อู่หลิงเยว่เบิกตากว้างอย่างตกตะลึง นางไม่ได้ทะลุมิติมาเปล่า ๆ?! นางมีห้างสรรพสินค้าติดมาด้วย! นี่มัน..แบบเดียวกับในนิยายที่เคยอ่านไม่มีผิด!
ที่แท้์ก็ยังเมตตานางอยู่จริง ๆ!!
“ห้างสรรพสินค้าเช่นนั้นหรือ? ช่วยคน? เ้าหมายความว่าข้าต้องช่วยเหลือคนจึงจะได้แต้มมา”
“ไม่ผิดขอรับนายท่าน ห้างสรรพสินค้าส่วนตัวถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้มนุษย์โลกทำดีต่อกัน ท่านต้องทำความดีช่วยเหลือผู้อื่นจึงจะได้รับแต้มมาใช้จ่าย และเป็เพราะนายท่านไม่ได้อยู่ในศตวรรษที่ 21 ดังเดิม ดังนั้นมูลค่าสินค้าในห้างจึงถูกปรับเปลี่ยนเป็แต้มแทนการใช้สกุลเงินปัจจุบันขอรับ”
อู่หลิงเยว่พยักหน้ารับรู้ เมื่อสี่ปีก่อนเคยมีนักวิชาการผู้หนึ่งออกมาเปิดเผยถึงการทดลองลับบางอย่างที่จะสนับสนุนให้ผู้คนเป็คนดียิ่งขึ้นโดยจะได้รับรางวัลเป็เงินมาใช้จ่าย
แต่หลังจากที่มีการโต้เถียงกันในเื่ความเหมาะสม และก็ไม่มีผู้ใดพิสูจน์ได้ว่าเื่นี้เป็เื่จริงหรือไม่ ข่าวนี้จึงเงียบหายไปโดยที่นางเกือบจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำ
บางทีการทดลองลับนั้นอาจจะเป็เื่จริง และนางก็กลายเป็ผู้เข้ารับการทดสอบระบบทำความดีแลกแต้มโดยบังเอิญ
“เดี๋ยวก่อนนะ… ข้าช่วยชีวิตบุรุษคนนั้นก็จริง แต่เื่มันเกิดั้แ่เมื่อวานแล้วมิใช่หรือ? ทำไมเ้าเพิ่งมาตอนนี้เล่า อีกอย่าง..เขาตายไปแล้วไม่ใช่หรือ?”
เสียงเด็กชายเงียบไปชั่วครู่ ราวกับกำลังประมวลผล ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิดเล็กน้อย
“ขออภัย นายท่าน! ข้าเป็เพียงเวอร์ชันทดลองใช้งานซึ่งยังไม่เสถียร เดิมทีข้าน้อยควรเชื่อมต่อกับเ้าหน้าที่ผู้เข้าทดสอบระบบโดยเฉพาะ ทว่า… เกิดแผ่นดินไหวในระหว่างการเชื่อมต่อทำให้เกิดข้อผิดพลาด ข้าน้อยจึงหลุดมาเชื่อมต่อกับท่านแทน คาดว่าการทำงานของข้าอาจจะยังคลาดเคลื่อน ขออภัยเป็อย่างยิ่งขอรับ!”
อู่หลิงเยว่ยิ้มค้าง โชคดีที่มีตัวช่วยก็จริง แต่ไยตัวช่วยของนางถึงเป็เพียงระบบรุ่นทดลองกันเล่า!
นางขมวดคิ้ว หลังจากเสียงเด็กชายหายไป นางก็ไม่ได้ยินอะไรอีกเลย
"เฮ้อ..สงสัยระบบจะคำนวณผิดจริง ๆ ผู้ชายคนนั้นคงตายไปแล้ว"
แม้จะเสียใจนิดหน่อยที่ช่วยเขาไว้ไม่ได้ แต่นางก็ยิ้มบาง ๆ ด้วยความดีใจ เพราะอย่างน้อยก็เป็เพราะเขา ที่ทำให้นางได้แต้มมาฟรีๆ ห้าพันแต้ม!
แค่ตัวเลขก็น่าตื่นเต้นจนนางอยากจะจูบแก้มตัวเอง นางรีบตั้งสติถามขึ้นอีกครั้ง
“แล้วแต้มพวกนั้นใช้อย่างไร? เอามาแลกของกินในห้างได้ใช่หรือไม่?”
ไม่มีเสียงเด็กชายตอบกลับมาเช่นเคย แต่มีหน้าต่างข้อความพร้อมตัวอักษรระบุว่า หมวดสินค้า อาหาร เครื่องดื่ม ยา เครื่องมือ เสื้อผ้า ปรากฏขึ้นมาแทน
นางลองแตะคำว่า อาหาร ด้วยนิ้วอย่างลังเล รายการสินค้าเรียงต่อกันทันทีเหมือนกับร้านค้าออนไลน์ในโทรศัพท์มือถือไม่มีผิด
นางเริ่มกดเลือกรายการอย่างระวัง ขนมปังกลมหนึ่งชิ้น นมหนึ่งกล่อง น้ำดื่มหนึ่งขวด ยาทาแผลสดหนึ่งหลอด
“บ้าเอ้ย! ไม่เห็นจะมีอะไรออกมาเลย เฮงซวยชะมัด!” หญิงสาวอยากจะร้องไห้ นางหิวจนแทบจะถอนหญ้ากินอยู่แล้วนะ!
“เอ๊ะ!! ห้างสรรพสินค้ายังไม่ได้หายไปนี่?” นางมองผ่านม่านสีฟ้าเข้าไปในเซียงไฮ้พลาซ่า ก่อนจะทดลองเอื้อมมือเข้าไปอีกครั้ง
หัวใจของหญิงสาวเต้นกระหน่ำ ครั้งนี้มือของนางสามารถข้ามผ่านม่านสีฟ้าไปได้!
นางพยายามจะคว้าห่อขนมที่อยู่ใกล้มือที่สุดแต่นางกลับทำไม่ได้ “หรือว่าจะหยิบได้เฉพาะรายการที่กดซื้อไปเมื่อครู่” หญิงสาวรำพัน
เพียงแค่คิด ร้านค้าที่นางเพิ่งกดไปเมื่อครู่ก็เลื่อนมาอยู่เบื้องหน้าทีละรายการ
ร้านเบเกอรี่ปรากฏขึ้นเป็อันดับแรก นางเอื้อมมือไปหยิบขนมปังออกมา จากนั้นชั้นวางนม น้ำดื่มและ ร้านขายยาในห้างก็เลื่อนมาให้นางหยิบของที่เลือกไว้จนครบ
ติ๊ง! หน้าต่างแสดงผลบนอากาศขึ้นข้อความว่า “ระบบได้หักแต้มของท่านจำนวน 270 แต้มเรียบร้อยแล้ว”
แต่นั่นแหละ ไม่มีรายละเอียดใด ๆ บ่งบอกว่าขนมปังจำนวนกี่แต้ม นมกี่แต้ม หากเด็กชายกลับมาอีกครั้งนางจะต้องทักท้วงเื่นี้เสียหน่อยแล้ว!
"เ้าระบบ? ยังอยู่ไหม?"
ไม่มีเสียงตอบใด ๆ
นางถอนหายใจเบา ๆ "ระบบรุ่นทดลอง ช่างไม่เอาไหนเลยจริง ๆ"
แต่ถึงอย่างนั้นดวงตาของอู่หลิงเยว่กลับเปล่งประกาย เพราะของที่นางได้รับมาเป็ของที่คนในยุคนี้ไม่มีทางหาได้ง่าย ๆ โดยเฉพาะในป่าเขาเช่นนี้
นางยกนมขึ้นมาดู กล่องบรรจุภัณฑ์ยังดูสะอาดสะอ้านเหมือนเพิ่งซื้อมาจากร้านค้าในเมือง
นางยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้และทดลองอีกครั้ง ขนมขบเคี้ยว ขนมปัง ข้าวสารแพ็คเล็ก ๆ ทั้งหมดล้วนออกมากองอยู่ในโลกโบราณแห่งนี้
อู่หลิงเยว่ร้องไห้ออกมาทันที ถึงระบบมันจะรวนติดๆ ดับๆ แต่มันคือหนทางรอดชีวิตของนาง!
“วันเดียวก็ใช้ไป 500 กว่าแต้มแล้ว คงต้องประหยัดสักหน่อย” นางกล่าวพลางทดลองโยนซองขนมขบเคี้ยวที่กินหมดไปแล้วเข้าไปในมิติ
“ว้าว..มีระบบกำจัดขยะเสียด้วยสิ เช่นนี้ก็ดีเลยจะได้ไม่ต้องคอยปกปิดร่องรอย”
เพียงแค่ขนมปังแผ่นเดียว ก็อาจทำให้ใครบางคนตายหรือรอด และหากมีใครรู้ว่านางมีอาหาร..ข้าวของเหล่านี้อาจนำพาเคราะห์ร้ายมากกว่าความสุขก็เป็ได้
คืนนั้นนางจำต้องโยนข้าวสารที่ไม่สามารถหุงหาได้ในป่า รวมทั้งเศษอาหารที่กินไม่หมดและพลาสติกทั้งหมดทิ้งลงไปในถังขยะของห้างสรรพสินค้า
เด็กชายไม่ได้ส่งเสียงใดๆ ออกมาอีกและภาพสามมิติของเซี่ยงไฮ้พลาซ่าก็ยังฉายอยู่ดังเดิม
“ต้องเป็เพราะแหวนวงนี้แน่ ๆ” อู่หลิงเยว่คิดในใจ เพราะทันทีที่นางคิดจะถอดแหวนออกระบบห้างสรรพสินค้าก็ถูกเปิดใช้งานขึ้นมา
หญิงสาวก้มลงมองแหวนไม้ที่สวมอยู่บนมือตนเอง นางลองหมุนมันอีกครั้งอย่างระมัดระวัง
พรึ่บ! แสงเรืองรองที่ลอยอยู่ตรงหน้าหายวับไปในพริบตา
ตอนนั้นเอง นางจึงสังเกตเห็นสิ่งที่ไม่ทันได้ใส่ใจมาก่อน ตัวแหวนมีสองด้าน! ด้านหนึ่งเป็สีน้ำตาลเข้มอีกด้านกลับอ่อนกว่า
เมื่อนางหมุนเอาด้านสีเข้มขึ้น้า ระบบก็เปิดทำงานราวกับสวิตช์ถูกเปิด แต่หากกลับเอาด้านสีอ่อนขึ้น ระบบก็จะดับลงในทันที
“นั่นสินะ… เ้าแหวนวงนี้ คือกุญแจ” ดวงตาคู่งามทอประกายวาบ
……….
รุ่งเช้าของอีกวัน อู่หลิงเยว่เดินทางต่อด้วยแรงที่เพิ่มขึ้นจากอาหารในมิติ กระเพาะของนางไม่ร้องครวญอีก ดวงตาเริ่มสดใส และจิตใจมั่นคงมากขึ้น
ไม่นาน นางก็เห็นควันไฟกลุ่มหนึ่งลอยอยู่เหนือยอดไม้ นางแอบซุ่มดูอยู่ครู่หนึ่งอย่างไม่แน่ใจ แต่เมื่อเห็นชายชราที่จูงเด็กชายเยาว์วัยคนหนึ่งมุ่งหน้าไปทางนั้นนางก็มั่นใจแล้วว่าที่นั่นคงจะเป็หมู่บ้านหานเฉิงเป็แน่!
ในที่สุด นางก็มาหยุดอยู่ ณ หน้าประตูไม้เก่าแก่ของหมู่บ้านหานเฉิง ประตูบานใหญ่ถูกทาสีจางจนแทบจะเลือนราง ผ้าสีซีดแขวนไว้อย่างระมัดระวังเพื่อเตือนภัยบางอย่าง ส่วนธงเล็ก ๆ ปักอยู่ข้าง ๆ ปลิวไสวไปตามสายลมอย่างอ่อนแรง
หน้าหมู่บ้านมีชายชรากับหลานชายที่นางเห็นในป่า เดินอยู่ด้านหน้าของนาง ด้านหลังยังมีกลุ่มคนอีกสามสี่คนเดินตามมาอีก ทำให้หญิงสาวอุ่นใจว่าชาวแคว้นเหยียนที่รอดชีวิตต่างรู้กันดีว่าที่นี่คือแหล่งหลบภัยที่มีทหารดูแลคุ้มกัน
เช่นนั้นนางก็จะได้รับความคุ้มครองจากทหารที่ประจำการอยู่ด้วยเป็แน่!
ขณะที่นางกำลังจะก้าวเข้าสู่แนวรั้วไม้ขนาดใหญ่ของหมู่บ้าน ทหารเฝ้าประตูสองนายที่รักษาความปลอดภัยอยู่เบิกตาขึ้นเล็กน้อย พวกเขาทำเพียงพยักหน้าและหันกลับไปสนทนากันต่อ ราวกับว่าหมู่บ้านแห่งนี้มีผู้อพยพเดินทางเข้ามาเพิ่มทุกวันจนเป็เื่ปกติ
“ที่นี่คือที่พักสุดท้ายของคนในแคว้นเหยียนเช่นนั้นหรือ?” หญิงสาวรำพันออกมาเบาๆ
สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาของอู่หลิงเยว่นั้นแตกต่างจากภาพในจินตนาการที่นางคิดไว้มากนัก หมู่บ้านนี้ไม่ได้ร่มรื่นเป็โอเอซิสกลางทะเลทรายที่รอต้อนรับผู้คนให้สุขสบายยิ่งขึ้น
หากกลับเต็มไปด้วยความร้อนระอุของแดดและความอึดอัดหม่นหมอง บ้านเรือนที่เรียงรายเป็แถวแทบทุกหลังถูกจับจองจนเต็ม
474
