สวี่กงเหมย ดวงใจท่านแม่ทัพ

หลี่หลิวอวี่วิ่งตามเส้นทางม้าที่ศิษย์น้องของเขาพาวิ่งฝ่าไปทว่าเพียงสองขาของเขาไม่อาจวิ่งได้รวดเร็วเคียงข้างฝีเท้าของเจ้าม้าได้ถึงแม้ว่าเขาจะมีกำลังปราณที่สามารถพาร่างกายทะยานไปอย่างรวดเร็วในอากาศได้แต่ก็ไม่ได้รวดเร็วเท่ากำลังของม้า

          “ไท่เว่ย์!! ท่านเสิ่น!!! เหมยเอ๋อร์ขี่ม้าเข้าป่าไปแล้ว” หลี่หลิวอวี่ออกปากเสียงหลงพลางก็ชี้มือเข้าไปในป่าทันทีที่ไท่เว่ย์และเสิ่นเฉิงวิ่งเข้ามาสมทบ

          ไท่เว่ย์รีบร้อนแกะสายจูงม้าคู่ใจที่ตนผูกไว้กับต้นไม้ใหญ่เหยียบเดือยเหล็กพลิ้วตัวคร่อมอานอย่างคล่องแคล่วก่อนที่จะพาเจ้าม้าคู่ใจควบทะยานไปตามเสียงฝีเท้าที่วิ่งนำหน้าอยู่ไม่ไกลไปอย่างรวดเร็ว

…

          “นี่มันเรื่องอะไรกันขอรับท่านเสิ่น”หลี่หลิวอวี่เหลือบตามองคนตัวโตกว่าตนเองถึงสี่ชุ่น[1]

        “เรื่องของหนุ่มสาวน่ะอาอวี่ข้าเองก็ไม่รู้จะอธิบายให้เจ้าเข้าใจได้เช่นไร หากสักวันเจ้าได้พบเจอคนที่เจ้าพอใจเจ้าจะเข้าใจในความรู้สึก”สุ้มเสียงที่เนิบนาบของเสิ่นเฉิงที่เอ่ยพูดทำให้เด็กหนุ่มเข้าใจว่าเสิ่นเฉิงต้องเคยได้เผชิญกับความรู้สึกเช่นนี้มาก่อน

        “หัวใจของท่านคงจะทรมานมากเมื่อไกลจากฮูหยินใช่หรือไม่?ยิ่งเมื่อภาวะบ้านเมืองไม่สงบเช่นนี้ ยิ่งห่างไกลยิ่งทรมานใช่หรือไม่?”หลี่หลิวอวี่ค่อยเอ่ยพูด พลางก็เพ่งมองยังสองนัยน์ตาเศร้าของคนตัวสูง

        “ข้างกายของข้าไร้เงาฮูหยินด้วยข้ายังไม่อาจตัดใจให้ยอมรับการจากลาได้หากวันหนึ่งการจากลาต้องเกิดขึ้นกับข้าอีกข้าคงไม่อาจอยู่กับความรู้สึกเช่นนั้นได้ทุกวันนี้ข้ามีไท่เว่ย์เป็นครอบครัวแต่เพียงผู้เดียวข้าจึงสามารถสละชีวิตเพื่อไท่เว่ย์ได้ข้าจะไม่ตายจากผู้ใดมีแต่เพียงข้าเท่านั้นที่จะจากลา”น้ำเสียงเศร้าสร้อยของคนตัวโตพานให้หลี่หลิวอวี่นึกถึงความหลังของชีวิตที่ไม่ต่างกับตนเองสักเท่าไร

        “ข้าเองก็มีเพียงท่านอาจารย์ศิษย์พี่และศิษย์น้องที่หุบเขาหมื่นพิษเป็นครอบครัวพ่อกับแม่รวมถึงน้องของข้าต่างก็สาบสูญไปกับสงครามท่านอาจารย์พบเจอข้าในหมู่บ้านในขณะที่ข้าเดินตามหาครอบครัวของข้าท่ามกลางศพที่กลาดเกลื่อน”เสิ่นเฉิงพยักหน้าเข้าใจอย่างช้า ๆ เขามองเห็นภาพสงครามที่โหดร้ายผ่านหัวใจและความรู้สึกของเด็กหนุ่ม

        “ข้าจึงอยากเป็นทหารที่น่าเกรงขามหาใช่ว่าข้ากระหายกลิ่นอายสงครามหลี่หลิวอวี่ผู้นี้ต้องการเพียงแต่ให้ศัตรูเกรงกลัวที่จะทำสงครามในบ้านของข้าเพียงเท่านั้น”เสิ่นเฉิงแย้มยิ้มให้กับความคิดบริสุทธิ์ของหลี่หลิวอวี่ เขาคงไม่รู้เป็นแน่ว่าการจะเป็นทหารที่น่าเกรงขามจนศัตรูมิอาจรุกรานนั้นเขาจะต้องยืนอยู่บนกองศพที่กองทับถมกันเป็นภูเขา

        “วันหนึ่งเจ้าจะเข้าใจทุกอย่างอวี่น้อย”หลี่หลิวอวี่ขมวดคิ้วเข้มมองใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งการกรำศึกของเสิ่นเฉิงเขาคิดเห็นอย่างไรกันจึงได้เรียกขานข้าว่าอวี่น้อยในสายตาของเสิ่นเฉิงข้าดูเป็นเด็กเช่นนั้นเชียวหรือปีนี้ข้าได้สิบเจ็ดหนาวเจียนจะสิบแปดหนาวแล้วเขาอาจจะมองว่าข้าดูอ่อนเยาว์กว่าวัยก็เป็นได้เพราะข้าเองดูแลใส่ใจสุขภาพตนเองอย่างสม่ำเสมอเพราะเขาไม่อยากจะมีร่างกายทรุดโทรมเร็วเหมือนผู้ไข้หลายคนที่แวะเวียนเข้ามารักษาที่สำนักพยาบาลของท่านอาจารย์

        “ท่านกำลังจะบอกว่าข้าดูเด็กกว่าอายุเช่นนั้นใช่ไหมล่ะท่านเสิ่นข้าน่ะ ย่างเข้าสิบแปดหนาวแล้วนะ” หลี่หลิวอวี่เอ่ยพูดพลางก็เหลือบมองคนตรงหน้าด้วยสุ้มเสียงติดตลกด้วยคิดว่าเสิ่นเฉิงคิดกับตนว่าเป็นเด็กน้อยจริง ๆ

        “เจ้าตัวกระเปี๊ยกตอนข้าอายุสิบเจ็ดหนาวเท่าเจ้า ข้าตัวโตกว่าเจ้าตั้งหลายชุ่น”คนตัวโตกวาดตาสำรวจร่างกายที่เพรียวบางของเขาด้วยสายตาดูแคลน

        “วันนี้ข้าตัวกระเปี๊ยกวันหน้าข้าจะโตเป็นท่านให้ได้ท่านเสิ่น ข้าจะเก่งกาจและอาจหาญกว่าท่านให้ได้”อวี่น้อยผุดลุกยืนเต็มความสูงต่อหน้าเสิ่นเฉิงที่นั่งหัวเราะส่ายหน้าอยู่เบา ๆ

        “ข้าจะรอดูเจ้า...เด็กน้อย”เสิ่นเฉิงลุกยืนขึ้นเต็มความสูง แล้ววางมือลงบนไหล่ของหลี่หลิวอวี่ได้อย่างสบาย ๆ ก่อนที่จะเดินไปกอบหญ้าอีกทางไปให้เจ้าม้าเกินเป็นเสบียง

        “ท่านเสิ่น ท่านไร้มารยาทเกินไปแล้วนะ!?...นี่อย่าเดินหนีข้าสิ”หลี่หลิวอวี่มองตามคนที่เดินออกไปอีกทางโดยไม่เยเสคำพูดของเขา

        “ข้าไม่ได้จะเดินหนีเจ้า”เสิ่นเฉิงชะงักเท้านิดหนึ่งก่อนที่จะปรายตามองเด็กหนุ่มครั้นก็กระตุกมุมปากชักรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้น

        “ท่านห...น...”หลี่หลิวอวี่ยังพูดไม่ทันจบแต่ก็มีอันต้องสงบคำลงก่อนด้วยฝีเท้าของม้าที่ดังกระชั้นเข้ามากระนั้นเขาทั้งคู่จึงได้เงียบเสียงลงเพื่อดูเชิงเสียก่อนเพราะด้วยพื้นที่ป่าหาได้เป็นของผู้ใดทั้งคนชาวบ้านและเหล่าโจรก็สามารถใช้สัญจรได้อย่างเท่าเทียม

        และเพียงชั่วกะพริบตาเดียวม้าตัวโตสีดำก็วิ่งเข้ามาในบริเวณโดยมีไท่เว่ย์และสวี่กงเหมยนั่งมาอยู่บนอานม้าตัวเดียวกันท่ามกลางสายตาของคนทั้งคู่ที่กำลังถกเถียงกันอย่างออกรส

        เสิ่นเฉิงพอประเมินสถานการณ์ตรงหน้าออกจึงได้ดึงข้อศอกหลี่หลิวอวี่ให้ออกมาจากบริเวณนั้น ‘ข้าไม่ไป’ คนถูกจูงขยุบขยิบปากพูดทว่าเสิ่นเฉิงก็ยังใช้แรงทั้งหมดพาเขาออกไปจากบริเวณอยู่ดีด้วยรู้ดีว่าตอนนี้เซวียนจางหย่งอาจต้องการเวลาส่วนตัวก็เป็นได้

        ‘ข้าจะไปหาอาเหมย’ หลี่หลิวอวี่สะบัดแขนจนหลุดจากฝ่ามือหนาของเสิ่นเฉิงเขาตั้งท่าจะวิ่งกลับเข้าไปยังบริเวณที่เดินห่างออกมาทว่ากลับโดนเสิ่นเฉิงคว้าเอวโยนร่างเล็กบางของเขาขึ้นพาดกับไหล่กว้าง

        “ปล่อยข้านะท่านเสิ่น...”หลี่หลิวอวี่ดีดดิ้นร่างกายที่ไม่อาจควบคุมการทรงตัวได้

        “เงียบได้แล้ว...เจ้าจะให้ความร่วมมือกับข้าหรือจะคัดค้าน ถ้าเจ้าคัดค้านเข้าไปขัดจังหวะไท่เว่ย์ของข้าล่ะก็ข้าจะทุ่มเจ้าลงลำธารข้างหน้านี้แหละ!!”

        คนบนไหล่ได้ยินเช่นนั้นจากที่เคยโวยวายสงบปากลง

        “ข้าอยู่ข้างท่านท่านต้องปล่อยข้าลงเดี๋ยวนี้ห้อยหัวอย่างนี้ข้าเวียนหัวไปหมดแล้ว”หลี่หลิวอวี่เอ่ยเลือกข้าง ไม่ใช่เพราะกลัวเสิ่นเฉิงแต่เพิ่งนึกได้ว่านี่คือช่วงเวลาแห่งวาสนาของสวี่กงเหมยของศิษย์ผู้น้องของเขา

[1] ชุ่นละ3.33 เซนติเมตร