ณ กลางป่าเขาอันร่มรื่นเขียวชอุ่ม ยังกระท่อมหลังน้อยถูกสร้างอยู่ หลังพิงูเา หน้าติดลำธารใสทอดยาว หากจะข้ามูเาเื้ัมายังสถานที่แห่งนี้ก็จำเป็ต้องใช้เวลามากโข หรือจะบุกป่าฝ่าดงมาก็ไม่ใช่เื่ง่าย แต่มันก็ถือเป็เื่ดี เพราะจะได้มิมีผู้ใดมารบกวนสามแม่ลูกพักอาศัยอยู่ภายใน พวกเขามิใช่ใครอื่น หลิวเสวียอี้ อวี้ชิงลั่ว และ อวี้ชิงหนานนั้นเอง
แม้นว่ากระท่อมของอวี้ชิงลั่วนั้นจะอยู่สันโดษไม่ข้องแวะกับผู้ใด แต่ยามที่มีผู้คนเจ็บป่วยในหมู่บ้านใกล้เคียงนางก็จะออกไปรักษาอย่างไม่ลังเล หรือ หากผู้ป่วยสามารถมาถึงกระท่อมริมน้ำแห่งนี้ได้นางก็ทำเช่นเดียวกัน
วิชาการแพทย์ของนั้นเป็ที่เลื่องลือกันว่าล้ำลึกนัก ไม่มีโรคไหนที่ชิงลั่วรักษาไม่ได้ ผู้ป่วยที่นอนรอความตาย หากมาถึงมือของชิงลั่วเมื่อใด คนผู้นั้นก็ไม่ต่างจากการได้กินโอสถเซียนบน์ รอดตายราวกับปาฏิหาริย์ ชื่อเสียงของชิงลั่วจึงขจรขจายไปไกลทั่วแผ่นดิน
แต่มิใช่เพียงแค่ฝีมือด้านการแพทย์เท่านั้นที่ผู้คนกล่าวขานถึง ในเื่ความงามที่ชิงลั่วมีก็ไม่แพ้กัน ยามที่ชิงลั่ว ออกไปรักษาผู้ป่วย หรือมี ผู้ป่วยมาหาที่กระท่อม นางมักจะใช้ผ้าขาวบางปิดบังใบหน้าเสมอ เหตุที่ทำเช่นนั้นเพราะชิงลั่วไม่อยากให้ใครรู้ถึงตัวตนที่แท้จริง เนื่องจากวิชาแพทย์ของนางนั้นเลิศล้ำนัก ถ้ามันสามารถช่วยคนได้ มันก็สามารถใช้ทำร้ายคนได้เช่นกัน คงมีคนชั่วมากมายอยากได้ตัวนางไปทำเื่ไม่ดีแน่นอน ชิงลั่วจึงเลือกไม่ให้ใครรู้ตัวจริงจะดีกว่า ถึงแม้น หลิวเสวียอี้ จะมีวรยุทธ์เก่งกาจก็จริง แต่ชิงลั่วก็อยากมีชีวิตอยู่อย่างสงบ นางจึงเลือกที่จะทำแบบนี้
ด้วยการกระทำเช่นนั้นนี่เอง ผู้คนที่ไม่รู้จักตัวจริงของชิงลั่ว จึงยิ่งคิดว่าภายใต้ผ้าคลุมนั้นจะต้องมีใบหน้าที่งดงามอยู่เป็แน่ ซึ่งก็นับว่าพวกเขาคิดถูก ถึงแม้นปีนี้ อวี้ชิงลั่วจะอายุย่างเข้า 30 ต้น ๆ แล้วแต่ความงามของนางนั้นมีได้ต่างจากเด็กสาวอายุ 18-19 เลย มีเสน่ห์ของสาววัยกลางคนเต็มเปี่ยม ผมยาวดำขลับ ดวงหน้ารูปไข่ ตาหงส์ทั้งคู่เปี่ยมไปด้วยสง่าราศีและความเย้ายวน ผิวขาวเนียนดุจหิมะต้องแสงแดดยามเช้า รูปร่างอวบอัด ปทุมถันสวยงามใหญ่โต อาจจะดูเกินโตไปพอสมควร แต่โดยรวมแล้ว ความงามของนางนั้นสามารถทำให้ชายหนุ่มหลงใหลจนถึงขั้นยอมตายถวายชีวิตได้เลยทีเดียว ซึ่งในที่นี้หมายรวมถึง อวี้ชิงหนาน บุตรบุญธรรมจอมทะเล้นของนางด้วย
มิรู้ด้วยสันดาน หรือชาติกำเนิดที่แท้จริงของมันหรืออย่างไร เพราะั้แ่มันฟื้นขึ้นมาในกระท่อมและ ได้พบกับหมอหญิงผู้งามอย่าง อวี้ชิงลั่ว หัวใจอันต่ำช้าของอวี้ชิงหนานก็คิดเลยเถิดกับนางไปใกล้แสนกัน แม้นในยามนั้น อายุของมันพึ่งจะแค่ 9 ขวบปีก็ตาม
ก่อนที่ดวงใจของมันจะพลันแตกสลายเมื่อพบว่านางมีคนรักอยู่แล้ว หรือก็คือ หลิวเสวียอี้ จอมยุทธหนุ่มผู้หล่อเหลา และเป็ยอดฝีมือ เด็กน้อยเช่นนั้นมิมีทางสู้ได้เลย จากนั้นชิงลั่วจึงถามไถ่ถึงเื่ราวของมัน ทว่า..อวี้ชิงหนานในยามนั้น กลับจำอะไรไม่ได้สักอย่าง จำไม่ได้แม้กระทั่งชื่อแซ่ของตนเอง
ชิงลั่วตรวจพบว่าที่ศีรษะของมันมีาแขนาดใหญ่ อาจทำให้สมองได้รับการกระทบกระเทือนความจำก็เลยหายไป แต่ก็น่าแปลกยิ่งนักที่อวี้ชิงหนานในเวลานั้นกลับไม่ได้รู้โศกเศร้าเสียใจ แถมมิได้รู้สึกถวิลหาบิดา มารดา หรืออยากกลับบ้านของมันเลยสักนิด คล้ายกับว่ามันไม่มีของเ่าั้มาั้แ่แรกอยู่แล้ว
เมื่อเด็กน้อยไร้ที่ไป สองคู่รักคุณธรรมจึงบังเกิดความสงสาร บวกกับการที่ทั้งคู่ไม่มีทายาทอวี้ชิงลั่วจึงอยากจะรับเด็กชายคนนี้เป็บุตรบุญธรรม หลิวเสวียอี้เองก็มิได้ขัดข้อง ก่อนที่ทั้งสองจะถามความสมัครใจของเด็กน้อย ซึ่งมันเองก็ตกลงเพราะไม่รู้จะไปไหน ในเมื่อมีคนใจดีมอบบ้านคุ้มหัว มอบข้าวให้มันกิน 3 มื้อไยจะตอบปฏิเสธ แถมแม่บุญของมันก็งามหยดย้อยน่า….ขนาดนี้ ไม่อยู่ก็คงโง่เกินทน
และนับั้แ่นั้นเด็กน้อยก็ได้ชื่อใหม่ว่า อวี้ชิงหนาน เป็บุตรบุญธรรมของ อวี้ชิงลั่ว และหลิวเสวียอี้ เรื่อยมา
ใน่ที่อวี้ชิงหนานอยู่กับพ่อแม่บุญธรรมใหม่ ๆ ดูมันก็เชื่อฟังดี ให้ทำอะไร สอนอะไรก็เชื่อฟังทุกอย่าง แต่พอผ่านไปได้ไม่นาน ความดื้อ ความทะลึ่งตึงตังก็ปรากฏชัดขึ้น บ่อยครั้งที่มันมักจะโดน หลิวเสวียอี้ ดุ ส่วนอวี้ชิงลั่ว นั้นคล้ายจะให้ท้าย และตามใจมันมากกว่า พร้อมทั้งยังบอก หลิวเสวียอี้ ด้วยว่า อวี้ชิงหนานนั้นยังเด็ก จึงไม่ควรถือสา..
พอเป็แบบนี้ อวี้ชิงหนานก็ไม่ต่างจากเสือติดปีก มีแม่เลี้ยงคนงามคอยหนุนหลัง มันก็ยิ่งได้ใจเข้าไปอีกหลายเท่า บ่อยครั้งที่อวี้ชิงหนานมักจะเข้าไปกอด และออดอ้อน อวี้ชิงลั่ว อยู่บ่อย ๆ นางเองมองว่า บุตรชายบุญธรรมช่างน่ารักสมวัย แต่ชิงลั่ว หารู้ไม่ ว่าแท้จริงแล้ว เ้าเด็กสัปดนผู้นี้แอบล่วงเกินนางอย่างแเี
และ พอหลังจากที่อวี้ชิงหนานได้จับ ได้ััร่างกายอวบอั๋นของแม่เลี้ยงคนงาม แก่นกายตรงหว่างขาที่ยังเจริญเติบโตไม่เต็มที่ก็พองแข็ง จนมันต้องแอบไประบายกำหนัดออกด้วยมืออยู่บ่อยครั้ง
ในเื่ของการสำเร็จความใคร่แบบนี้ อวี้ชิงหนานจำมิได้ว่าผู้ใดเป็คนสอน ภาพในหัวของมันเลือนราง คล้ายเห็นชายฉกรรจ์ กับสตรีมากมายกำลังเริงสวาท และกระทำให้มันดูเป็ตัวอย่าง
ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับมันใน่แรกที่มาอยู่กับ สองผัวเมีย วนไปวนมาเป็เช่นนี้อยู่หลายครั้ง จนกระทั่งวันหนึ่ง อวี้ชิงหนานก็ได้บังเอิญเห็นเข้ากับสิ่งที่มันไม่สมควรเห็นในค่ำคืนหนึ่ง..
จบบทที่ 1