ทะลุมิติมาเป็นหนูน้อยชาวนา พร้อมมิติวิเศษพลิกชะตาครอบครัว

        เมื่อเห็นเสวี่ยจื้อเกาทานเสร็จแล้ว เสวี่ยฮุ่ยก็เก็บชามแล้วเดินไปตรงหน้าเขา พร้อมกับยื่นมือน้อย ๆ ออกมา

        "ทำอะไรน่ะ อาแท้ ๆ ดื่มน้ำแกงปลาชามหนึ่งยังต้องเสียเงินอีกหรือ เจ้าเห็นเงินเป็นพระเจ้าไปแล้วหรืออย่างไร!"

        เสวี่ยจื้อเกาคิดจะตีมือหลานสาว แต่ในขณะที่เขายกมือขึ้น เสวี่ยฮุ่ยก็ได้ชักมือน้อย ๆ ของนางกลับไปเสียแล้ว

        "เพื่อน้ำแกงปลาชามเดียวถึงกับต้องแอบอ้างเป็นญาติ ท่านนี่หน้าหนาจริง ๆ ท่านย่าของข้าให้กำเนิดบุตรชายเพียงคนเดียวคือท่านพ่อ ข้าจำไม่ได้เลยว่ามีอาแท้ ๆ อีกคนด้วย"

        น้ำแกงปลาหนึ่งชามกับแผ่นแป้งทอดหนึ่งแผ่นรวมกันราคาเพียงสองเหวิน เสวี่ยฮุ่ยไม่ได้เสียดายของ เพียงแต่รู้สึกว่าให้เสวี่ยจื้อเกาทานไปก็เสียของเปล่า ๆ

        "ข้าเป็นลูกพี่ลูกน้องของพ่อเจ้า อาดื่มน้ำแกงชามหนึ่งยังต้องเสียเงินอีกหรือ ครอบครัวเจ้าสั่งสอนเด็กอย่างไรกัน!"

        ครั้งนี้เสวี่ยจื้อเกาหันไปโจมตีเติ้งอาเหลียน เมื่อเห็นว่าเสวี่ยจื้อหยงกำลังขายปลาอยู่ และในถังเหลือปลาเพียงไม่กี่ตัว เขาจึงเดินเข้าไปไล่คนที่มาซื้อปลาให้ไปพ้น ๆ

        "ปลาที่เหลือข้าจะเก็บไว้เอง พวกเจ้าแยกย้ายกันไปได้แล้ว!"

        "ท่านป้า ท่านน้า พวกเราไม่รู้จักเขาเจ้าค่ะ นอกจากจะมาเนียนทานน้ำแกงปลากับแผ่นแป้งทอดฟรีแล้ว ยังคิดจะเอาปลาไปอีก พวกท่านช่วยตัดสินทีเถิดว่ามีคนแบบนี้ที่ไหนกัน! ปลาไม่กี่ตัวนี้ขนาดไล่เลี่ยกัน ตัวละสิบห้าเหวิน ขายหมดแล้วพวกเราจะกลับบ้านแล้วเจ้าค่ะ ท่านอยากได้ตัวไหนเลือกได้ตามสบายเลย!" เสวี่ยฮุ่ยเบียดเสวี่ยจื้อเกาออกไป แล้วช่วยจับปลา

        กว่าเสวี่ยจื้อเกาจะรู้สึกตัว ปลาทั้งหมดก็ถูกขายจนหมดเกลี้ยงแล้ว

        เสวี่ยฮุ่ยปรายตามองเสวี่ยจื้อเกาอย่างท้าทาย "เก็บของเถอะ พวกเรากลับบ้านกัน!"

        "นังเด็กคนนี้ ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!"

        "ต่อให้ข้าไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ก็ยังไม่หน้าหนาเท่าบางคน ที่มาเนียนกินเนียนดื่มแล้วยังคิดจะเอาของคนอื่นไปเปล่า ๆ ทำไมไม่เห็นท่านให้อะไรพวกเราบ้างเลยล่ะ! ครอบครัวท่านสั่งสอนมาดีจริง ๆ อายุยี่สิบกว่าปีแล้วยังออกมาขอทาน ข้าละอายแทนท่านจริง ๆ วันหลังร้านของบ้านเราไม่ต้อนรับท่าน อย่าได้มาแอบอ้างเป็นญาติเพื่อเนียนกินฟรีอีก ท่านไม่รักหน้าตาแต่คนอื่นเขารักนะเจ้าคะ!"

        คำพูดของเสวี่ยฮุ่ยทิ่มแทงใจทุกคำ ทำให้คนที่อยู่รอบข้างต่างพากันชี้ชวนมองเสวี่ยจื้อเกา ผู้ใหญ่ตัวโตขนาดนี้กลับถูกเด็กดุด่าจนเสียหน้า ช่างน่าอับอายยิ่งนัก

        เสวี่ยจื้อเกาโตมาจนป่านนี้ไม่เคยถูกใครด่าเช่นนี้มาก่อน เขาจึงยื่นมือออกไปหมายจะตีที่ศีรษะของเสวี่ยฮุ่ย คนตระกูลเสวี่ยต่างรีบเข้ามาช่วยกัน สถานการณ์จึงวุ่นวายอย่างยิ่ง

        "เฮ่อจิ่น ช่วยข้าจัดการเขาหน่อย!"

        "จะให้จัดการให้ตาย หรือให้พิการดี!" เฮ่อจิ่นเองก็มองเสวี่ยจื้อเกาไม่สบอารมณ์เช่นกัน ตัวโตขนาดนั้นกลับจะตีเด็ก ช่างไร้ยางอายเสียจริง!

        "ทำให้เขาได้รับบาดเจ็บภายใน แบบที่ภายนอกมองไม่ออก ข้าไม่อยากเห็นคนจากบ้านใหญ่มาเหยียบที่นี่อีก จำไว้ว่าภายในสามวันอย่าให้เขาเสนอหน้าอีกเด็ดขาดนะ!"

        เรื่องนี้... มีความยากอยู่บ้าง เฮ่อจิ่นเริ่มด้วยการชนเสวี่ยจื้อเกาจนล้มคว่ำ จากนั้นส่งจิตเข้าไปในร่างกายของเขา และอดทนต่อความสะอิดสะเอียนเพื่อจัดการกับลำไส้ของเขา ทำให้เขาไม่สามารถเข้าห้องน้ำได้ หรือไม่ก็กลั้นอุจจาระไม่อยู่ หากไม่ผ่านไปสักสิบวันครึ่งเดือนก็คงไม่หาย!

        หลังจากภารกิจสำเร็จ เฮ่อจิ่นก็กลับไปนอนบนต้นไม้แฝด

        เมื่อเห็นว่าเสวี่ยจื้อเกาตีคนไม่โดน แถมยังล้มคว่ำเอง เติ้งอาเหลียนและโจวเสี่ยวเม่ยคิดว่าเป็นฝีมือของเสวี่ยจื้อหยง ส่วนเสวี่ยจื้อหยงรู้ว่าภรรยาและมารดาเวลาต่อสู้ดุดันมาก จึงคิดว่าพวกนางเป็นคนจัดการเสวี่ยจื้อเกา คนตระกูลเสวี่ยรีบเก็บของ โดยนำโต๊ะ เก้าอี้ และชามตะเกียบไปฝากไว้ที่ร้านค้าด้านหลัง

        หลงจู๊ที่ได้ดื่มน้ำแกงปลาของตระกูลเสวี่ยไปสองชามเมื่อเช้านี้ มีท่าทีเป็นมิตรกับพวกเขามากขึ้น เขาบอกคนตระกูลเสวี่ยว่าคราวหน้าไม่ต้องลำบากตั้งเตาเอง สามารถมาใช้น้ำพุในครัวหลังร้านของพวกเขาทำน้ำแกงปลาได้ ขอเพียงทิ้งน้ำแกงปลาไว้ให้พวกเขา สิบชามก็พอ ส่วนค่าใช้จ่ายอื่น ๆ ยกเว้นให้ทั้งหมด

        เสวี่ยฮุ่ยตอบตกลงทันที นางรู้ดีว่าหลงจู๊ผู้นี้ต้องมีความคิดที่จะแอบเรียนรู้วิชาทำอาหารอย่างแน่นอน แต่เรื่องนี้เสวี่ยฮุ่ยไม่กังวล เพราะหากไม่มีน้ำพุจิตวิญญาณและปลาจี้จากมิติวิเศษ ก็ไม่มีใครสามารถทำน้ำแกงที่มีรสชาติเหมือนบ้านนางได้

        "ท่านพ่อ วันนี้พวกเราทำเงินได้ทั้งหมดร้อยกว่าเหวิน ซื้อแป้งกับน้ำมันเถอะเจ้าค่ะ แล้วก็ซื้อเนื้ออีกนิดหน่อย" เสวี่ยฮุ่ยอยากไปเดินดูแถวที่ขายเมล็ดพันธุ์ว่ามีเมล็ดพันธุ์ข้าวสาลีหรือไม่

        "วันนี้พวกเรากลับกันเร็วหน่อยเถอะ ตอนบ่ายพ่อต้องเอาปลาไปส่งที่จวนตระกูลเหวินด้วย!" เสวี่ยจื้อหยงเห็นว่าลูกสาวอยากเดินเที่ยวในตัวอำเภอ หากตอนบ่ายเขาไม่ต้องส่งปลาเวลาก็คงเพียงพอ แต่ถ้าต้องส่งปลาจะกลับบ้านดึกเกินไปไม่ได้

        "ตกลงเจ้าค่ะ!" เสวี่ยฮุ่ยตื่นเต้นจนเกินไปจนลืมเรื่องที่รับปากพ่อบ้านเหวินว่าจะส่งปลาให้

        "พรุ่งนี้พ่อจะมาซื้อแป้ง จะพาเจ้ามาด้วย!" เสวี่ยจื้อหยงสัญญา

        "จริงนะเจ้าคะ!" คนตัวเล็กที่เพิ่งหงอยไปเมื่อครู่กลับมามีชีวิตชีวาขึ้นทันที ราวกับดอกไม้ที่เหี่ยวเฉาได้รับน้ำก็กลับมาสดใสอีกครั้ง

        ขณะนั่งอยู่บนเกวียนวัว เติ้งอาเหลียนให้หลานสาวช่วยคำนวณว่าวันนี้ทำเงินได้เท่าไหร่

        "น้ำแกงปลากับแผ่นแป้งทอดขายได้รวมหนึ่งร้อยหกสิบหกเหวิน ปลาเป็น ๆ สามร้อยสิบเหวิน รวมเป็นเงินสี่ร้อยเจ็ดสิบหกเหวิน ต้นทุนอย่างมากก็แค่สามสิบเหวิน พวกเรากำไรสี่ร้อยกว่าเหวินเจ้าค่ะ"

        เติ้งอาเหลียนตบขาตัวเองด้วยความดีใจ การค้าครั้งนี้ดีจริง ๆ วันเดียวทำเงินได้มากมายขนาดนี้

        "ท่านแม่ ฮุ่ยฮุ่ย ตอนบ่ายพวกเรายังต้องเอาปลาไปส่งบ้านตระกูลเหวินอีกนะ! ปลายี่สิบตัวน่าจะได้สี่ร้อยเหวิน คำนวณดูแล้ว วันนี้พวกเราทำเงินได้เกือบหนึ่งตำลึงเงินเลยนะ!" นี่ไม่ใช่จำนวนเงินน้อย ๆ สำหรับตระกูลเสวี่ยเลย

        เติ้งอาเหลียนหยิบเงินสิบเหวินออกจากกระเป๋ายื่นให้เสวี่ยฮุ่ย "นี่คือรางวัลสำหรับหลานสาวของข้า!"

        นางกำลังกลุ้มใจเรื่องไม่มีเงินซื้อเมล็ดพันธุ์พอดี! เสวี่ยฮุ่ยจึงไม่เกรงใจ รีบเก็บเงินสิบเหวินไว้ในอกเสื้อ เงินจำนวนนี้แม้จะซื้อเมล็ดพันธุ์ข้าวไม่ได้หนึ่งจิน แต่ครึ่งจินก็น่าจะซื้อได้ เมื่อมีมิติวิเศษอยู่ อีกไม่นานคงจะมีข้าวสารที่ผลิตเองไว้ทาน เสวี่ยฮุ่ยคิดอย่างมีความสุข

        เมื่อผ่านแม่น้ำสายนั้นของหมู่บ้านสือหลิ่ง เสวี่ยจื้อหยงถามลูกสาวว่าตอนนี้จะไปช้อนปลาเลยหรือไม่

        "ตอนบ่ายตอนที่พวกเรามุ่งหน้าไปตัวอำเภอค่อยช้อนเจ้าค่ะ ท่านพ่อวางใจเถิด ข้ารับรองว่าปลาหลียี่สิบตัว จะไม่ขาดแม้แต่ตัวเดียว"

        เสวี่ยฮุ่ยเลือกช่วงแม่น้ำที่จะช้อนปลาไว้แล้ว ระหว่างทางไปตัวอำเภอมีป่าละเมาะเล็ก ๆ ซึ่งมีแม่น้ำสายหนึ่งที่กว้างกว่าแม่น้ำในหมู่บ้านสือหลิ่ง หากช้อนได้ปลาใหญ่ก็นำไปส่งที่บ้านตระกูลเหวินหรือโรงเตี๊ยมก็ได้ ครั้งนี้จะลองใช้ความสามารถของตัวเองดู จะให้เฮ่อจิ่นออกแรงตลอดไม่ได้

        เขาเป็นถึงภูตมิติวิเศษ จะให้มาคอยรับใช้เรื่องเล็กน้อยแบบนี้ตลอดไม่ได้ เป็นเพราะเจ้านายอย่างนางอ่อนแอเกินไป จึงไม่สามารถให้เขาได้แสดงความสามารถพิเศษหรือมีโอกาสใช้ฝีมือได้เต็มที่

        "เจ้าอย่าพูดเช่นนั้นเลย ตอนนี้เจ้ายังเด็ก มีหลายเรื่องที่ทำไม่ได้ ตอนนี้ข้าดูดซับพลังวิญญาณในมิติวิเศษทุกวัน และช่วยเจ้าปลูกข้าวสาลี ต่อไปหากเจ้าหาเมล็ดพันธุ์อื่นมาได้ก็ค่อยเปลี่ยนชนิดปลูก หน้าที่หลักของข้าคือดูแลมิติวิเศษ ไม่มีอะไรต้องรู้สึกลำบากใจหรอก"

        ปกติแม้เฮ่อจิ่นจะขี้บ่นไปบ้าง แต่จิตใจไม่ได้เลวร้าย เขากลัวเสวี่ยฮุ่ยจะเสียใจจึงคอยปลอบโยนนางไม่หยุด

        "ข้าก็จะพยายามเหมือนกัน จะรีบทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น จะไม่ทำให้ท่านและมิติวิเศษต้องขายหน้า!" ในใจของเสวี่ยฮุ่ยเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น นางเชื่อมั่นว่าตนเองจะดีขึ้นเรื่อย ๆ

        ในเมื่อลูกสาวพูดเช่นนี้ เสวี่ยจื้อหยงเชื่อว่านางจะไม่ทำให้เขาผิดหวังแน่นอน จึงบังคับเกวียนวัวตรงกลับบ้านทันที

        "ท่านย่า ท่านพ่อ ท่านแม่ น้องเล็ก น้ำแกงปลากับแผ่นแป้งทอดขายหมดหรือยัง?"

        เสวี่ยเจี้ยนหลินเดินวนเวียนอยู่หน้าบ้านไม่รู้กี่รอบจนคอเคล็ด เมื่อเห็นเกวียนวัวของบ้านตนเองก็รีบวิ่งเข้าไปหาด้วยความเร็ว

        เสวี่ยจื้อหยงคว้าไหล่ลูกชายคนเล็กไว้ เจ้าเด็กคนนี้ไม่เคยอยู่นิ่งเลย ไม่กลัวว่าจะชนเข้ากับเกวียนวัวหรือหกล้มหรืออย่างไร โตกว่าลูกสาวตั้งสองปีแต่กลับไม่มีความสุขุมเท่าลูกสาวเลย!