ว แล้วยิงสาดใส่ร่างไม่กี่ร่างที่อยู่ไกลออกไปในแปลงดอกไม้

        “ศัตรูทางทิศสิบสองนาฬิกาถูกกำจัดเรียบร้อยแล้ว ผมจะล่อพวกมันเอง พวกคุณรีบไปจัดการพวกสไนเปอร์บนดาดฟ้าให้เร็วที่สุด”

        [ครับ]

        ทันทีที่สิ้นเสียงสนทนา เยี่ยชิงหวนก็ได้ยินเสียงปืนและเสียงร้องโหยหวนของศัตรูที่ล้มลงดังระงมในหู

        เธอเงยหน้าขึ้นก็เห็นใบหน้าเย็นชาของเส้าอวิ่นเฉิน ตอนนี้เขาเหมือนทหารจริง ๆ บัญชาการได้อย่างมีระเบียบ ซ่อนเสน่ห์ทั้งตัวไม่มิด

        ยากจะจินตนาการว่าผู้ชายที่ยอดเยี่ยมแบบเขา ตอนที่ขาได้รับบาดเจ็บนั้น เขาผ่านความเจ็บปวดของศักดิ์ศรีและความทะเยอทะยานของผู้ชายมาได้อย่างไร

        ขณะที่เยี่ยชิงหวนวิเคราะห์อยู่ในใจคนเดียว เสียงลูกน้องของเส้าอวิ่นเฉินก็ดังมาจากวิทยุสื่อสารดึงสติเธอจากห้วงความคิด

        “จัดการมือสไนเปอร์ได้แล้วครับ กองกำลังพิเศษจากโซน 4 ก็มาถึงแล้ว สถานการณ์ศัตรูคลี่คลายเป็นส่วนใหญ่แล้ว ท่านผู้บัญชาการไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ”

        “ไม่เป็นไร”

        เส้าอวิ่นเฉินวางปืนลง ด้านนอกมีทหารอารักขามาเปิดประตูรถเพื่อให้เขาเปลี่ยนรถ หลังลงจากรถ เขานั่งอยู่บนรถเข็นมองเยี่ยชิงหวนที่กำลังปัดฝุ่นบนตัวอย่างไม่ใส่ใจ ความสงสัยในดวงตายิ่งลึกซึ้งขึ้น

        เยี่ยชิงหวนสำลักกลิ่นดินปืนจนต้องจามเสียงดังตอนหันตัวกลับ หางตาเห็นรูดำ ๆ จากกระจกมองหลัง

        เธอยังคงมึนงงอยู่ ด้านหลังมีแรงผลักมหาศาลส่งมา พร้อมกับเสียงตวาดต่ำ ๆ ของเส้าอวิ่นเฉิน

        “หลีกไป...”

        ยังไม่ทันจบประโยค เสียง “ปัง!” ก็ดังขึ้น กระสุนพุ่งเฉียดศีรษะของเยี่ยชิงหวน ไปยังประตูรถ ระเบิดเป็นรอยไหม้สีเทาดำขนาดฝ่ามือ

        ทหารอารักขาสองนายข้างกายเส้าอวิ่นเฉินยิงมือปืนที่ซุ่มโจมตีในแปลงดอกไม้ตายเกือบจะในทันที

        เยี่ยชิงหวนทรุดนั่งลงกับพื้น กุมหน้าอกด้วยความหวาดกลัว

        ถึงแม้จะตายไปครั้งหนึ่งแล้ว แต่ความรู้สึกเส้นยาแดงผ่าแปดนี้ ไม่ว่ากี่ครั้งก็ยังคงทำให้คนหวาดผวาอยู่ดี

        “ท่านผู้บัญชาการ คุณบาดเจ็บหรือเปล่า”

        เสียงของทหารอารักขาดังขึ้น

        เยี่ยชิงหวนรีบลุกขึ้น เดินโซเซไปหา “นายเป็นยังไงบ้าง บาดเจ็บตรงไหนไหม”

        เส้าอวิ่นเฉินผลักเธอออกไปด้วยมือ ด้วยแรงสะท้อนกลับ ทำให้รถเข็นถอยหลังอย่างรวดเร็ว แขนของเขาเสียดสีกับเศษแก้วบนหน้าต่างรถ ตอนนี้เลือดไหลนองเต็มแขนเสื้อเชิ้ตจนแดงฉาน

        “ไม่เป็นไร เอากล่องปฐมพยาบาลมา”

        เส้าอวิ่นเฉินสีหน้าสงบนิ่ง สั่งไปประโยคหนึ่ง จากนั้นก็ขึ้นรถอีกคันโดยมีเยี่ยชิงหวนคอยช่วยเหลือ และทหารอารักขานำอุปกรณ์ปฐมพยาบาลมาส่งบนรถ

        “แบบนี้ต้องไปโรงพยาบาลนะ” เยี่ยชิงหวนพิจารณาบาดแผลของเขา ใบหน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

        ถึงอย่างไรก็เพราะช่วยชีวิตเธอถึงได้บาดเจ็บ จากจุดนี้มองแล้ว เส้าอวิ่นเฉิน คนนี้ก็ไม่ได้เย็นชาเป็นพิเศษ

        “แค่พันแผลง่าย ๆ ตอนเรียนแพทย์เธอไม่ได้เรียนเหรอ”

        เสียงของเส้าอวิ่นเฉินดึงเธอกลับมาสู่ความเป็นจริง ใบหน้าเปลี่ยนสีไปเล็กน้อย

        “เกิดอะไรขึ้น” เส้าอวิ่นเฉินมองสำรวจสีหน้าของเธอ สายตาค่อย ๆ ลึกลับจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง “คุณไม่ได้จะ...?”

        “ฉันทำได้อยู่แล้ว”

        เยี่ยชิงหวนฝืนใจเปิดกล่องปฐมพยาบาล “แค่ไม่ได้ฝึกมานานแล้ว ไม่ค่อยคุ้นเคย ถ้าคุณไม่ว่าอะไร ฉันจะทำแผลให้คุณคร่าว ๆ ก่อน พอถึงโรงพยาบาลค่อยทำใหม่”

        “ก็ไม่ได้ว่า”

        เสียงห้วน ๆ ดังมาจากเหนือศีรษะ หัวใจของเยี่ยชิงหวนกระตุกวูบ จำต้องค้นหายาทำความสะอาดแผลตามความทรงจำ

        แอลกอฮอล์ ผ้าก๊อซ สำลี จำได้ว่าขั้นตอนค่อนข้างละเอียด เยี่ยชิงหวนเดิมทีรู้สึกร้อนใจ แต่พอหยิบของพวกนี้ขึ้นมากลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด จึงสบายใจขึ้นมาเล็กน้อย

        ร่างกายนี้เคยเรียนแพทย์จริง ๆ นั่นเอง แม้แต่สัมผัสมือยังฝึกฝนมาอย่างดี พอลงมือก็รู้ว่าต้องเช็ดตรงไหน พันตรงไหน ไม่ต้องคิดเองให้เหนื่อยเลย

        “เสร็จแล้ว ช่วงนี้อย่าให้โดนน้ำล่ะ”

        เยี่ยชิงหวนเก็บกล่องยา พูดอย่างมั่นใจ “ดูเหมือนฝีมือฉันจะไม่ด้อยไปกว่าแต่ก่อนเลยนะ คุณคงไม่ต้องไปโรงพยาบาลแล้ว”

        เส้าอวิ่นเฉินมองเธอด้วยสายตาลึกลับ พูดอย่างมีนัยว่า

        “ฉันจำได้ว่าเมื่อกี้เธอเพิ่งบอกฉันไปว่าเรียนออกแบบเครื่องประดับมาแปดปี”

        “นั่นเป็นวิชาเลือก”

        ตั้งแต่เกิดเหตุหน้าสิ่วหน้าขวานเธอก็คิดคำตอบไว้พร้อมแล้ว “เป็นความชอบและงานอดิเรกของฉันเอง เรียนมาหลายปีแล้ว แต่ก็ไม่ค่อยมีโอกาสไปเรียนอย่างเป็นระบบสักที ฉันเลยขอให้พ่อให้โอกาสฉัน ให้ฉันไปทำงานที่แผนกออกแบบของบริษัท”

        “งั้นเหรอ?” แววตาของเส้าอวิ่นเฉินยากจะอ่านออก พูดอย่างมีนัยว่า “คุณคงมีเวลาเหลือเฟือสินะ เรียนแพทย์แล้วยังเรียนออกแบบเครื่องประดับไปด้วย”

        “ก็ชอบนี่นา” เยี่ยชิงหวนยิ้มให้เขาอย่างสบาย ๆ ท่าทางเปิดเผยเป็นธรรมชาติ ไม่เห็นจุดบกพร่องใด ๆ เลย

        รถขับมาถึงบ้านตระกูลเส้า

        ทุกคนในตระกูลต่างก็ได้ยินเรื่องการถูกลอบโจมตีมาแล้ว หลี่เหมยลี่ร้องไห้โฮออกมาก่อน ตำหนิว่ากองทัพให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไม่เพียงพอ คร่ำครวญอยู่นานสองนานตัดพ้อถึงชะตาชีวิตของตัวเองว่าทำไมถึงต้องลำบากขนาดนี้ จนสุดท้ายถูกคุณปู่ดุด้วยอารมณ์ไม่ดี เธอจึงไม่กล้าร้องห่มร้องไห้อีก

        คุณปู่มองไปที่เส้าอวิ่นเฉินแล้วถามว่า

        “ได้ยินว่าวันนี้หลานไปตระกูลเยี่ยมา?”

        “อืม”

        คุณปู่พยักหน้าอย่างครุ่นคิด “ก็ควรไปสักหน่อย ถึงอย่างไรพวกหลานก็แต่งงานกันมาสามปีแล้ว สามปีก่อนสุขภาพหลานไม่ค่อยดี ไม่เคยไปเยี่ยมบ้านเกิดพร้อมกับชิงหวนเลย ครั้งนี้ก็ถือว่าเป็นการชดเชยที่ควรทำ แต่เรื่องการถูกโจมตีนี่ มันดูบังเอิญไปหน่อย”

        พูดถึงเรื่องนี้ สายตาของเส้าอวิ่นเฉินก็ฉายแววเย็นยะเยือกออกมา

        “ก็ดูบังเอิญไปหน่อยจริง ๆ”

        บ้านตระกูลเส้าอยู่ใกล้กับเขตทหาร ปกติเวลาเขาออกจากบ้าน นอกจากไปกองทัพแล้วแทบจะไม่ไปที่อื่นเลย แต่มาวันนี้ระหว่างทางกลับบ้านดันเกิดเรื่องขึ้น ถ้าจะบอกว่าไม่ใช่มีคนวางแผนเอาไว้ล่วงหน้า ก็ยากที่จะเชื่อ