ท่านคะ ทำแบบนี้เห็นทีจะหลงรัก

        ชายหนุ่มลูกคนโตของบ้านหรูหลังนี้กำลังอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกเดินเข้าบ้านมาอย่างทะนุถนอม ใบหน้าหวานหลับตาพริ้มอย่างมีความสุข แทบไม่ได้นอนเนื่องจากอาเจียนทั้งวันจนเธอเวียนหัวลมแทบจับ

        “หนูลัลน์เป็นอะไรลูก” ไอย์ลดาเอ่ยทักขึ้นเมื่อเห็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนอุ้มลูกสะใภ้มา

        “พึ่งได้นอนครับผมเลยไม่ได้ปลุก”

        “พาลูกสาวฉันไปนอนก่อนไป ข้าวค่อยกินทีหลัง”

        “มันจะดีหรือครับคุณท่าน มันจะเสียมารยาทเอานะครับ” พงษ์ทวีเอ่ยขัดอย่างเกรงใจที่ดูเหมือนบ้านฝั่งลูกเขยจะรอลูกสาวคนเดียว แม้จะเข้าใจว่าอาการแพ้ท้องเป็นเรื่องธรรมชาติแต่ก็อดกังวลเรื่องมารยาทไม่ได้

        “คนท้องก็ยังงี้ล่ะ ทำเหมือนไม่เคยมีลูกไปได้” ไอย์ลดาเสริมทัพสามีของตนทันที

        “อื้อ” เสียงหวานพึมพำเบา ๆ เมื่อได้ยินเสียงพูดคุย คนตัวเล็กขยี้ตาตัวเองแรงจนคิณณ์ต้องคว้ามือบางให้หยุด ก่อนจะหญิงสาวหาวเบา ๆ จนตาน้ำตาคลอ ก่อนจะซุกหน้ากับไหล่กว้างของสามีอย่างงัวเงีย คิณณ์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ นั่งลงบนโซฟา โดยให้เธอนั่งบนตักอย่างทะนุถนอม

        “ตื่นแล้วรึเด็กขี้เซา” เขากระซิบถามเสียงอ่อนโยน แต่ทันทีที่ลัลน์ลืมตาขึ้นมาเต็มตาเธอกลับพบพ่อแม่ของตัวเองยืนมองอยู่ หญิงสาวสะดุ้งตกใจจนรีบดีดตัวลุกขึ้นจากตักของคิณณ์ทันที

        “อย่ารีบลุกสิลูก เดี๋ยวเวียนหัวเอาหรอก เป็นแม่คนแล้วระวังตัวหน่อยสิ” มุกลดาเอ็ดเตือนลูกสาวที่ทำอะไรไม่ระมัดระวังตัวเสียเลย

        ลัลน์กะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะหันไปมองคิณณ์ที่หัวเราะขำกับท่าทางของเธอ หญิงสาวทำหน้ามุ่ยอย่างขัดใจ ก่อนจะค่อย ๆ พยุงตัวนั่งลงข้าง ๆ ชายหนุ่มอย่างสงบเสงี่ยมมากขึ้นกว่าเดิม

        “หนูลัลน์ก็ตื่นแล้วเราไปกินข้าวกันเถอะ”

        “เวียนหัวไหม”

        ลัลน์ตอบเสียงแผ่ว แต่ก็ยอมให้สามีประคองพาไปยังห้องอาหารเมื่อเดินมาถึง โต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเมนูมากมาย ส่วนใหญ่เป็นอาหารรสจัดและอาหารทะเลที่เตรียมไว้ แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของหญิงสาวมากที่สุดคือปูผัดผงกะหรี่ที่คนท้องนั้นอยากจะกินมากที่สุด

        “หนูกินได้สักเมนูไหมลูก?” วินตรัยเอ่ยถามลูกสาวอย่างเป็นห่วง กลัวว่าเธอไม่อาจกินอะไรได้เหมือนตอนท้องบรรดาลูกๆของเขา

        “ทานได้ค่ะ”

        “อ่ะ กินเยอะๆนะ” ชายหนุ่มตักปูผัดผงกะหรี่ที่เธอจับจ้องเสียตั้งนานวางใส่จานคนตัวเล็ก รอยยิ้มหวานจึงถูกส่งให้เขาอย่างชอบใจ

        ตลอดมื้ออาหาร ว่าที่คุณพ่อคอยดูแลภรรยาตัวน้อยไม่ห่าง คอยตักนั่นตักนี่ให้จนแทบไม่ได้แตะข้าวของตัวเอง ทำเอาคนตัวเล็กอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วมอง ก่อนจะเอ็ดให้เขากินข้าวดี ๆ เหมือนคนอื่นเสียที ชายหนุ่มจึงยอมทำตาม ท่ามกลางเสียงหัวเราะอันแสนอบอุ่นของสองครอบครัวที่ทำให้หัวใจว่าที่คุณแม่เปี่ยมไปด้วยความสุข

        ท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเช้าที่ค่อย ๆ ทอแสงสีส้มจาง ๆ เหนือขอบฟ้า ส่องประกายระยิบระยับสะท้อนลงบนผืนน้ำทะเลใสราวกระจก สายลมอ่อน ๆ พัดพากลิ่นไอทะเลโชยมาจาง ๆ ปลุกให้ร่างกำยำบนเตียงกว้างขยับตัวตื่นขึ้นจากนิทรา

        ดวงตาคมจับจ้องใบหน้าหวานของมียรักที่ยังคงหลับพริ้ม ริมฝีปากบางมีรอยยิ้มจาง ๆ ราวกับกำลังฝันดี มือหนาเลื่อนลงลูบไล้หน้าท้องกลมเกินอายุครรภ์หกเดือนอย่างอ่อนโยน แต่แล้วกลับต้องเบิกตากว้าง เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงตอบรับจากเจ้าตัวเล็กภายในครรภ์

        "อื้ม..."

        ว่าที่คุณแม่นิ่วหน้ากับแรงกระแทกภายในท้องจนจุกเผลอขยับตัวเล็กน้อย แพขนตาหนางอนกะพริบถี่ ก่อนที่ดวงตากลมโตจะค่อย ๆ ลืมขึ้นช้า ๆ แสงแดดภายนอกทำให้เธอต้องหยีตาเล็กน้อย และภาพแรกที่เห็นคือชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่กำลังนั่งลูบท้องเธอพลางพูดคุยกับลูกน้อยในครรภ์ ภาพนั้นทำให้หัวใจเธออบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

        “พี่กวนหนูจนตื่นเลยหรือคะ”

        “เปล่าค่ะ ลูกดิ้นแรงไหน่อยเลยตื่นขึ้นมา”

        “ลูกสู้มือพี่มากเลย สงสัยดิ้นเก่งกันน่าดู”

        “ดื้อเหมือนพี่เลย”

        “พี่ว่าเหมือนเรามากกว่ามั้ง”

        เมื่อเห็นว่าคุณแม่เริ่มทำหน้ายู่และท่าทางจะเริ่มอารมณ์เสียไปมากกว่านี้ คิณณ์จึงรีบช้อนร่างอวบอิ่มขึ้นแล้วพาเดินไปชมวิวพระอาทิตย์ขึ้น สายตากลมโตของลัลน์มองภาพนั้นอย่างแสนสุข ลมเย็นพัดจนผมของเธอปลิวไสวปิดหน้าจนคิณณ์ต้องค่อย ๆ วางเธอลงและทัดผมให้เบา ๆ อย่างอ่อนโยน

        “พี่ว่าลูกจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายคะ” ลัลน์เงยหน้าเอ่ยถาม พลางมองหน้าเขาด้วยสายตาที่อยากรู้คำตอบ

        “จะเป็นเพศอะไรพี่ก็รักหมดนั่นล่ะ”

        “ไม่เอาคำตอบนี้สิคะ”

        “เอ้า ท้องแฝดแบบนี้ชายหญิงไปเลย”

        “แล้วถ้าเป็นหญิงๆหรือชายๆหรือคะ”

        “พี่ก็ค่อยไปทำเพิ่มเอาทีหลังไงคะ” พร้อมส่งยิ้มอย่างมีเลศนัยส่งให้คนน้องที่กำลังเงยหน้ามองเขาตาแป๋วอยู่

        “เสร็จสองคนนี้หนูจะปิดอู่เลย” พร้อมทั้งใบหน้าเหยเกเมื่อนึกถึงความยากลำบากในการอุ้มท้องครั้งนี้ เธอก็ถึงว่าทำไมรู้สึกว่าเธอแพ้ท้องหนักเหลือเกินและท้องดูเหมือนจะโตผิดปกติด้วย เมื่ออัลตราซาวด์แล้วกับพบว่ามีสองแฝดนอนขดอยู่ในท้องของเธอ แต่เธอได้ปรึกษากับชายหนุ่มแล้วว่าจะรอลุ้นเพศลูกตอนคลอดเลย

        “ใจร้ายจัง แต่หนูว่ายังไงพี่ก็ว่าอย่างนั้น” คิณณ์เอ่ยตอบคนตัวเล็กอย่างตามใจ ถ้าเลือกได้เขาลำบากท้องให้เธอเขาก็จะทำ

        “ไม่น้อยใจหรือคะหนูมีให้ท้องเดียวเอง”

        “ไม่ครับ ข้อเท้าบวมหมดแล้วมากลับเข้าห้องกัน”

        พร้อมตวัดช้อนอุ้มเข้าอ้อมแขนแกร่งพาเดินเข้ารีสอร์ตภายใน ก่อนจะวางเธอไว้บนเตียงนอน ต้มน้ำร้อนใส่กะละมังวัดอุณหภูมิพออุ่น จับเท้าเล็กที่บวมเป่งจนเป็นสีแดงจุ่มน้ำอุ่นพลางนวดไปพลางให้เลือดลมไหลเวียน เขาเห็นก็ได้แต่สงสารที่ร่างบางไม่อาจยืนได้นานๆ ไหนจะต้องรับน้ำหนักเจ้าสองแฝดตรงท้องแล้วยังกดทับถึงข้อเท้าเธอด้วย

        “ไม่เบื่อหรือคะ พี่ทำแบบนี้ให้ตลอดเลย”

        “เบื่อได้ยังไงคะ หนูลำบากอุ้มท้องลูกของเราขนาดนี้มีอะไรช่วยหนูได้พี่ก็ต้องช่วยบรรเทาบ้างสิ”

        “แหมคุณพ่อ พูดเก่งจังเลยนะคะ”

        “พูดเก่งเพราะเมียไงคะ” จมูกโด่งกดจมแก้มนวลจมบุ๋มลงไปก่อนจะไล้เลียวนเวียนบริเวณปากอวบอิ่มสีแดงสด มือหนาเลื่อนประคองท้ายทอยแผ่วเบาพร้อมโฉบลงมาบดขยี้พร้อมสอดลิ้นกวาดเลียทั่วโพรงปากอุ่น ตักตวงความหวานหอมทุกหยาดหยดเข้าปาก

        ลิ้นเล็กจูบตอบรับคนตัวโต ขบเม้มริมฝีปากหยักหนาสลับสู้ลิ้นร้อนตวัดรัดรึงพันเกี่ยวแลกน้ำลายอย่างไม่หยุดหย่อน สองแขนเรียวโอบรอบคอชายหนุ่มบดเบียดตัวเข้าฝังกายอบอุ่นของเขา

        คนตัวโตโน้มผลักคนท้องแนบหลังลงกับเตียงอย่างอ่อนโยนสวนทางกับจูบร้อนแรงกระชากวิญญาณ ขยับตัวคล่อมโดยเว้นท้องกลมโตไว้ไม่ให้กดทับคุณแม่สาว

        “อื้อ” มือบางทุบอกกว้างเป็นสัญญาณเมื่อลมหายใจเริ่มหมด คิณณ์ถอยตัวออกมาจนน้ำลายนั้นยืดยาวออกมาก่อนจะไล้เลียทั่วริมฝีปากสาว ถอยตัวออกมามองใบหน้าหวานที่เหม่อลอยเคลิบเคลิ้มไปกับจุมพิตแสนหวาน หน้าอกขยับแผ่วเบาเล็กน้อยอย่างเหนื่อยหอบ

        “พี่รักหนูกับลูกมากนะคะ” คิณณ์กล่าวเสียงนุ่มสายตาคมจับจ้องตากลมโตเต็มไปด้วยความรักและห่วงใย ก่อนจะดึงร่างอวบอิ่มเข้ามากอดแนบอก

        “หนูก็รักพี่มากนะคะ ทุกวันนี้เหมือนหนูฝันไปเลย”

        “ฝันอะไรกันคะ พี่รักหนูหลงหนูนี่ของจริงเลยนะ” คิณณ์กล่าวพร้อมหอมแก้มนวลสูดดมความหอมหวานเข้าเต็มปอด มือหนาลูบท้องโตเบา ๆ ราวกับขับกล่อมลูกน้อยในท้อง พร้อมโยกตัวไปมาด้วยความอ่อนโยนจนคุณแม่สาวที่เริ่มตาปรือค่อย ๆ หลับไป

        ใบหน้าหล่อเหลาคมคายมองภาพนั้นอย่างมีความสุข รู้สึกอบอุ่นในใจ เพราะเธอคือความสบายใจของเขา เขาพร้อมจะสละทุกสิ่งแม้แต่ความฝันในการเป็นผู้พิพากษา เพียงเพื่อรักษาเธอไว้ในชีวิตของเขา ลัลล์ลลิต แม่สาวสวยของเขา