ชายาของข้าเป็นนางมารอันดับหนึ่ง

        บทที่ 32

        เข้าสู่เมืองหลวง

        รุ่งอรุณแรกของวันเพิ่งทอแสงอ่อนผ่านม่านฟ้าทางทิศตะวันออกเมื่อรถม้าคันหรูวิ่งชะลอผ่านประตูเมืองเหยียนจิงประตูเหล็กกล้าและศิลาแกะสลักรูปมังกรตระหง่านเหนือหัวขนาบข้างด้วยหอคอยสองข้างที่มียามถืออาวุธเต็มยศเฝ้าระวังอย่างเข้มงวด

        รถม้าเคลื่อนที่เข้าไปในนครหลวงอย่างสง่างามล้อเหล็กกระทบพื้นหินสีขาวขัดเรียบของถนนหลวงเป็นจังหวะกึกก้องแต่สม่ำเสมอขณะที่กองทหารมังกรเพลิงในเกราะดำสนิทประทับตรามังกรเพลิงสีชาดโอบจันทร์เรียงขบวนขนาบข้างรถม้าอย่างเคร่งขรึมดาบยาวและหอกในมือแต่ละคนสะท้อนประกายแสงอรุณวาววับจนดูคล้ายเปลวเพลิงกำลังลุกไหม้

        ภายในรถม้าเสียงเล็กใสของเด็กหญิงตัวน้อยดังขึ้นอย่างตื่นเต้น

        “ท่านพ่อ! ท่านแม่! ดูสิ ดูนั่น!” เถาเถาโน้มตัวออกไปใกล้หน้าต่าง ใบหน้าน้อย ๆ เบิกบานด้วยแววตาเป็นประกายนางชี้นิ้วเล็ก ๆ ออกไปข้างนอก ดวงหน้าเปื้อนรอยยิ้มขณะที่แก้มกลมแดงระเรื่อเพราะแรงลมที่พัดผ่าน

        เหยียนไป๋เฉินซึ่งเปลี่ยนจากการควบม้ามานั่งอยู่ในรถหลังจากข้ามพ้นประตูเมืองยกยิ้มอย่างอ่อนโยนเมื่อเห็นสีหน้าตื่นเต้นของบุตรสาวเขายื่นมือหนาแต่เต็มไปด้วยความอบอุ่น ลูบศีรษะเล็กของเถาเถาเบา ๆปลายนิ้วไล้ไปตามปอยผมนุ่ม 

        “ช้าหน่อยเถาเถา ระวังตกไปข้างนอกนะ” น้ำเสียงทุ้มนุ่มของเหยียนไป๋เฉินเอ่ยเตือนแผ่วเบา แต่แฝงความเอ็นดู

        ไป๋ซือเหนียงซึ่งนั่งข้างเถาเถาดวงหน้างามใต้ม่านผมดำขลับมีรอยยิ้มบาง มือเรียวยกขึ้นโอบรัดเอวเล็ก ๆของลูกสาวแน่นขึ้นเล็กน้อย ป้องกันไม่ให้นางโน้มตัวออกไปไกลเกินควร ทว่าแววตาของนางกลับจับจ้องไปยังภาพเบื้องนอกด้วยความรู้สึกที่แตกต่างจากเถาเถาโดยสิ้นเชิง

        สายลมเช้าเย็นสบายพัดผ่านม่านหน้าต่างเบาๆ ไป๋ซือเหนียงขยับกายเล็กน้อย โน้มตัวออกไปมองทิวทัศน์ของนครหลวงเหยียนจิงสายตานิ่งสงบทอดมองไปยังถนนกว้างที่ทอดยาวเบื้องหน้า และเหล่าอาคารเรือนหลวงที่เรียงรายเป็นระเบียบ

        “...ช่างยิ่งใหญ่เสียจริง” นางครุ่นคิดในใจดวงตาหวานซึ้งที่ผ่านโลกมานักหนาหรี่ลงเล็กน้อย ขณะไล่สายตามองภาพตรงหน้า

        ถนนหลวงปูด้วยศิลาอ่อนเรียบเนียนกว้างขวางพอให้รถม้าหลายคันวิ่งเคียงกันโดยไม่เบียดเสียดข้างทางเรียงรายด้วยตึกแถวสูงสองชั้นหลังคากระเบื้องเคลือบสีมรกตประดับขอบทองบ้านเรือนสะอาดสะอ้าน บางแห่งประดับโคมแดงและธงอักษรอวยพรที่พริ้วไหวตามสายลมร้านค้าต่าง ๆ เริ่มเปิดกิจการพ่อค้าแม่ขายส่งเสียงร้องเรียกลูกค้าด้วยสำเนียงหลากหลายจากทุกทิศ บ่งบอกถึงความรุ่งเรืองและหลากหลายของนครหลวง

        ด้านในสุดของนครเห็นพระราชวังตั้งตระหง่าน โครงสร้างสูงชะลูดแซงทุกอาคารในเมืองเสาหินขนาดมหึมาแกะสลักลวดลายมังกรเพลิงพันเกี่ยวลานหินกว้างรอบวังดูสะอาดราวกับไม่เคยมีฝุ่นละอองใดสัมผัสขุนนางและทหารเดินขวักไขว่ แต่ยังคงรักษาความเป็นระเบียบไว้อย่างเคร่งครัด

        ‘นครหลวงเหยียนจิง...ศูนย์กลางแห่งราชวงศ์เหยียนเมืองที่ผู้คนเรียกขานว่า ดินแดนแห่งอำนาจและสงคราม’

        ไป๋ซือเหนียงทอดสายตามองด้วยความครุ่นคิดหัวใจหนึ่งเต็มไปด้วยความประทับใจในความยิ่งใหญ่อีกด้านหนึ่งกลับรู้สึกถึงแรงกดดันแปลกประหลาดที่อบอวลในสายลมเป็นความรู้สึกที่ผู้เคยผ่านศึกใหญ่ย่อมเข้าใจดี

        “แผ่นดินที่ถูกปกครองด้วยเปลวเพลิงและรุ่งเรืองด้วยดาบ...” นางเอ่ยเสียงเบาราวกระซิบก่อนจะดึงสติกลับมามองลูกสาวที่ยังคงตื่นเต้นยิ้มร่า

        ทันใดนั้นเองเสียงฮือฮาก็เริ่มดังขึ้นจากสองข้างทาง รถม้าหรูหราที่พวกเขานั่งและกองทหารเกราะดำที่ล้อมขบวนไว้อย่างแน่นหนากลายเป็นจุดสนใจของผู้คนที่เดินขวักไขว่บนถนนใหญ่

        “นั่นมัน...กองทัพมังกรเพลิง!” ชายชราผู้หนึ่งที่ยืนขายบะหมี่ริมถนนร้องเสียงแหบพร่าแต่ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น

        “จริงด้วย! ข้าจำได้ เกราะดำขลับประทับตรามังกรเพลิงสีแดงฉานโอบจันทร์นั่นข้าเคยเห็นในพิธีสวนสนามเมื่อสองปีก่อน!” เสียงชายหนุ่มอีกคนข้างร้านน้ำชาเอ่ยอย่างตื่นเต้นไม่แพ้กัน

        “ท่านดูนั่น! รถม้าคันนั้น...เป็นตราของเหยียนหลงอ๋อง!”หญิงสาวคนหนึ่งในกลุ่มพ่อค้าแม่ค้าชี้นิ้วไปยังสัญลักษณ์มังกรสองหัวที่แกะสลักอยู่บนแผ่นทองหน้ารถม้าแววตาเต็มไปด้วยความเคารพและยำเกรง

        เสียงซุบซิบกลายเป็นเสียงร้องอื้ออึงเรื่อยมาชาวบ้านที่เดินผ่านต่างหยุดฝีเท้า ก้มหัวประนมมือหรือค้อมกายแสดงความเคารพเมื่อขบวนทหารเคลื่อนผ่านบางคนถึงกับรีบพาบุตรหลานมายืนดูเพื่อให้ได้เห็น ‘กองทัพมังกรเพลิง’ด้วยตาตนเอง

        “มังกรเพลิงที่พิชิตแผ่นดิน ช่างสง่างามนัก...”เสียงผู้เฒ่าคนหนึ่งเอ่ยปนถอนหายใจเบา ๆดวงตาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

        เสียงฝีเท้าทหารที่ก้าวเดินประสานจังหวะกับการเคลื่อนของรถม้าแว่วดังสม่ำเสมอเป็นระเบียบดั่งเครื่องดนตรีของสนามรบเปลวเพลิงแห่งศักดิ์ศรีและเกียรติยศของราชวงศ์เหยียนกำลังแล่นผ่านใจกลางนครหลวงเหยียนจิงในเช้าวันใหม่อย่างสมบูรณ์แบบ

        …

        หลังจากขบวนรถม้าและกองทหารมังกรเพลิงแล่นผ่านเขตจัตุรัสกลางนครหลวงและท้องพระโรงของราชสำนักมาได้พักหนึ่งเส้นทางก็เริ่มวกไปทางทิศตะวันตกของนครหลวงเหยียนจิง

        ที่นั่น...คือเขตที่อยู่อาศัยของเหล่าขุนนางระดับสูงแห่งราชวงศ์เหยียนเขตซึ่งได้รับการจัดวางแผนผังอย่างพิถีพิถัน ตัวอาคารและจวนต่าง ๆตั้งเรียงรายเป็นแนวระเบียบซ้ายขวา ทอดยาวไปตามถนนที่ปูด้วยศิลาหยกสีอ่อนสะท้อนแสงแดดยามเช้าราวกับผิวน้ำใสสะอาด กำแพงสูงของแต่ละจวนทาสีขาวสะอาดตามุงกระเบื้องสีเขียวเข้มประดับขอบด้วยลายทองคำอ่อน ๆบางหลังงดงามสง่าราวพระราชวังย่อม ๆ มีทั้งหอสูง หอชมจันทร์ และศาลากลางน้ำล้วนแสดงฐานะและเกียรติยศของเจ้าของจวนอย่างไม่ปิดบัง

        เขตขุนนางแห่งนี้ถูกล้อมรอบด้วยกำแพงเมืองชั้นรองที่แข็งแกร่งป้อมยามและประตูเหล็กตั้งอยู่ทุกระยะทางเดินทางผ่านต้องได้รับตราประทับอนุญาตจากราชสำนักเท่านั้น ท้องถนนสะอาดไร้ที่ติบนทางเดินสองข้างทางประดับด้วยต้นหลิวและต้นเมเปิ้ลเปลี่ยนสีตามฤดูกาลกลิ่นดอกเหมยที่ปลิวตามสายลมยามเช้าเจือจางในอากาศสร้างบรรยากาศที่สงบและสง่างามไปพร้อมกัน

        ขบวนรถม้าของพวกเขาเคลื่อนที่ไปอย่างมั่นคงเสียงล้อไม้บดกับพื้นศิลาเกิดเสียงกรอบแกรบแต่สม่ำเสมอ เถาเถานั่งติดหน้าต่างรถม้าตาโตเป็นประกาย มือเล็ก ๆ จับขอบหน้าต่างแน่น มองไปรอบ ๆด้วยสีหน้าตื่นตาตื่นใจยิ่งนัก

        “ว้าววว! ท่านพ่อ ท่านแม่บ้านหลังนั้นใหญ่มากเลยเจ้าค่ะ! มีสระน้ำด้วย! แล้วนั่น ต้นไม้สูงมากเลยเจ้าค่ะ!ดูนั่นสิ!” เถาเถาร้องเสียงใสไม่ขาดปากร่างเล็กเอนตัวไปด้านหน้าเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น หากไม่ใช่เพราะไป๋ซือเหนียงยังโอบประคองเอวลูกสาวไว้คงได้พุ่งทะลุหน้าต่างไปแล้ว

        ไป๋ซือเหนียงหันมามองลูกสาวก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ มือเรียวยังคงโอบประคองไม่ให้เถาเถาเอนตัวมากไปขณะที่ดวงตาของนางทอดมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง

        ...เขตขุนนางเหรอ? นางไม่เคยมาเหยียบย่างสถานที่แห่งนี้เลยแม้แต่ครั้งเดียวทั้งในฐานะไป๋ซือเหนียง หรือในอดีต...ฉือเยี่ยน

        ‘ไม่มีเหตุผลอะไรที่ข้าจะต้องมาเกี่ยวข้องกับพวกขุนนางในนครหลวง’นางคิดในใจอย่างสงบดวงตาคู่สวยเหม่อมองแนวหลังคาบ้านเรือนที่เรียงตัวอย่างประณีตตรงหน้าก่อนจะถอนหายใจแผ่วเบา ไม่ใช่เพราะเบื่อหน่าย หากแต่เป็นความสงบเย็นที่เคยชิน 

        ไป๋ซือเหนียงขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะหันมองบุรุษข้างกายนางยิ้มบางให้เหยียนไป๋เฉินแววตาในรอยยิ้มนั้นมีทั้งความชื่นชมและหยอกเย้าเล็กน้อย

         “ข้าเคยได้ยินว่า...จวนของเหยียนหลงอ๋องตั้งอยู่ในเขตนี้กินพื้นที่ถึงหนึ่งในห้าของที่อยู่อาศัยของขุนนางทั้งหมดในเขตนี้เลยมิใช่หรือ?”น้ำเสียงของนางแผ่วเบาแต่ชัดเจน ราวกับลมเย็นยามเช้าลูบไล้ข้างแก้ม

        เหยียนไป๋เฉินหัวเราะในลำคอเบา ๆริมฝีปากโค้งขึ้นเผยรอยยิ้มที่แฝงด้วยความขบขัน สายตาเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกผ่อนคลาย “ฮึ...ก็เพราะเช่นนั้นไงเล่าเหล่าขุนนางพวกนั้นถึงได้ร้องโวยวาย หาว่าข้ากับท่านพ่อเบียดบังพื้นที่อยู่ทุกวัน”น้ำเสียงเขาราบเรียบแต่ไม่อาจปิดบังแววขำขันที่ซ่อนอยู่ในถ้อยคำได้เลย

        ไป๋ซือเหนียงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแล้วหัวเราะออกมาเบา ๆ รอยยิ้มของนางกว้างขึ้น แต่ยังคงความอ่อนโยนและสุขุม “จวนของเหยียนหลงอ๋องเล่นเอาพื้นที่ของเขตขุนนางไปถึงหนึ่งในห้าทั้งหมดจะไม่ให้เหล่าผู้คนพวกนั้นไม่พอใจ ก็คงเป็นไปไม่ได้จริง ๆ”

        ขณะที่รถม้ายังคงเคลื่อนตัวไปข้างหน้าทะลุผ่านแนวประตูจวนที่เปิดออกทีละบาน ทีละบานความยิ่งใหญ่ของจวนเหยียนหลงอ๋องก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้า…