จริงๆแล้วข้าเป็น...เทพ

       "อืม"

        "นายน้อยเชิญทางนี้เลยครับ"หนิงเหยียนไม่รอข้ารีบเชิญหลินเทียนไปยังห้องวีไอพีทันที

       หลังจากที่เข้ามาในห้องไม่นานพนักงานก็ได้เอาเมนูเข้ามา

       หลินเทียนสั่งอาหารสองสามอย่างและเขาก็ยื่นเมนูไปให้หนิงเหยียนที่ยืนอยู่ข้างหลังเขา "นายก็สั่งด้วยสิ"

       "เอ่อ ครับ" หนิงเหยียนหยิบเมนูจากมือของหลินเทียนและสั่งพระกระโดดกำเเพงกับปลาชมจันทร์มาสองที่

      เมนูทั้งสองเป็นเมนูโปรดของหนิงเหยียน เขาชอบกินมันตั้งแต่เด็กๆ เป็นเมนูที่เขาทานไม่มีวันเบื่อ

       "นั่งลงสิ"หลินเทียนกล่าวออกมาพร้อมกับผายมือไปที่เก้าอี้ที่ยังคงว่างอยู่

       หนิงเหยียนได้ยินคำสั่งของหลินเขาก็รีบเดินมานั่งลงเก้าอี้ตรงข้ามหลินเทียนทันที

       "ตอนนี้นายกำลังฝึกคำภีร์บ่มเพาะอะไรอยู่งั้นหรอ"หลินเทียนสำรวจร่างกายของหนิงเหยียนและพบว่าออร่าพลังระดับเซียนทองแดงของหนิงเหยียนนั้นอ่อนแอกว่าออร่าพลังของเซียนทองเเดงคนอื่นๆ ที่เขาเจอเป็นอย่างมาก จากการคาดเดาของหลินเทียนออร่าพลังของหนิงเหยียนน่าจะเเข็งแกร่งกว่าระดับเซียนขั้นสุดยอดเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ในฐานะที่เป็นคนรับใช้ของเขาหลินเทียนจึงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วกับสถานการณ์ของหนิงเหยียน

       หนิงเหนียนเงียบเล็กน้อยหลังจากได้ยินคำถามจองหลินเทียนจากนั้นเจาก็กล่าวออกมาว่า"ผมฝึกวิชา'เปลวไฟหวนคืน'ครับนายน้อย"

       " 'เปลวไฟหวนคืน'อย่างงั้นหรอ?"

       "ใช่ครับ วิชานี้เป็นวิชาที่อาจารย์ของผมถ่ายทอดมาครับ อาจารย์ของผมถ่ายทอดวิชานี้ให้ผมตอนที่ผมเป็นเด็กครับ"

       เมื่อกล่าวถึงอาจารย์ดวงตาของหนิงเหยียนก็รู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมา อาจารย์ของหนิงเหยียนเปรียบเสมือนดวงไฟในยามค่ำคืนสำหรับเขา ท่านคอยนำทางทางหนิงเหยียนไปสู่หนทางแห่งความสำเร็จ

      "วิชานี้ของนายดูเหมือนมันจะมีปัญหาสิน่ะ"หลินเทียนกล่าวออกมาในขณะที่จ้องมองไปยังร่างกายของหนิงเหยียนอย่างพิจารณา

       เขาคิดว่าสาเหตุที่ออร่าพลังของหนิงเหยียนออนแอกว่าคนในระดับเดียวกันคงเป็นเพราะว่าวิชาที่เขาฝึกอยู่นั้นน่าจะมีปัญหา ซึ่งด้วยเหตุนี้จึงทำให้พลังจองหนิงเหยียนมีระดับที่ต่ำกว่ามาตรฐาน

      หนิงเหยียนเมื่อได้ยินคำพูดของหลินเทียนที่วิชาของเขามีปัญหา เขาหันมาสบตาหลินเทียนทันที"นายน้อยท่านรู้ได้อย่างไรครับ" หนิงเหยียนกล่าวถามออกมา

       เพียงแต่ว่าเมื่อคำถามหลุดปากเขาได้ไม่นานเขาก็ต้องตบหัวตัวเองทันที 'อ่าา..ข้าลืมไปได้อย่างไร นายน้อยเป็นถึงเทพ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ไม่สามารถพ้นสายตาของนายน้อยแน่นอน'

       "ใช่แล้วครับนายน้อยวิชาบ่มเพาะของผมมีปัญหา"

       "หลังจากที่ผมบรรลุระดับเซียนผมรู้สึกว่าพลังของผมไม่ได้แต่ต่างจากระดับเซียนขั้นสุดยอดเท่าไหร่นัก"

       "อันที่จริงอาจารย์ของผมก็ได้เตือนผมแล้วครับท่านกล่าวว่าถ้าเกิดบรรลุระดับเซียนเมื่อไหร่ให้รีบเปลี่ยนวิชาบ่มเพาะทันที ตอนนั้นผมไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดของอาจารย์มากนัก อีกอย่างผมก็ไม่อยากที่จะเปลี่ยนไปบ่มเพาะวิชาอื่นด้วยครับ"

       "การได้บ่มเพาะด้วยวิชานี้มันทำให้ผมรู้สึกว่าอาจารย์ได้อยู่เคียงผมครับ"หนิงเหยียนแอบปาดน้ำตาที่ใกล้จะหล่นลงมาจากเบ้าตา

       อาจารย์ของเขาได้เสียชีวิตไปเมื่อ20ปีที่แล้ว โดยอาจารย์ของเขาได้ถูกศัตรูของเขา (หนิงเหยียน) ฆ่าตาย เนื่องจากศัตรูของเขาไม่สามารถเขาชนะเขาได้ มันก็เลยแค้นและได้ไปสังหารอาจารย์ของเขา

       ตอนนั้นอาจารย์ของหนิงเหยนมีพลังบ่มเพาะอยู่ที่ระดับสวรรค์ขั้นกลางและศัตรูของเขาอยู่ในระดับสวรรค์ชั้นสูงด้วยเหตุนั้นอาจารย์ของหนิงเหยียนจึงไม่สามารถสู้ได้และถูกสังหารไป

       หลังจากที่หนิงเหยียนได้รู้ข่าวเขาก็โกรธเป็นอย่าง เขาตามล่าหาคนที่ฆ่าอาจารย์ของเขาเป็นแรมปี จนในที่สุดเขาก็หามันเจอและสามารถสังหารมันได้สำเร็จ

       แต่ว่าสายน้ำไม่อาจย้อนกลับ กาลเวลาไม่อาจหวนคืน ถึงแม้ว่าเขาจะสามารถสังหารคนที่ฆ่าอาจารย์ของเขาได้แต่อาจาร์ของเขาก็ไม่มีวันฟื้นคืนตลอดกาล

       ด้วยความที่หนิงเหยียนไม่อยากลืมอาจารย์ของตัวเอง เขาก็เลยบ่มเพาะวิชา'เปลวไฟหวนคืน' ต่อไปและไม่คิดจะเปลี่ยนมันเพราะเวลาที่เขาได้บ่มเพาะด้วยวิชา'เปลวไฟหวนคืน'มันทำให้เขารู้สึกว่าอาจารย์ยังอยู่เคียงข้างเขาเสมอ

       "นายน้อยพอจะชี้แนะข้าน้อยได้หรือไม่ครับ ข้าไม่อยากที่จะเปลี่ยนไปฝึกวิชาอื่น"หนิงเหยียนจ้องมองไปที่หลินเทียนด้วยความหวัง

      หลินเทียนเห็นสายตาแห่งการคาดหวังในดวงตาของหนิงเหยียน เขากล่าวออกมา"ขอผมดูวิชาบ่มเพาะของคุณหน่อย"

      ได้ยินคำของหลินเทียน หนิงเหยียนไม่รอช้าเขาหยิบสมุดเก่าๆ เล่มหนึ่งออกจากแหวนมิติและยื่นมันไปให้หลินเทียน

      หลินเทียนหยิบมันจากมือของหนิงเหยียน และจ้องไปที่มัน

     ตรงหน้าปกของสมุดมีคำจีนโบราณเขียนเอาไว้ "เปลวไฟหวนคืน"

     หลินเทียนเปิดสมุดและอ่านเนื้อหาภายใน 

     ภายในสมุดบอกวิธีการดึงลมปราณเข้าและและวิธีการโคจรลมปราณไปยังจุดต่างๆของร่างกาย 

      หลินเทียนอ่านเนื้อหาภายในสมุดไปสักพักจากนั้นก็ปิดสมุดลง เขาหันหน้าไปจ้องมองหนิงเหยียนและกล่าวออกม"ไม่ผิดจากที่เจ้ากล่าว วิชานี้ถ้าคิดตามหลักความเป็นจริงมันสามารถทำให้เจ้าบรรลุเพียงแค่ระดับสววร์เท่านั้น" 

       “การที่เจ้าบ่มเพาะด้วยวิชานี้และสามารถบรรลุได้ถึงระดับเซียนทองแดงนั้นนัยว่าเหนือความคาดหมายเป็นอย่างมาก” หลินเทียนมองไปที่หนิงเหยียนด้วยความชื่นชม ในวิชาบ่มเพาะไม่ร่องรอยของการเชื่อมโยงถึงวิถีเลย การที่หนิงเหยียนบ่มเพาะวิชานี้และสามารถบรรลุถึงระดับเซียนนับว่ามีพรสวรรค์มากทีเดียว