โจวเหวินหลงไปที่ร้านของหวังต้าหยูเป็อันดับแรก เขายื่นกระบอกน้ำให้ต้าหยูลองชิมดู ทั้งยังบอกว่า กว่าที่พวกเขาจะทำให้น้ำใสสะอาดเช่นนี้ได้ มันใช้เวลาและผ่านกระบวนการมากแค่ไหน
“น้ำนี่ผ่านการต้มมาแล้วอย่างนั้นหรือ”
หวังต้าหยูยกกระบอกน้ำขึ้นมาดื่ม ความสดชื่นสบายกายทำให้เขากระชุ่มกระชวยอย่างบอกไม่ถูก
น้ำที่ผ่านการต้มแล้วมันจะเป็แบบนี้ได้จริงหรือ?
เป็ไปได้ไหมว่า พวกเขาไม่ได้บอกรายละเอียดทั้งหมดให้ข้ารู้ แต่ถึงอย่างนั้น น้ำนี่ก็ใสสะอาดกว่าบ่อน้ำในชุมชนจริงๆ
“แน่นอนสิ ขั้นตอนการทำยุ่งยากมาก พวกข้าต้องออกแรงไปไม่น้อยเลยทีเดียว”
เหวินหลงใช้ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของเขาพูดจาจริงจังออกมา ต้าผางกับโจวเว่ยหันมองหน้ากัน เหวินหลงพูดเกินจริงขนาดนั้นต้าหยูคนนี้จะหลงเชื่อจริงๆ หรือ
“งั้นรอข้าสักประเดี๋ยว ข้าจะไปเอาถังไม้ออกมาใส่น้ำ เ้าบอกว่า หนึ่งอีแปะ ได้น้ำสามกระบวยใช่หรือไม่”
หวังต้าหยูถามย้ำ
“แน่นอน วันนี้วันดี กระบอกที่เ้าดื่มไปก่อนหน้าข้าจะแถมให้ ไม่คิดเงิน”
“ดีๆ รอข้าก่อนนะ”
หวังต้าหยูััได้ถึงความจริงใจของอีกฝ่ายจึงยิ้มหน้าระรื่นแล้วเดินเร็วๆ เข้าไปยังตัวบ้าน
โจวเหวินหลงหันไปยกคิ้ว แล้วยิ้มให้ลูกชายกับเพื่อนรัก
เห็นหรือเปล่า แค่เขากล่าวออกไปไม่กี่คำก็ขายน้ำได้แล้ว การค้านี้มีแต่ได้กับได้
ต้าผางอมยิ้มพลางชูนิ้วโป้งให้กับเหวินหลง โจวเว่ยยิ้มแห้งๆ ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะขายน้ำได้จริงๆ
หลังจากต้าหยูถือถังไม้ออกมาจากตัวบ้าน เขาก็บอกเหวินหลงว่า้าน้ำสิบอีแปะ
เหวินหลงยิ้มกว้างแล้วตักน้ำให้ต้าหยูอย่างตั้งใจ แถมยังแอบตักน้ำให้ต้าหยูอีกครึ่งกระบวยแล้วทำท่าทางไม่ให้เขาบอกใครว่าตนแอบแถมให้
“นี่เงินสิบอีแปะของเ้า”
หวังต้าหยูมอบเงินให้เหวินหลง โจวเหวินหลงยิ้มกว้างแล้วมอบเงินนั้นให้ต้าผางอีกหนึ่งทอด
“ที่แท้น้ำสะอาดนี้ก็เป็ของเ้า”
เถ้าแก่ร้านเครื่องปรุงหันไปส่งยิ้มให้ต้าผาง ต้าผางทำได้เพียงยิ้มโต้ตอบ
หลังจากนั้นสามบุรุษก็มุ่งหน้าไปอีกหมู่บ้านหนึ่ง ที่อยู่ถัดไปอีกสองหมู่บ้าน เมื่อย่างเข้าไปในตัวชุมชนของหมู่บ้านกวนเว่ย ทั้งสามก็ถูกสายตาหลายคู่จับจ้องมา
“นั่นใช่คนของหมู่บ้านใดหรือ”
“ข้าไม่แน่ใจ”
“แล้วนั่นพวกเขามาทำอันใดถึงได้นำโอ่งน้ำขนาดใหญ่มาด้วย แถมยังมีกระบอกไม้ไผ่อีกจำนวนหนึ่ง”
หญิงสาวที่ออกเรือนแล้วกลุ่มหนึ่งที่กำลังนั่งดื่มชายามว่างกระซิบกระซาบกันอย่างสงสัย
“เราจะไปที่ใดต่อ”
ต้าผางเอ่ยถามเหวินหลง
“แน่นอนว่าต้องไปบ้านที่มีประตูสูงใหญ่ แบบนั้นถึงจะขายน้ำได้มากๆ”
โจวเหวินหลงยิ้มกว้าง เมื่อครู่เพียงแค่ต้าหยูได้ลิ้มรสน้ำในตุ่มเขาก็ยอมควักเงินออกมาจ่าย หากบ้านที่ร่ำรวยหน่อยได้ดื่มกินน้ำนี้ บางที พวกเขาอาจจะรับซื้อน้ำนี้ไว้เช่นกัน
“ท่านพ่อหมู่บ้านนี้ข้าไม่เคยมา ดูเหมือนว่าความแห้งแล้งของหมู่บ้านนี้จะน้อยกว่าหมู่บ้านของเรามาก”
โจวเว่ยลอบสังเกตพื้นที่โดยรอบ และผืนดินแถบบริเวณนี้ยังพอมีหญ้าสีเขียวขึ้นมาบ้าง ที่สำคัญต้นไม้ในหมู่บ้านแห่งนี้ก็ไม่ถึงกับยืนต้นตาย ต้นไม้บางต้นยังออกดอกออกใบประปรายเสียด้วยซ้ำ
“จริงๆ นี่ก็นานแล้วที่พ่อไม่ได้มายังหมู่บ้านแห่งนี้ หากม่านหรงไม่กำชับเอาไว้ว่าให้ไปที่หมู่บ้านที่มีอันจะกิน พ่อก็ลืมไปแล้วว่าเรามีญาติห่างๆ อยู่ที่หมู่บ้านนี้ด้วยเช่นกัน”
เหวินหลงยิ้มโชวฟันที่เรียงสวยของเขา เสียงหัวเราะเบาๆ นั้นทำให้ผู้คนที่อยู่ไม่ไกลจากเส้นทางนั้นหันไปมองทางเขาเป็ตาเดียว
“พวกเรามีเครือญาติที่หมู่บ้านนี้ด้วยหรือขอรับ”
โจวเว่ยจำได้ว่าท่านพ่อพาตนมาทางหมู่บ้านตงหยาง พอผ่านหมู่บ้านเซิงถงจึงได้มาถึงหมู่บ้านแห่งนี้ ตลอดเส้นทางตามปกติแล้ว หมู่บ้านที่อยู่ติดเชิงเขาจะอุดมสมบูรณ์มากกว่า ทว่ายิ่งออกห่างจากเชิงเขามากเท่าไหร่ ความชื่นฉ่ำของพื้นดินก็เหมือนจะมีมากขึ้น พิลึกนักแต่ก็เป็จริงดั่งที่ตาเห็น
“อันที่จริงแล้วนางเป็ลูกพี่ลูกน้องของท่านปู่ของเ้า ั้แ่แต่งงานออกเรือนมายี่สิบปี พวกเราก็ห่างเหินกันมาก”
“ท่านพ่อ เช่นนั้นท่านอาก็เป็ผู้มีอันจะกินหน่ะสิขอรับ”
โจวเว่ยรู้สึกตื่นเต้นเมื่อรู้ว่าตนก็มีญาติที่ร่ำรวยเงินทอง
“ก็คงจะเป็เช่นนั้น”
“แล้วพวกท่านอาศัยอยู่ที่ใดในหมู่บ้านแห่งนี้หรือขอรับ”
“เื่นั้นพ่อไม่รู้หรอก ตอนที่ท่านอาของเ้าแต่งงานออกเรือนข้ายังเด็กอยู่มาก ไหนเลยจะรู้ได้”
เหวินหลงส่ายหัวเบาๆ
“ไปที่บ้านหลังนั้นดีหรือไม่ บ้านหลังนั้นมีประตูบ้านสูงใหญ่ ไม่เหมือนกับบ้านอื่นๆ ที่เพียงแค่มีรั้วกั้น”
ต้าผางร้องบอกเหวินหลงพร้อมกับส่งสัญญาณให้เหวินหลงรับรู้
“ข้าก็ว่าจะไปบ้านหลังนั้นเช่นกัน”
โจวเหวินหลงยิ้มอ่อน เขาไม่ได้หันหลังกลับไปเหมือนเคยแล้วเร่งให้ลาเดินเร็วขึ้นเพื่อไปให้ถึงจุดหมาย
“มีใครอยู่หรือไม่”
เมื่อเกวียนลาหยุดลง เหวินหลงกับบุตรชายก็ลงไปทำหน้าที่ของตน
โจวเว่ยเล็งเห็นแล้วว่าน้ำนี้อย่างไรก็ขายได้ ดังนั้นเขาจึงเดินเคียงข้างไปกับบิดา เพื่อพูดโน้มน้าวอีกฝ่ายอีกแรง
แอดดดด
ประตูรั้วบ้านที่อยู่ติดกับกำแพงเปิดออกมาช้าๆ
“พวกเ้ามาหาใคร”
พ่อบ้านเดินออกมาต้อนรับพร้อมเอ่ยถามจุดประสงค์ของอีกฝ่าย
โจวเว่ยยื่นน้ำให้บิดา ส่วนเหวินหลงก็บอกกล่าวไปตามจริงว่าตนมาเพื่อขายน้ำสะอาด ก่อนจะยื่นกระบอกน้ำให้กับพ่อบ้านที่ยืนหน้าตึงเหมือนคนไม่รับแขก
พ่อบ้านหลงมองเข้าไปในกระบอกน้ำ น้ำนี้ไม่ขาวขุ่นแถมยังใสสะอาด พ่อบ้านหลงยกกระบอกน้ำขึ้นมาดื่มหนึ่งอึก ดวงวตาของเขาทอประกายเล็กน้อย ก่อนจะมองพินิจน้ำในกระบอกอย่างชั่งใจ
หากข้าซื้อน้ำนี้เข้าบ้าน นายท่านอี้จะต้องพึงพอใจอย่างแน่นอน เมื่อคิดอย่างรอบคอบ น้ำในหมู่บ้านก็ไม่ได้ขาดแคลน ทว่าน้ำก็ไม่ได้สะอาดชื่นใจเช่นนี้
“รอข้าก่อนก็แล้วกัน”
พ่อบ้านหลงถือกระบอกน้ำนั้นเข้าบ้านไป ก่อนเข้าไปเขาไม่ลืมที่จะถามว่าน้ำนี้ขายอย่างไร
“ท่านพ่อเราจะขายได้จริงหรือ ดูเหมือนเขาจะยังไม่ได้ตัดสินใจนะขอรับ”
โจวเว่ยที่ยืนข้างกายบิดาปาดเหงื่อออกจากใบหน้าเล็กน้อย
“ต้าผางเราตักน้ำใส่กระบอกไว้สักหน่อยเถอะ หากขายได้ขากลับเราจะได้มีน้ำดื่มกินระหว่างทาง”
โจวเหวินหลงมองดูเวลาแล้วเห็นว่าพระอาทิตย์ขึ้นใกล้จะตรงศีรษะแล้ว จึงหันไปทางต้าผางที่นั่งรออยู่บนเกวียนลา
“อย่าห่วงไปเลยข้าแบ่งน้ำมาต่างหากแล้วสี่กระบอก”
ต้าผางหันไปบอกเพื่อนรัก
“วันนี้ร้อนมาก ตักไว้อีกกระบอกเถอะ อย่างน้อยๆ ลาตัวนี้ก็้าน้ำดื่มเช่นกัน”
เหวินหลงมองไปที่ลาของตนที่ทำท่าว่าจะเหนื่อยล้าเป็พิเศษ
“ได้ๆ ข้าจะแบ่งน้ำไว้ให้เ้าสี่ขาสองตัวนี้สักหกกระบอกแล้วกัน”
ต้าผางซับเหงื่อออกจากใบหน้าก่อนจะหากระบอกมาใส่น้ำแยกเอาไว้สำหรับลาสองตัว
“มาแล้วขอรับท่านพ่อ”
โจวเว่ยใช้ศอกสะกิดบิดา ต้าผางได้ยินดังนั้นก็ผ่อนลมหายใจออกมา ขอให้ขายได้ทีเถอะ ข้าจะถูกแดดเผาไปทั้งตัวแล้วเนี่ย
“พวกเ้ามีน้ำเท่าไหร่”
พ่อบ้านเดินเร็วๆ ออกมาแล้วถามออกไป
“อย่างที่ท่านเห็นพวกเรามีน้ำหนึ่งโอ่งนั่น”
เหวินหลงผายมือไปทางโอ่งน้ำบนเกวียนลา ที่มีต้าผางคอยเฝ้าไม่ห่าง
“เช่นนั้นข้าจะรับเอาไว้ทั้งหมด”
สิ้นวาจาของพ่อบ้านหลง ต้าผางถึงกับยืนขึ้นอย่างใ รับเอาไว้ทั้งหมด นั่นก็เท่ากับว่าวันนี้เขาขายน้ำได้หนึ่งโอ่งเลยงั้นหรือ
“ทั้งหมดเลยหรือขอรับ”
โจวเว่ยเงยหน้าขึ้นไปสบตากับพ่อบ้านหลงอย่างตื่นเต้น
“ใช่ รอประเดี๋ยวข้ากำลังให้คนงานยกถังน้ำออกมา”
พ่อบ้านหลงหันกลับเข้าไปในตัวบ้านเห็นคนงานสามสี่คนถือถังไม้ออกมาก็ยกยิ้มพอใจ
“เชิญพวกท่านคิดราคามาได้เลย”
เมื่อถังน้ำถูกวางตรงทางเข้า พ่อบ้านหลงก็ผายมือเชื้อเชิญอีกฝ่ายให้คำนวณราคา
ต้าผางเรียกให้เหวินหลงยกถังน้ำมา ครั้งนี้เขาเป็คนตักน้ำด้วยตนเอง เมื่อตักน้ำจนหมดปรากฏว่ามีน้ำเพียงแค่หกถังส่วนราคาเงินที่ได้รับมาก็เท่ากับร้อยยี่สิบสองอีแปะ
“ข้าปัดเศษให้เป็หนึ่งร้อยยี่สิบอีแปะขอรับ”
ต้าผางลงมาจากเกวียนลาแล้วถูมือตนเองอย่างตื่นเต้น
พ่อบ้านหลงมอบเงินอีแปะให้กับต้าผาง แล้วพูดเน้นย้ำว่า หากมีน้ำเช่นนี้อีกให้ส่งมาให้พวกเขา พวกเขาจะรับมันไว้ทั้งหมดเอง
ต้าผางกับสองพ่อลูกแซ่โจวดวงตาเป็ประกายอย่างดีใจ
“เช่นนั้นครั้งหน้า พวกข้าจะนำน้ำที่ผ่านการกรองดีแล้วมาขายให้ใหม่นะขอรับ”
เหวินหลงพูดจาประจบอีกฝ่ายทันที
“อืม ครั้งหน้าก็เรียกหาข้าได้เลย ข้ามีนามว่าหลงอี้เทียน เป็พ่อบ้านของตระกูลอี้แห่งนี้”
พ่อบ้านหลงแนะนำตนเองก่อนจะหันไปสั่งให้คนงานนำน้ำสะอาดเข้าไปในเรือนใหญ่
“ข้ารับทราบแล้วขอรับ ครั้งหน้าพวกเราจะมาที่แห่งนี้เป็อันดับแรก”
ต้าผางก้มหัวน้อมรับคำสั่งซื้อ
“เช่นนั้นพวกข้าลานะขอรับ”
เหวินหลงก้มหัวเล็กน้อยก่อนจะขึ้นไปประจำตำแหน่งคนบังคับเกวียนลา โจวเว่ยยิ้มกว้างแล้วเดินไปขึ้นเกวียนลาพร้อมท่านลุงไป๋
พ่อบ้านหลงเห็นดังนั้นก็เดินเข้าบ้านแล้วปิดประตูหน้าจวนทันที
“ต้าผางพวกเราทำเงินได้จริงๆ ด้วย”
เหวินหลงกล่าวยิ้มแย้มและบังคับเกวียนลาให้หันกลับไปที่เส้นทางเดิม
“ดีจริงๆ เมื่อเช้าได้มาจากต้าหยูสิบอีแปะและยังได้มาเพิ่มอีกหนึ่งร้อยยี่สิบอีแปะ ทีนี้ข้าก็มีเงินซื้อข้าวสารกรอกหม้อแล้ว”
ต้าผางยิ้มกว้าง ก่อนจะส่งเงินให้เหวินหลงครึ่งหนึ่ง
“ข้าไม่ใช่เ้าของน้ำเสียหน่อย ข้าจะรับเงินมากมายมาได้อย่างไร เอาแบบนี้ก็แล้วกัน พอกลับไปถึงบ้านพวกเราค่อยไปถามม่านหรงว่าจะให้ค่าแรงข้าอย่างไรดี”
เหวินหลงยิ้มกว้าง เขารู้ว่าตอนนี้ต้าผางฟังคำบุตรสาวเป็ที่สุด เช่นนั้นยกหน้าที่การตัดสินใจให้ม่านหรงเลยก็แล้วกัน
“ท่านพ่อ!! แล้วถ้าเกิดว่าม่านหรงไม่แบ่งส่วนแบ่งให้ล่ะขอรับ”
โจวเว่ยถามบิดาเสียงอ่อย
“ถ้านางไม่ให้ก็คือไม่ให้สิ เมื่อวานทั้งเช้าทั้งเย็นก็เป็ม่านหรงที่ลำบากหุงหาข้าวปลาให้เ้า ไก่ที่เ้ากินเข้าไปมันถูกขับถ่ายออกมาแล้วสินะถึงได้พูดจาเห็นแก่ได้แบบนี้ออกมา”
เหวินหลงหันกลับไปมองบุตรชายแล้วตำหนิเขาด้วยใบหน้าไม่พอใจ
“โจวเว่ยอย่าห่วงไปเลย ถึงม่านหรงนางจะเป็เด็กและอายุน้อยกว่าเ้า แต่ลุงเชื่อ ว่านางจะไม่เอาเปรียบเ้ากับพ่อของเ้าอย่างแน่นอน”
ต้าผางหันไปส่งยิ้มให้โจวเว่ย ก่อนจะต่อว่าเหวินหลงที่ว่ากล่าวบุตรชายออกไปแบบนั้น
“มันก็จริงไม่ใช่หรือ อย่างไรเสีย เ้ากับครอบครัวก็ช่วยข้าสร้างบ้าน ทั้งยังเอาข้าวสารออกมาทำอาหารเลี้ยง เนื้อไก่นั่นในยามนี้ก็หาได้ถูกไม่ ลูกชายข้าพูดจาแบบนั้นออกไป หากม่านหรงได้ยินเข้านางก็คงรู้สึกไม่ดี”
เหวินหลงพูดแก้ต่างให้ตนเอง เป็เขาที่สอนสั่งลูกชายไม่ดีเองถึงได้กล้าพูดถ้อยคำเห็นแก่ได้แบบนี้ออกมา
“ท่านลุงไป๋ข้าผิดเองขอรับ เป็ข้าที่เห็นแก่ได้ทั้งๆ ที่รู้ว่าท่านลุงมีน้ำใจมากแค่ไหน”
โจวเว่ยมีใบหน้าหมองลงเล็กน้อย ตอนแรกเขาแค่คิดอยากได้สิ่งตอบแทน แต่พอท่านพ่อกล่าวมาเช่นนั้น มันก็เป็จริงดังว่า เขารู้สึกว่าตนเองไร้ยางอายจนแทบไม่กล้าสู้หน้าท่านลุงไป๋แล้ว
“พวกเ้าหน่ะคิดมากเกินไป พวกเราเป็ดั่งเครือญาติกัน เื่เล็กน้อยพวกนั้นข้าล้วนเต็มใจเอง เ้าเองก็เลิกดุด่าบุตรชายได้แล้ว เร็วเข้าเถอะ ยิ่งกลับถึงบ้านเร็วเท่าไหร่เราก็จะได้อาบน้ำล้างตัวพักผ่อนเร็วเท่านั้น”
ต้าผางขยับไปลูบหลังโจวเว่ย และบอกว่าเขาไม่ผิด อย่าได้คิดมาก
36K
