กะดึก..นึกหลอน

หน้าจอแอปเตือนผมหลังออกจากบ้าน 44/9 ได้ไม่นาน

คะแนนเฉลี่ยสะสมปัจจุบัน: 5.0 ดาว

หากคะแนนต่ำกว่า 5.0 บัญชีจะถูกระงับถาวร และสิทธิ์รับค่าจ้างจะถูกเรียกคืน

วงเล็บท้ายข้อความทำให้ผมต้องอ่านซ้ำ

"การระงับบัญชีอาจส่งผลต่ออัตราการเต้นของหัวใจในโลกจริง"

สำหรับไรเดอร์ คะแนนห้าดาวไม่เคยเป็นแค่คำชม มันคือประตูที่เปิดหรือปิดงานดี ๆ ให้เรา คะแนนต่ำกว่าคนอื่นนิดเดียว ระบบก็เริ่มโยนงานไกล งานถูก งานที่ลูกค้าชอบยกเลิกมาให้ เหมือนแอปไม่พูดว่าลงโทษ แต่ค่อย ๆ ทำให้เราหิวเอง ผมเคยเห็นรุ่นพี่คนหนึ่งถูกรีวิวหนึ่งดาวเพราะลูกค้าหาโลเคชันผิดเอง หลังจากนั้นทั้งสัปดาห์เขาแทบไม่ได้งาน จนต้องขายโทรศัพท์เครื่องสำรองไปเติมน้ำมัน

แต่ข้อความบนจอคืนนี้ทำให้ความกลัวแบบเก่าดูเบาไปเลย คะแนนต่ำไม่ได้แค่ทำให้บัญชีถูกแบน มันอาจทำให้หัวใจหยุดเต้น ผมไม่รู้ว่าแอปเชื่อมกับร่างกายผมได้อย่างไร อาจเป็นสัญญาที่ผมกดรับ อาจเป็นโทรศัพท์ที่วัดชีพจรผ่านนิ้วตอนถือแฮนด์ หรืออาจไม่มีเหตุผลทางเทคโนโลยีเลย มีแค่กฎของงานหลังเที่ยงคืนที่ยืมหน้าตาแอปมาใส่เพื่อให้คนอย่างผมยอมทำตาม

ทันทีที่อ่านจบ หน้าอกซ้ายของผมก็แน่นขึ้นเหมือนมีมือบีบจากข้างใน ผมไม่แน่ใจว่ามันเป็นอุปาทานหรือคำเตือนของแอป แต่ผมไม่อยากทดลอง คะแนนรีวิวที่เคยเป็นแค่ตัวเลขเอาไว้รับงานมากหรือน้อย ตอนนี้กลายเป็นเครื่องวัดว่าหัวใจผมจะเต้นต่อหรือเปล่า

ออร์เดอร์ที่ 2 และ 3 มาเป็นงานคู่

บ้าน 24/7 ฝั่งซ้าย

บ้าน 24/8 ฝั่งขวา

ถนนช่วงนั้นแคบลง บ้านสองหลังหันหน้าเข้าหากันเหมือนคนสองคนที่ทะเลาะกันแล้วไม่ยอมหลบตา ฝั่งซ้ายมีซุ้มผ้าชมพูซีดพาดอยู่หน้าประตู คล้ายงานแต่งที่ถูกทิ้งไว้กลางพิธี ฝั่งขวามีพวงหรีดแห้งกรอบแขวนเอียงอยู่เหนือรั้ว กลิ่นธูปเก่าและกลิ่นดอกไม้เน่าผสมกันจนผมต้องหายใจสั้น ๆ

เลขบ้าน 24/7 กับ 24/8 ทำให้ผมรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่ระหว่างสองเวลาที่ไม่ควรอยู่ติดกัน บ้านหนึ่งเหมือนคืนก่อนงานมงคลยังไม่จบ อีกบ้านเหมือนงานศพที่ไม่มีใครมาเก็บเก้าอี้กลับ ซุ้มผ้าชมพูฝั่งซ้ายขาดเป็นริ้ว ๆ แต่ตรงกลางยังมีป้ายเขียนว่า ยินดีต้อนรับบ่าวสาว ตัวอักษรสีทองลอกจนคำว่า ยินดี ดูเหมือน ยินร้าย มากกว่า ส่วนบ้านฝั่งขวา มีรูปขาวดำของชายแก่ตั้งอยู่บนโต๊ะหน้าบ้าน ธูปในกระถางยังมีควันลอย ทั้งที่ไม่มีใครจุด

แอปแสดงรายการสินค้าแยกกันอย่างเรียบร้อยเกินไป

บ้าน 24/7: ข้าวต้มปลา 1 ถุง, น้ำแดง 1 ขวด

บ้าน 24/8: ชุดข้าวถวาย 1 ชุด, น้ำเปล่า 1 ขวด

หมายเหตุรวม: อย่าส่งผิดฝั่ง

ผมมองถุงสองใบในกระเป๋าเก็บความร้อน ใบหนึ่งผูกริบบิ้นชมพูซีด อีกใบผูกเชือกขาวเหมือนสายสิญจน์ ถ้าส่งผิด ผมไม่อยากเดาว่าคนตายฝั่งไหนจะเป็นคนให้รีวิว

กฎในแชตขึ้นมา

บ้านฝั่งซ้ายเป็นงานแต่ง ห้ามเข้าใกล้โดยไม่สวมหน้ากากอนามัย

บ้านฝั่งขวาเป็นงานศพ หากได้รับเงินทิปหรือของขวัญ ห้ามรับ ห้ามนำติดตัวไป

หลังส่งครบ ให้โยนเหรียญสิบจากออร์เดอร์แรกลงท่อน้ำทิ้งเพื่อชำระกรรม

ข้อความกฎเด้งซ้ำอีกครั้ง พร้อมบรรทัดใหม่ที่ไม่ได้มีตอนแรก

ห้ามแสดงความยินดี และห้ามแสดงความเสียใจ

ผมเข้าใจทันทีว่านี่คือกับดักของมารยาทอีกแบบ ถ้าเจอเจ้าสาว คนปกติอาจพูดว่า ยินดีด้วยครับ ถ้าเจองานศพ คนปกติอาจพูดว่าเสียใจด้วยนะครับ แต่ในหมู่บ้านนี้ คำพูดธรรมดาอาจกลายเป็นการยอมรับว่าพิธียังดำเนินอยู่ และถ้าพิธีดำเนินอยู่ ผมอาจถูกนับเป็นแขกคนหนึ่งในงาน

ผมสวมหน้ากากอนามัยที่พกไว้ในกระเป๋าเสื้อ มันยับและมีกลิ่นเหงื่อของผมเอง แต่ตอนนั้นมันกลายเป็นเครื่องรางที่ดีที่สุด ผมหยิบถุงที่สอง เดินไปบ้านฝั่งซ้าย ประตูเปิดออกก่อนผมเคาะ หญิงสาวในชุดเจ้าสาวยืนอยู่หลังประตู ผ้าคลุมหน้าขาดเป็นริ้ว ใบหน้าขาวซีดจนออกเขียว ริมฝีปากหายไปเหมือนถูกลบ เหลือเพียงรอยแยกสีดำ

ผมไม่มองตา ยื่นถุงให้

"ส่งอาหารเรียบร้อยครับ"

เธอรับไป เงียบ และประตูปิดลงช้า ๆ

ก่อนประตูปิดสนิท เสียงในบ้านดังออกมา เป็นเสียงเพลงงานแต่งเก่า ๆ ที่แตกพร่าเหมือนเปิดจากลำโพงเสีย ตามด้วยเสียงคนปรบมือจำนวนมาก แต่ผ่านช่องประตูที่แง้มอยู่ ผมไม่เห็นแขกสักคน เห็นเพียงเก้าอี้พลาสติกสีชมพูเรียงแถวว่างเปล่า และบนพื้นมีรอยลากยาวจากโต๊ะจีนไปถึงบันได

แชตลูกค้าเด้งขึ้น

เจ้าสาว 24/7: ไม่อวยพรหน่อยเหรอคะ

ผมถอยทันที ไม่พิมพ์ ไม่พูด ไม่ยิ้ม หน้ากากอนามัยช่วยซ่อนปากผมไว้พอดี รอยแยกสีดำบนใบหน้าเจ้าสาวขยับเหมือนยิ้มตาม ก่อนประตูจะปิดลงด้วยเสียงคลิกเบา ๆ

ผมหายใจออกทางหน้ากาก รีบไปบ้านฝั่งขวา ชายแก่ในชุดขาวยืนรออยู่หน้าประตูรั้ว เขาผอมจนผ้าขาวดูเหมือนห่อกระดูกไว้ ดวงตาลึกจนแทบไม่เห็นแวว ผมส่งถุงที่สามให้ เขารับแล้วล้วงธนบัตรเก่าใบหนึ่งออกมา

"ทิป... เอาไป..."

"ไม่รับทิปครับ ส่งอาหารเรียบร้อยครับ"

ผมถอยทันที ชายแก่ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหมุนตัวหายเข้าไปในความมืดในบ้าน ผมกลับมาที่รถ หยิบเหรียญสิบจากกระเป๋าเสื้อแล้วโยนลงท่อระบายน้ำข้างทาง เสียงเหรียญกระทบก้นท่อดังแก๊ง กลิ่นเน่าใต้ท่อลอยขึ้นมาเหมือนลมหายใจของอะไรบางอย่าง

ธนบัตรที่ชายแก่ยื่นให้เป็นแบงก์ร้อยรุ่นเก่าจนสีซีด แต่พับครึ่งอยู่ และในรอยพับมีอะไรบางอย่างแข็ง ๆ ดันออกมาเหมือนเล็บ ผมเห็นเพียงแวบเดียวก่อนถอย ถ้ารับมา ผมอาจพบว่ามันไม่ใช่ทิป แต่เป็นของขวัญงานศพที่ต้องนำกลับไปด้วย

ตอนโยนเหรียญลงท่อ ผมได้ยินเสียงจากใต้ฝาท่อ

ขอบใจ

มันไม่ใช่เสียงสมชาย ไม่ใช่เสียงเจ้าสาว ไม่ใช่เสียงชายแก่ แต่เป็นเสียงหลายเสียงซ้อนกัน เหมือนเหรียญสิบเย็น ๆ นั้นไม่ได้เป็นเพียงเหรียญ แต่เป็นค่าผ่านทางเล็ก ๆ ให้ผมไม่ติดอยู่ระหว่างงานแต่งกับงานศพ

ผมคิดว่าจบแล้ว

แอปส่งเสียงไซเรน

แจ้งเตือนการร้องเรียนจากลูกค้า

บ้าน 24/7 แจ้งว่าสินค้าเสียหาย อาหารหกเลอะเทอะ

คะแนนลดเหลือ 4.8 ดาว

ระบบแบนถาวรจะเริ่มใน 60 วินาที

หน้าอกผมบีบแรงจนตัวงอ มือข้างหนึ่งคว้าแฮนด์รถ อีกข้างกุมโทรศัพท์ หัวใจเต้นผิดจังหวะเหมือนเครื่องยนต์ใกล้ดับ ภาพตรงหน้าเริ่มมืดจากขอบเข้ามากลางจอ ผมรู้ทันทีว่ารีวิวนี้ไม่ได้ทำร้ายแค่บัญชี มันกำลังทำร้ายร่างกายผมจริง ๆ

บนหน้าจอมีภาพกราฟหัวใจเล็ก ๆ ขึ้นตรงมุมขวาบน เส้นสีเขียวที่ควรกระดิกสม่ำเสมอกลับสะดุดเป็นช่วง ๆ ทุกครั้งที่ตัวเลขนับถอยหลังลดลง เส้นกราฟจะต่ำลงเหมือนใครกำลังหมุนปุ่มลดเสียงชีวิตผม ผมยกมือกดหน้าอกตัวเอง รู้สึกถึงหัวใจที่เต้นช้าลงจริง ๆ ไม่ใช่ความคิดไปเอง

รีวิวจากลูกค้าปรากฏใต้คำร้องเรียน

เจ้าสาว 24/7: ไรเดอร์ไม่ยิ้ม อาหารหก และไม่ร่วมยินดีกับงานของเรา

รูปแนบเป็นภาพถุงอาหารที่ฉีกขาด ของเหลวสีแดงไหลเต็มพื้น แต่ผมจำถุงนั้นได้ว่าตอนส่งมันปิดสนิท แถมรูปถ่ายนี้เห็นมุมห้องด้านในบ้าน 24/7 ซึ่งมีเงาคนจำนวนมากนั่งเต็มเก้าอี้พลาสติก แถวหน้ามีผู้ชายในชุดเจ้าบ่าวนั่งก้มหน้าอยู่ ข้อมือสองข้างถูกมัดด้วยผ้าสีชมพู

ผมไม่อยากรู้ว่าเขาเป็นเจ้าบ่าวหรืออะไรที่เหลือจากเจ้าบ่าว

"อีผีเจ้าสาว..." ผมสบถออกมาโดยไม่มีแรง

ระบบขอหลักฐานยืนยันการส่ง ผมนึกขึ้นได้ว่าถ่าย Proof of Delivery ไว้ตามนิสัย รูปถุงกระดาษวางหน้ารั้วบ้าน 24/7 เห็นปากถุงปิดสนิท ไม่มีรอยขาด ไม่มีของหก ผมกดเข้าอัลบั้มในแอป นิ้วสั่นจนแตะผิดหลายครั้ง ตัวเลขนับถอยหลังลดลง

32

31

30

ผมเลือกรูป กดอัปโหลด หน้าจอค้าง

หน้าอกผมแน่นขึ้นอีก หัวใจเต้นช้าลงจนผมรู้สึกถึงช่องว่างระหว่างจังหวะ ถ้าแอปโหลดไม่ทัน ผมอาจตายเพราะรีวิวหนึ่งดาวจากคนที่ตายไปแล้ว

15

14

13

ผมกดส่งหลักฐานซ้ำ

ติ๊ง

คำร้องเรียนถูกเพิกถอน

คะแนนเฉลี่ยกลับสู่ 5.0 ดาว

ลมหายใจพุ่งกลับเข้าปอด ผมฟุบลงกับถังน้ำมันรถ หอบจนเจ็บคอ เหงื่อไหลเต็มหน้า ในแอป ยอดรายได้ขึ้นเป็น 30,000 บาท ออร์เดอร์ที่ 2 และ 3 สำเร็จ

ข้อความจากเจ้าสาวเด้งขึ้นอีกครั้งหลังคำร้องเรียนหายไป

ครั้งหน้าถ่ายรูปเราให้สวยกว่านี้นะคะ

ผมไม่ตอบ แต่ข้อความนั้นทำให้ผมรู้ว่าการชนะคำร้องเรียนไม่ได้แปลว่าผมชนะลูกค้า แค่ระบบยอมให้ผมหายใจต่อ เพราะหลักฐานในแอปยังพอปกป้องผมได้ชั่วคราว ผมเริ่มเข้าใจว่าคืนนี้ทุกอย่างเป็นงานบริการจริง ๆ เพียงแต่ลูกค้าไม่ใช่คนเป็น และความพึงพอใจของพวกเขามีผลต่อหัวใจผมโดยตรง

ผมเปิดรายละเอียดออร์เดอร์สองกับสามด้วยมือที่ยังสั่น ชื่อผู้รับที่ตอนแรกถูกซ่อนหลังคำว่า ลูกค้า กลับปรากฏขึ้นชัดเจนเหมือนระบบเพิ่งอนุญาตให้เห็น

บ้าน 24/7: นางสาวรินรดา มงคลชัย

บ้าน 24/8: นายประเสริฐ มงคลชัย

นามสกุลเดียวกันทำให้ผมนิ่งไปครู่หนึ่ง ผมค้นชื่อทั้งคู่ในเว็บ ข่าวเก่าใช้เวลาโหลดนานผิดปกติแม้สัญญาณในหมู่บ้านจะขึ้นเต็มขีด พอหน้าเว็บเปิด ภาพแรกที่เห็นคือข่าวไฟไหม้บ้านจัดสรรศิลาโชติในคืนงานแต่ง เจ้าสาวเสียชีวิตในบ้าน 24/7 หลังพิธีล่ม เจ้าบ่าวหายตัวไป ส่วนพ่อของเจ้าสาวเสียชีวิตในบ้านตรงข้ามหลังพบศพลูกสาวหนึ่งวัน ตำรวจระบุว่าเป็นอุบัติเหตุจากควันไฟและอาการหัวใจล้มเหลว

ในข่าวมีรูปเจ้าสาวก่อนตาย เธอยิ้มกว้างในชุดแต่งงานสีขาว ริมฝีปากยังอยู่ครบ ดวงตายังมีแสงของคนที่คิดว่าชีวิตกำลังเริ่มต้น ส่วนรูปชายแก่ในข่าวมีพวงหรีดตั้งอยู่ข้างหลัง และบนพวงหรีดมีชื่อผู้ส่งว่า จากครอบครัวศิลาโชติ

ผมปิดหน้าเว็บทันที ความรู้สึกหนึ่งบอกว่าไม่ควรอ่านลึกกว่านี้ เพราะทุกชื่อที่ผมรู้จักในคืนนี้จะทำให้หมู่บ้านรู้จักผมมากขึ้นเหมือนกัน

แอปเด้งข้อความขึ้น

ระบบ: การสืบค้นข้อมูลลูกค้านอกแอปอาจส่งผลต่อความเป็นกลางของผู้ให้บริการ

แล้วอีกบรรทัดตามมา

แต่ยังไม่หักคะแนน

ผมรู้สึกเหมือนถูกลูบหัวโดยมือที่เย็นมาก มันไม่หักคะแนนครั้งนี้ ไม่ได้แปลว่าครั้งหน้าจะไม่หัก และผมก็ไม่รู้ว่าการค้นชื่อคนตายจะถูกนับเป็นความผิดแบบไหนในระบบที่เอาหัวใจผมไปผูกกับดาวห้าดวง

เส้นสีแดงใหม่ปรากฏขึ้น ลากออกจากซอยบ้านคู่ไปทางหลังหมู่บ้าน

ปลายทางคือป่าช้าเก่า

ผมไม่อยากไปต่อเลยแม้แต่วินาทีเดียว แต่ยอด 30,000 บนจอบอกว่าผมถอยกลับไม่ได้แล้ว คนที่วิ่งมาถึงครึ่งทางของนรก มักไม่มีแรงพอจะปีนกลับทางเดิม